De kinderen van Evy, Suzanne en Tara kwamen om bij een ongeluk in Zeeland: 'Er is zoveel heimwee naar het normale leven'

‘Gaat het om onze kinderen of niet?’

Op 11 juni 2026 gaat het gruwelijk mis. Die ochtend vertrekt groep acht van basisschool De Warande in Axel op schoolkamp. ’s Middags leest een collega van Evy tijdens de lunch een nieuwsbericht voor van Omroep Zeeland. Er was een ernstig ongeluk gebeurd met een groep fietsers, waarbij drie traumahelikopters betrokken waren.

Hoewel er op dat moment niet meer informatie is, heeft Evy gelijk een slecht gevoel. “Er stond niet bij dat het om kinderen ging. Misschien was het wel een groep wielrenners. Toch had ik er geen goed gevoel over. Ik belde mijn ex, de vader van Sarah, die dat gevoel deelde. Ik besloot de school te bellen, maar kreeg alleen vage antwoorden. ‘Zeg het gewoon’, zei ik. ‘Gaat het om onze kinderen of niet?’ Het antwoord was kort: ‘Ja, maar ik weet niets.’”

Ook Tara hoort op haar werk over het ongeluk. “Mijn leidinggevende kwam aan en ik zag aan haar dat er echt iets ergs was. Zij was onderweg langs de plek van het ongeluk gekomen en werd daar omgeleid. Ze zei dat het om een groep fietsers ging. Kinderen, die in gele hesjes langs de kant van de weg stonden. Ook ik had gelijk een slecht gevoel en belde de school, maar ze zeiden niets.”

In de groepsapp met alle ouders ontstaat steeds meer onrust. Tara besluit een bericht te sturen. “Er kwamen steeds meer berichten: of iemand iets had gehoord. Terwijl ik in de auto stapte om naar de plek van het ongeluk te gaan, stuurde ik een bericht in de groep: ‘Het ongeluk is inderdaad met onze groep. Ik wil niemand ongerust maken, maar jullie moeten er naartoe.’” Ook Suzanne en Evy rijden naar de plek van het ongeluk. Alle drie komen ze daar ongeveer tegelijk aan.

‘We gingen die kant op om ze op te vangen’

Tara: “Toen ik aankwam zag ik een vrouwelijke agent. Mijn vriend deed gelijk zijn autoraam open en zei dat ik de moeder van Damian was en wilde weten of mijn kind oké was. Ze ging het gelijk navragen. Ondertussen parkeerden we de auto langs de kant van de weg. Vrij snel kregen we te horen dat Damian geraakt was, hij had twee gebroken benen, maar zijn ademhaling was goed. Ze zouden hem vervoeren naar het ziekenhuis in Rotterdam. De grond zakte onder mijn voeten vandaan, tegelijkertijd was ik opgelucht dat hij alleen maar twee gebroken benen had.

Je komt daar aanrijden met het gevoel: ik wil naar mijn kind, want die staat aan de kant van de weg te huilen en vraagt waarschijnlijk naar mij.” Suzanne vult aan: “Dat was de gedachte. We gingen gelijk die kant op om onze kinderen op te vangen, om er voor ze te zijn. Er is gewoon geen moment dat je bedenkt dat er iets anders is. Dat je kind er niet meer is.”

Evy: “Tara stond op het punt om naar Rotterdam te vertrekken. Ik had daarvoor al de naam van Sarah doorgegeven aan dezelfde agente. Ze kwam terug en zei: ‘Het spijt me, uw dochter is overleden.’ Volgens mij ben ik gaan schreeuwen, ik weet het niet meer.” Suzanne knikt. “Ja, je schreeuwde heel hard. Tara stapte nog uit om Evy en Suzanne een knuffel te geven en vertrok toen naar Rotterdam, waar Damian naartoe werd gebracht.”

‘Ik zie ons daar nog zitten, op dat fietspad’

Niet veel later krijgt ook Suzanne te horen dat haar dochter Olivia is overleden. “Ik heb wel tien keer gevraagd: is het echt zo? Is het wel Olivia? Hoe weten ze dat zo zeker? ‘Het is echt zo. Het spijt me’, werd er steeds gezegd, maar ik geloofde het gewoon niet. We mochten ook niet naar ze toe.

Evy en ik hebben daar uren op het fietspad gezeten. Zitten wachten. We wisten niet goed hoe nu verder. We belden familie om te vertellen wat er was gebeurd. Mijn ouders waren op vakantie en mijn andere dochter zou die dag horen of ze geslaagd was. Toen ik ze belde verwachtten ze goed nieuws over de examenuitslag. In plaats daarvan moest ik vertellen dat Olivia was overleden.

Ik kwam in een soort waas terecht. Alsof ik in een dramaserie zat en onderdeel was van een scène. Dat heb ik nog steeds. Ik zie ons daar nog zitten, op dat fietspad. Het speelt zich steeds opnieuw af, alsof ik er als toeschouwer naar kijk. Het lijkt alsof mijn hersenen dat afstoten, het komt niet binnen.”

