Ik scrolde door Instagram en kwam langs een snippet van Maybe Baby de podcast, waarin presentatrice en podcastmaker Gwen van Poorten op zoek gaat naar het antwoord op de vraag of ze moeder wil worden. Ik bekeek fragment na fragment en sloeg er een paar op.
Als herinnering aan mezelf dat ik de podcast later nog eens uitgebreider wilde beluisteren. Ongetwijfeld verwarrend voor het algoritme. Was ik dan toch geen 43-jarige moeder met twee kinderen die haar keuze al lang geleden had gemaakt? Ook als je mijn trackrecord als lezer erop naslaat, zou je gemakkelijk kunnen gaan twijfelen aan mijn status van ‘gelukkige gezinsvrouw’.
'Ik heb sinds mijn eerste zwangerschap een behoorlijk aantal opvoedboeken gelezen, hij precies nul'
Ik verslond het boek Soms wil ik een kind van Jantine Jongebloed en interviewde haar voor een magazine. Ik las Echte vrouwen krijgen een kind van Liesbeth Smit, keek de docu Heb je geen kinderen? van Liesbeth Rasker. Het boek Regretting Motherhood van Orna Donath las ik van voor tot achter en ook haar interviewde ik uitgebreid.
Ik schreef verhalen over draagmoeders die zelf geen gezin willen. Over alleenstaande vrouwen die gelukkiger zijn zonder partner. En over de vraag of het kerngezin zoals we dat kennen eigenlijk wel zo’n vanzelfsprekende samenlevingsvorm is (spoiler: nee). Laatst schreef ik voor LINDA nog een artikel over de opkomst van de tevreden single vrouw die bewust kiest voor een leven zonder vaste partner en gezin.
Ik heb van lezers wel eens de vraag gekregen of mijn interesse voor deze thema’s misschien iets blootlegt. Over mijn eigen (on)tevredenheid met het moederschap en het leven met een gezin. Ik begrijp die vraag, maar zo simpel zit het voor mij niet. Mijn vriend is mijn grote liefde. Ik heb zelf altijd geweten dat ik kinderen wilde. Nooit heb ik daar een seconde aan getwijfeld. Hij ook niet, dus dat was lekker helder. Pas toen de kinderen er eenmaal waren en ik ten diepste kon doorvoelen hoe machtig mooi, hoe intensief en hoe allesomvattend het ouderschap eigenlijk was, realiseerde ik me dat ik vooraf geen idee had gehad waar ik aan begon. En ik denk dat dit voor veel ouders in zekere mate zo is.
Spijt heb ik nooit gehad. Ik vond zwanger zijn een mirakel, bevallen de hel, maar toch ook een wonder. Ik zie mijn kinderen als het grootste cadeau dat ik in dit leven heb mogen ontvangen en ik omarm het ouderschap met alle tegenstrijdige emoties die er soms bij horen. Maar juist door het moederschap zelf te ervaren, begon ik ten diepste te begrijpen dat het niet voor iedereen is. Dat de keuze om ouders te willen worden helemaal niet zo’n vanzelfsprekende is. En hoe bizar het eigenlijk is dat we als samenleving soms doen alsof dat wel zo is.
Juist omdat ik had ervaren hoe ingrijpend het mijn leven had veranderd – hoeveel ik het me had gegeven, maar hoeveel ik er ook voor had ingeleverd – begreep ik steeds beter dat er ook vrouwen zijn die hier bewust niet voor kiezen. En ja, ik heb het hier specifiek over vrouwen. Omdat het ouderschap van hen nog altijd andere offers vraagt. Het pad naar het moederschap en het gezin is door de geschiedenis zo ingesleten dat het als vrouw moed en kracht vraagt om je olifantenpaadje te creëren. Niet vanzelfsprekend met de wielen in de geul die al voor je klaar ligt, maar misschien wel langs een onbekende route die jouw naam fluistert.
'Een papadag had hij wel even geprobeerd, maar daar was hij weer mee gestopt: toch niet zo zijn ding'
Juist omdat ik me zelf vooraf eigenlijk nooit echt heb afgevraagd wat de keuze om moeder te worden voor mijn leven zou betekenen, heb ik groot respect voor jonge vrouwen die dat wel doen. Juist omdat ik iedere dag ervaar wat het geeft en wat het vraagt om een gezin door de prachtige, woelige baren van het leven te loodsen, begrijp ik vrouwen die zich afvragen of ze daar eigenlijk wel toe bereid zijn. Of het bij ze past. En of het ze gelukkig zou maken.
Op die laatste vraag is het antwoord vermoedelijk hetzelfde. Welk leven je ook kiest: soms wel, soms niet. Je zult hopelijk vaak genieten van wat je keuze je geeft en af en toe rouwen om wat je nooit zult meemaken. Ieder mens koestert ongeleefde levens. Misschien is de crux wel het besef dat geen enkele keuze zaligmakend is.
'Hij vertelde dat zijn vrouw het lastig vond hun kinderen achter te laten bij de oppas, zelf had-ie daar geen last van'
Daarom heb ik nooit goed begrepen dat er moeders zijn die zich persoonlijk aangevallen voelen door vrouwen die zelf geen kinderen willen. Of mannen die zich opwerpen als evangelist van het gezinsleven als ‘de beste manier van leven voor iedereen’.
Ik zou zeggen: wat een rijkdom dat mensen de vrijheid ervaren om een leven te kiezen dat werkelijk bij hen past. Ik mag dan zelf kinderen op de wereld gezet hebben, ik zal me altijd verbonden voelen met vrouwen die dat nooit zullen doen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Een vrouw die uit voorzorg alle mannen vreest, overdrijft. Een vrouw die dat niet doet, vraagt erom'
