'Gewoon genieten van eten is voorgoed voorbij, het is een van schuld en boete vergeven exercitie geworden'

Glutenvrij en vegan

Ze was dus bij haar orthomanueel therapeut en die zei dat ze glutenintolerant zou kunnen zijn. En nu eet ze dus al twee weken glutenvrij, ja, je vader ook, en ze zijn er allebei vreselijk van opgeknapt. Niet meer moe, geen opgeblazen gevoel meer, haar haren glanzen en haar tanden lijken witter. Ze heeft ook veel dikkere ontlasting en ze is er eigenlijk wel van overtuigd dat gluten de duivel zijn. Om een lang verhaal kort te maken: ze komen heel graag, maar eten dus wel glutenvrij. Nou ja, geen probleem, denk je, die gluten serveren we apart, en je zegt: prima mam, leuk dat jullie komen! Waarop je moeder zegt: “… en Hester natuurlijk.”

Wat is er met Hester? Hester is je schoonzus en heeft altijd iets auto-immuuns en misschien wel een verwaarloosde Lyme. Dat weerhoudt haar niet van het achteroverslaan van liters wodka en Jägermeister, denk je stiekem. Maar goed. Hester is nu vegan. Ze heeft een nieuwe orthomoleculaire coach en die vermoedt dat Hester altijd zo’n pijn in haar gewrichten heeft door vlees. En waarschijnlijk doordat ze gevaccineerd is als kind: “Meid, die Big Pharma, die maakt slachtoffers, hoor!”

Je herinnert je je broers verjaardag, waar Hester haar neus gretig door de witte poeder haalde. Ja, die Hester heeft meer vertrouwen in de gemiddelde straatdealer dan in haar huisarts, maar dat zijn geen onderwerpen voor kerst. Kerst is het feest van de vrede en vrede zullen we vieren. Het liefst vegetarisch dus. O ja, en houd er rekening mee dat Tom is gestopt met drinken. Wat we eigenlijk allemaal zouden moeten doen. Alcohol is het nieuwe roken.

'Nog steeds heerst de hardnekkige mythe dat je pas een goede moeder bent als je je nageslacht er zelf uitperst'Lees ook

Speltmacaroni met kaas

‘Wat een leuk initiatief!’ appt je zus. ‘Wij zijn zeker van de partij! Maar je weet dat Bjoetie een moeilijke eter is, hè? Ze eet alleen speltmacaroni met kaas. Ik maak zelf wel wat voor haar.’ Je belt haar op. Ook om even te klagen over je moeder en Hester, met haar moeilijke ziekten. “Ja, ach”, relativeert je zus. “Misschien moet je niet zo oordelen. Ik vind het wel goed dat ze kritisch tegenover de voedselindustrie staan. Je krijgt zo veel rotzooi voorgeschoteld tegenwoordig. Ik eet tegenwoordig paleo.”

“Dat is toch dat je eet zoals ze in de prehistorie deden?” “Yep. Nul moodswings meer. En een partij energie joh, niet normaal.” “Dus je jaagt en verzamelt je eten?” “Nou ja, ik jaag niet, natuurlijk.” “Nee, en je scheurt ook niet het hart uit een bizon om het rauw aan je kinderen voor te schotelen. Want Bjoetie eet alleen macaroni.” “Van spelt.” “Die je verzamelt bij de biowinkel, in je karretje.” “Ik kweek nu wel mijn eigen groenten.” “Vergeten groente zeker.”

“Je kunt nu wel cynisch doen, maar onze maatschappij is vergeven van de welvaartsaandoeningen.” “Zoals?” “Diabetes, hart- en vaatziekten, auto immuunziekten, allergieën, kanker, obesitas en zo.” “En toch worden we tegenwoordig een stuk ouder dan de oermens.” “Maar wel een stuk ongezonder.” “Volgens mij weten we dat niet. We hebben geen medische gegevens van de oermens.” “Weet je, vreet jij lekker suikers en vet en voorverpakte rotzooi en we zien wel over dertig jaar wie er gelijk heeft”, briest ze en ze hangt op.