Foto: Gwendolyn Pieters Fotografie

‘Daar lag mijn kind, dat ik die ochtend nog had uitgezwaaid’

Evy en Suzanne mogen hun dochters pas ’s avonds zien. “Er werd door een medewerker gevraagd of ik een foto van Olivia had, zodat ze het kon controleren. Ik dacht: is er dan toch een kans dat ze het niet is? Maar ze moest zeker weten dat ze de juiste deur open zou doen. Sarah en Olivia lagen namelijk in twee kamers naast elkaar. Olivia was niet in haar gezicht geraakt, Sarah was gedeeltelijk onherkenbaar. Ze herkenden haar aan haar beugel, die had Olivia niet. En daar lag ze, mijn kind, dat ik die ochtend nog had uitgezwaaid.”

Eén kamerdeur verder maakt Evy hetzelfde door. “Ik kon alleen maar schreeuwen: wat hebben ze met je gedaan? Ik dekte een deel van haar gezicht af met een sjaaltje, zodat haar broertje afscheid kon nemen. ‘Je was de beste zus ter wereld, ik ga je zo erg missen’, zei hij tegen haar. Mijn hart brak in duizend stukken. Je wil dit niet voor jezelf, maar ook niet voor je kind.”

Suzanne: “Ze lagen daar alleen in die kamers. We hebben gevraagd of ze bij elkaar op de kamer mochten. Dat kon gelukkig. Die nacht lagen ze naast elkaar. Terwijl wij in die kamers bij onze meiden waren, overleed Damian. We hebben dus bijna op dezelfde tijd afscheid moeten nemen van onze kinderen. Wij waren die dag als eerste ter plaatse bij het ongeluk. Dat is toch onvoorstelbaar?”

Tara moet afscheid nemen van Damian in het ziekenhuis in Rotterdam. “Met 35 mensen waren ze met hem bezig. Niemand mocht uit de ruimte om me een update te geven, omdat ze alle handen nodig hadden. Ondanks zijn stabiele ademhaling, was Damian al hersendood. Ze konden niets meer doen. Ik mocht gelijk naar hem toe. Van de 35 mensen waren er nog maar drie in de kamer. Toen zag ik hem, mijn kind. Hoe hij eruitzag, zo beschadigd”, vertelt Tara in tranen.

‘Sinds hun overlijden is ons contact veel intensiever’

Dit schooljaar zouden ze officieel brugpiepers zijn. Olivia en Sarah wisten zelfs al dat ze bij elkaar in de klas zouden komen. Het was hun grootste wens, vertellen hun moeders Suzanne en Evy. “Zij waren echt beste vriendinnen. Ze gingen samen naar de Kruidvat om te shoppen, maar dansten ook graag. Ze namen filmpjes op waarin ze de gekste dingen deden, zoals de hond aankleden.

Daardoor waren wij als ouders ook verbonden met elkaar. Het typische contact dat je als moeders hebt: afspraken maken over ophalen of een foto sturen als ze bij elkaar logeerden. Sinds hun overlijden is dat contact een stuk intensiever geworden.”

Schoolfoto van Olivia en Sarah. Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Foto: basisschool De Warande

‘Hij was heel graag bij zijn mama’

Ook Damian, de zoon van Tara, zat bij Sarah en Olivia in de klas. “Sarah en Damian schelen maar een week. In de klas hadden ze best wel contact met elkaar, al was het met Damian natuurlijk anders dan met die meiden. Of ze nu bevriend waren of niet, ze groeiden samen op. Je ziet klasgenoten bijna meer dan je ouders.”

Volgens de moeders hoorden ze alle drie bij de rustige kinderen van de klas. “Olivia was een stoere en lieve meid. Hoewel ze graag met andere mensen was, was ze het liefst thuis bij ons gezin. Een echte huismus”, vertelt Suzanne.

“Damian was nog niet zo bezig met de meiden en trok vooral zijn eigen plan. Als moeder ben je toch bang dat ze misschien met de verkeerde vrienden omgaan, maar daar hoefde ik me bij Damian geen zorgen om te maken. Hij was een rustig, vrolijk kind dat veel buiten speelde, maar ook graag thuis was.

Hij was ontzettend slim en geïnteresseerd in geschiedenis en topografie. Ook was hij gek op films als Star Wars. Dan kwam hij ’s avonds naar beneden in zijn Star Wars-pak met zijn lightsaber en ging hij achter zijn broertje aan. Hij was ook wel een lolbroek, hè”, zegt Tara tegen haar zoon, die met een grote glimlach knikt. “Hij was ook gewoon heel graag bij zijn mama”, vult ze geëmotioneerd aan.

Tara en Damian bij Star Wars in Disneyland Parijs.

Foto: Privébeeld

‘Het heeft niet zover mogen komen’

“Sarah was van de drie wel de meeste puber”, glimlacht Evy. “Die begon zich al een beetje af te zetten en ging wat meer de confrontatie aan met de juffen. Dan dacht ik wel: beetje kalmeren, je moet nog naar de middelbare. Ze was al wat vrouwelijker geworden en had een beugel, wat ze verschrikkelijk vond. Ik vond het heel spannend dat ze bijna naar de middelbare ging, je wil niet dat je kind gepest wordt. Als ik dat zei, zei Sarah: ‘Nou, daar hoef je je echt geen zorgen om te maken hoor. Ik word echt niet gepest.’

Bij het aanmelden moesten we aangeven dat ze bij Olivia in de klas wilde en andersom. Wel drie keer vroegen ze of we het wel echt goed op het formulier hadden gezet. Een paar weken voor hun overlijden kregen we een brief dat het was gelukt. Ineens komt het dan binnen hoe bizar hard de tijd gaat en dat ze gewoon naar de middelbare school gaan. Al heeft het zover niet mogen komen.”

‘Ik wil gewoon mijn kind’

Een dag na het ongeluk zitten de drie moeders, ieder apart, op hetzelfde tijdstip met een begrafenisondernemer. “En ja, dan krijg je zo’n boekje: welke kist wil je? Wil je begraven of cremeren, wil je een kaartje? Welk lettertype en welke foto? Ik dacht: ik heb geen idee. Ik wil dit allemaal niet”, vertelt Evy. Suzanne: “Dat gevoel herken ik heel erg. Die vragen over wat je wil. Ik wil dit überhaupt niet. Ik wil gewoon mijn kind.”

Tara: “Vanaf die dag hebben we een groepsapp met z’n drieën. Sindsdien hebben we dagelijks contact, nog steeds. We wilden op elkaars uitvaart zijn. Je moet beslissingen nemen voor je eigen kind, maar houdt ook rekening met elkaar. En met de rest van de klas, zodat iedereen de kans krijgt om afscheid te nemen.

Damian is op donderdag begraven, Olivia op vrijdag en Sarah zaterdag. Drie heftige dagen achter elkaar, maar we zaten in een roes. De kinderen liggen naast elkaar begraven op een begraafplaats die tegenover de school is gevestigd. Daar komt ook niemand bij, die plek is echt voor hen. Het is een schrale troost, dat ze bij elkaar zijn.”

Foto: Gwendolyn Pieters Fotografie

‘Er is een leven voor en een leven na’

“De pijn die wij iedere dag doorstaan, is altijd aanwezig”, gaat Tara verder. “In alles wat we doen. Wij zijn niet meer hetzelfde. Soms proberen we te lachen of iets luchtigs te doen, maar van binnen is dat geluksgevoel er gewoon niet meer. Er is zoveel heimwee naar het normale leven. De kinderen die naar school gaan, zelf ga je naar werk, doet het huishouden. De normale dingen van het leven. Dat is er niet meer. Er is een leven voor en een leven na. De stoel aan tafel is leeg, de plek op de bank ook. Er is een bord minder. Als ik de was doe, zitten er geen kleren van Damian bij.”

Suzanne: “Zelfs je boodschappenlijst verandert. Olivia was gek op poffertjes. Die at ze minstens één keer per week. Sinds ze er niet meer is, heb ik ze niet meer gekocht. Zelfs hier in de voorraadkast liggen nog dingen die zij graag at.” Ook Evy herkent dit. “Sarah was gek op de New Yorker. Normaal stuurde ze me altijd filmpjes door van TikTok van de nieuwe collectie. Als ik dat nu tegenkom, scrol ik snel door. Ik kan het niet meer zien.”

‘Samen zijn we een soort schild’

“Het is niet alleen dat je kind er niet meer is. Dat ervaar je alleen als je in zo’n situatie zit. Een ander kan dat niet. Ik wens dit niemand toe, maar wij doorstaan hetzelfde. Als de een zegt: ‘Ik heb een slechte dag’, dan weet de ander hoe zo’n dag eruitziet. Of wat diegene voelt en denkt. Het is zo stom om het, gezien de situatie, een voordeel te noemen. Maar dat wij elkaar hebben is het enige voordeel hieraan.

Ook al heb je vrienden en familie, alleen wij weten van elkaar hoe het is. We zitten steeds in dezelfde fase. Als een van ons bijvoorbeeld om drie uur ’s nachts een berichtje stuurde, wisten we dat de anderen wakker waren en zouden reageren. Slapen konden we de eerste weken allemaal niet”, vertelt Suzanne. Evy: “Tara en ik moeten nog naar de lagere school om onze andere kinderen te brengen en op te halen. We zoeken elkaar dan op. Ik heb af en toe geen zin in contact met anderen. Als wij daar samen staan, zegt niemand iets. Het is een soort schild.”

Suzanne: “Ik hoop dat er uiteindelijk voor ons allemaal iets meer licht komt. De pijn zal er altijd zijn, maar hopelijk wordt het leven weer iets luchtiger. Ik ben ervan overtuigd dat dat gaat gebeuren, maar we moeten er doorheen. En dat doen we met elkaar.”

Ter nagedachtenis aan Sarah, Olivia en Damian: 11 juni 2026.

Foto: Gwendolyn Pieters Fotografie

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Sonja's dochter Lieke (22) kwam om bij frontale botsing: 'Een goede dag heb ik nooit meer gehad'Lees ook