'Al die irritante gewoontes en menselijkheden, ik wil gewoon dat mijn moeder een stralend voorbeeld voor me is'Lees ook

Smaakorgasmes en jubelende familieleden

’s Avonds huil je hard en lang. Je vraagt je af waar je aan begonnen bent. Het leek zo leuk, in je eigen hoofd. Familie en vrienden aan een lange tafel, al tezaam onder de misletoe, belicht door kaarsen, kwebbelend over vroeger en de zegeningen van jullie levens. Zulke mooie lieve gezonde kinderen, ouders nog bij mekaar en stralend, je ziet zelfs je kat en je hond genoegzaam knorren tegen de tafelpoten, en jezelf niet te vergeten, met een kerstschort op z’n Yvette van Bovens genietend achter je gloednieuwe Viking, de ene na de andere dampende dis tevoorschijn toverend.

Je wilde Hollandse garnalencocktail en haasragout maken, en zuurkool met zelfgedraaide worsten van Iberico-zwijn, meringues toe of Toblerone-fondue en vanille-sabayon, of entrecôte béarnaise en knapperige in ganzenvet gebakken aardappelen met zelfgemaakte mayonaise. Stoofperen met port, appelmoes en dronken aardbeien. Je fantaseerde over smaakorgasmes en jubelende familieleden met je moeder voorop, glimmend van trots omdat je zelfs de kransjes in de boom zelf gebakken had, en ook de  tulband en het kerstbrood met amarena-kersen en handgedraaide amandelspijs.

Gewoon genieten van eten is voorbij

“Dan gaan we toch gourmetten?” zegt dochterlief terwijl ze troostend een gin-tonic voor je neerzet. “Dan is er voor elk wat wils. Voor de één quinoa met zoete aardappel, voor de ander bloemkoolcouscous met ongebrande amandelen, en wij grillen lekker die minislavinkjes met knoflooksaus.” Ze bedoelt het lief, maar je gaat alleen maar nog harder huilen. Gourmetten. Heb je daarvoor die nieuwe designkeuken met Magimix Deluxe en je niet te tillen Creuset-pannen?

Je besluit een rondje met de hond te doen en een lekker patatje satésaus om de hoek te halen. Maar zelfs daar haal je je troost niet meer uit. Bij elke hap denk je aan verzadigde vetten die zich vastbijten in je kransslagader, aan hoe het zout je nieren vergiftigt, aan de ophopingen van suiker in je darmen, de candida-gisten die je systeem ontregelen tot je een wandelende schimmelzwam bent. Het gewoon genieten van eten is voorgoed voorbij, het is een van schuld en boete vergeven exercitie geworden en uit pure wanhoop eet je de friet al squattend op, hoewel de woorden van je trainer door je hoofd galmen: “Van sporten val je niet af, je zult echt aan je voedingspatroon moeten werken en beginnen met alkaliseren om je conditie naar een hoger plan te brengen.”

Omarmen die diëten

Je zult je erbij moeten neerleggen, is je eerste gedachte bij het wakker worden. De tijden waarin de mensen blij waren met wat de pot schafte, zijn voorbij. Accepteren is het nieuwe ding. Omarmen die diëten. Er iets van proberen te maken met de middelen die je nog resten. Monter en met hernieuwde kracht pak je je telefoon en plaatst een bericht in je Facebook-evenement: ‘Lieve familie en vrienden, ik begrijp dat enkelen van jullie dieetwensen hebben, geef deze alsjeblieft op tijd door, dan kan ik daar bij het koken rekening mee houden.’

Dat had je natuurlijk nooit moeten doen. Sterker nog: in deze tijden van voedsel als religie moet je helemaal geen dinertjes meer geven, of alleen voor die enkeling die net als jij niet maalt om de steeds veranderende hypes en regels. Die diep in zijn hart allang doorheeft dat kokosolie net zo goed gif is als roomboter, of niet of juist andersom. Dat je de ene dag avocado’s moet eten en de volgende dag de grootste milieuvervuiler op aard bent met je avocado’s.

'Mijn man werd depressief toen ik meer ging verdienen dan hij, hij voelde zich ontmand'Lees ook

Voedselreligieuzen

Beter kun je ondergronds gaan met deze paar zielsverwanten, om je daar tegoed te doen aan gegrilde kippetjes, appeltaart met slagroom en een flinke pan spaghetti carbonara. Of bami met een spiegelei en een plak ham. Met kroepoek. En vetsin, het nieuwe arsenicum, veroorzaker van zo ongeveer alles wat een mens zoal kan mankeren, maar vooral slapeloosheid. Niet dat dit bewezen is, bij dubbelblind onderzoek traden klachten even vaak op bij echte als nep-vetsin, maar met wetenschappelijke feiten hoef je bij nieuwe voedselreligieuzen niet aan te komen. Wetenschap is de duivel, in het leven geroepen om je centen uit je zak te kloppen of ziek te maken om duistere experimenten van de illuminati op je uit te voeren.

Je denkt eraan een geheim genootschap op te richten, verstopt achter de façade van de Marqtof de Stach, waar jij en de zielsverwanten stiekem shoarma eten en kwistig met Aromatstrooien, Pisang Ambon drinkend en sigaretten rokend.

35 nieuwe berichten

Na het douchen kijk je weer op je telefoon en ziet dat je 35 nieuwe berichten hebt. Op je Facebook-evenement blijkt de Heilige Oorlog uitgebroken. Je schoonzus Hester heeft een gifje geplaatst van een verdrietige poes. ‘Sorry lieve schoonzus, maar ik heb besloten niet te komen. Ik merk dat mijn leefwijze in deze familie niet echt gerespecteerd wordt. Helaas heb ik een lichaam dat niet veel verdragen kan en ik heb door schade en schande geleerd hiernaar te luisteren.’

Daaronder een reactie van je zus. ‘Tegen mij deed ze ook al zo moeilijk over mijn paleo.’ Het wachten is op je moeder met haar glutenvrij. ‘Sorry. Ik wil niemand beledigen, maar ik weet niet wat ik moet koken als het glutenvrij, suikervrij, vetvrij, vleesvrij, alkaliserend, nachtschade-vrij en alcoholvrij moet zijn’, antwoord je, wensende dat je er nooit aan begonnen was.

Linzen/bietenstoof en een alcoholvrij kerstdiner

‘Je kunt pasta vervangen door courgetti’, post je zus. ‘Misschien een lekkere grote John Dory uit de oven?’ ‘Nee, geen vis.’ ‘Nee, geen oven!’ ‘Ik heb van de week een fantastische linzen/bietenstoof gemaakt’, voegt je moeder toe. ‘Die kan ik meenemen?’ Het is straks kerst, en jij eet een linzen/bietenstoof van je moeder. Je zus en Hester posten emoji’s van klappende handjes. Je haat bieten. Zeker die van je moeder.

‘Dan doe ik mijn zoete aardappel/tofoe-salade. Is zalig. Hoef jij niet te koken, Sis. Neem ik ook speltmacaroni voor Bjoetie mee.’ Tofoe, hadden ze dat, in de prehistorie? ‘In dat geval maak ik mijn poke-bowl van mountain yam noedels met bimi, aardpeer, kale sprouts en edelgistvlokken’, zegt Hester, die voor het eerst van haar leven enthousiast lijkt. ‘Het enige wat jij moet doen is een mooie tafel dekken. En de drank.’ ‘Je weet van Tom, hè …’ ‘Ja, voor Tom wat gembertonic. Is heel lekker trouwens.’ ‘Ik had van de week een glaasje alcoholvrije wodka, bij de yoga borrel, die was subliem. Zal ik daar een paar flessen van meenemen?’ ‘Ik ben vóór hoor, een alcoholvrij kerstdiner.’

'Ik heb in een etmaal 99 keer mijn iPhone opgepakt. Ben ik gestoord of zo?'Lees ook

Eindeloze gangen vergeten groente

Je hoopt dat het allemaal een boze droom is, maar nee hoor, je familie kaapt je kerstdiner en je staat erbij en kijkt ernaar. Met een laf oog lees je nog dat Hester haar bloemkoolroosjes in de airfryer roostert en je zus haar vriendinnen altijd blij maakt met haar vegan ceviche van paddestoelen.

Je googlet op last minute sun tickets en die zijn er natuurlijk niet meer en zo komt het dat je over enkele weken tussen de eindeloze gangen vergeten groente door buiten tussen de groene en de grijze bak slokjes neemt van de echte wodka, van de weeromstuit lurkend aan de joint die je op zoonliefs kamer vond, mijmerend over de jaren van weleer, toen er nog dolgelukkig werd gefonduud in de zonnebloemolie, met cocktailsaus en patat, en je geen verantwoording hoefde af te leggen over je glaasje wijn en de Viennetta toe. Eén troost: de tickets voor volgend jaar zijn geboekt. Nog 364 dagen en dan zit jij op een wit strand fried chicken te eten, en stuur je je familie een gifje van een pina colada drinkende poes. 

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 160

Tekst: Saskia Noort

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Het plaatje is niet ideaal, maar komt soms verdomd dicht in de buurt'Lees ook