'Het plaatje is niet ideaal, maar komt soms verdomd dicht in de buurt'

‘We moeten praten’

“We vreeën vaak genoeg, maar konden ook door te knuffelen heel intiem zijn. Ik vond dat mooi. Terwijl ik peinzend met naamkaartjes zat te schuiven, kwam Maikel voor me staan. ‘We moeten praten’, zei hij zacht. Hij was nerveus en ik wist meteen dat er iets verschrikkelijk mis was. ‘Ik wil het niet’, zei hij met een gebroken stem. Ik snapte er niets van, Maikel wilde juist dolgraag trouwen. Hoezo wilde hij ineens niet meer? Had hij een ander? ‘Ik zou zo graag gewoon zijn. Trouwen met een vrouw als jij, een rijtjeshuis, een labrador en achter een kinderwagen lopen – dat is alles wat ik wil’, vervolgde hij. Beduusd keek ik hem aan, wat was dan het probleem? ‘Ik wil geen homo zijn, maar ik ben het wel. Ik val op mannen’, bracht hij uiteindelijk uit.

Daarna begon hij te huilen met diepe, gierende halen. Ik voelde hoe de kou van de tegelvloer in mijn lichaam trok en stond perplex. Gebeurde dit echt? Verdwaasd staarde ik naar de berenplaids op de bank en de dure geurkaarsen waar ik zo blij mee was geweest. Het sprookje was over. Een diepe pijn overspoelde me, maar toen ik de wanhoop in Maikels ogen zag, voelde ik vooral medelijden. Ik had hem nog nooit zo intens verdrietig gezien. Hij wilde dit net zo min als ik.”

5x 'In de beste families': 'Mijn hele leven deed ik alles om hem te pleasen, totdat het genoeg was'Lees ook

Onze toekomst

“Die avond vertelde mijn verloofde dat hij op zijn elfde voor het eerst verliefd werd op een man. Hij schrok zo van zijn gevoelens dat hij ze direct had weggestopt. En dat was hij blijven doen; tot op de dag van vandaag had hij erover gezwegen. Verliefd op mij was hij niet, bekende Maikel nu, maar hij voelde wel degelijk liefde. Ik zag dat hij het meende. Deze man hield van mij, daar was geen woord van gelogen. Na zijn biecht legde Maikel onze toekomst in mijn handen.

‘We kunnen nog steeds het leven leiden dat we allebei zo graag willen’, zei hij. ‘Ik zou nog steeds dolgraag met je trouwen en een gezin stichten, als jij dat ook wilt. Maar die beslissing is aan jou.’ Het enige wat hij van me vroeg, was of ik wilde liegen over de reden van een eventuele break-up zodat onze omgeving niet achter zijn geaardheid zou komen. ‘Zeg dan maar dat ik ben vreemdgegaan.’”

Waarom had ik nooit iets gemerkt?

“Maar ik wilde helemaal niet bij hem weg. Ik was zo gelukkig met wat we hadden – onze diepe band, ons waanzinnige huis, onze vrienden, de feestjes, onze kinderwens – dat wilde ik allemaal niet kwijt. Er is overal wel wat, dacht ik bovendien. De seks verandert misschien, maar onze band hoeft niet anders te worden. Als we blijven praten, vinden we wel een weg. Ik hoefde er niet langer over na te denken; nog diezelfde avond besloot ik dat ik met Maikel verder wilde.

Toch begon ik in de weken voor ons huwelijk te twijfelen aan mezelf. Waarom had ik nooit iets gemerkt? Maikel is een dominante, competitieve man; geen prototype homo. Had ik iets kunnen opmaken uit het feit dat hij elke twee weken naar de kapper ging en zijn lichaam zo goed verzorgde? Was ik dan zo naïef dat de gedachte dat hij misschien wel op mannen viel nooit bij me was opgekomen?”

'Er is beslist liefde als we vrijen, maar geil wordt hij niet van mij'Lees ook

Echt gelukkig samen

“Om mijn eigen onzekerheid te temperen, overspoelde ik hem met vragen. Vond hij me eigenlijk wel aantrekkelijk? Wat dacht hij als hij mijn borsten zag? Voelde hij afkeer als hij met me vree? Wilde hij me daarom nooit beffen? Was zijn homoseksualiteit de reden dat hij voorstelde anale seks nog één kans te geven, hoewel hij wist dat ik dat eigenlijk niet wilde? Maikel vertelde me eerlijk dat mijn vagina hem niet opwond. Hij verdroeg het om mij te penetreren, omdat ons seksleven de band tussen ons versterkte. Er was dus wel degelijk liefde als we vreeën, maar geil werd Maikel er niet van. Hij deed het voor mij en onze relatie. Het deed pijn om dat te horen, maar ik waardeerde zijn eerlijkheid.

Onze huwelijksdag was uiteindelijk prachtig. We speelden eensgezind het stel dat we zo graag wilden zijn en voelden ons ondanks dat toneelspel echt gelukkig samen. En vervolgens kregen we ook nog twee prachtige zoons. De liefde die we voelden toen ze werden geboren, maakte ons nog hechter. Op die momenten beleefden we exact hetzelfde, dat was zo puur en intens.”

Een fantastische vader

“Het maakt me nog elke keer blij als ik Maikel langs de lijn zie staan op het voetbalveld. Hij is dol op zijn zoons en een fantastische vader voor ze. Maar het doet me zeer als ik hoor hoe vaak de spelers elkaar uitschelden voor homo terwijl hij daar staat te kijken. Ze moesten eens weten. Tegenover onze kinderen benadrukken we dat homoseksualiteit normaal is. ‘Het is misschien niet de standaard, maar het is zeker niet raar. Zo word je gewoon geboren. Je kunt niet zelf beslissen op wie je verliefd wordt’, zeggen we tegen ze.

Ik meen dat oprecht, maar toch begrijp ik heel goed dat Maikel niet uit de kast wil komen. We wonen in een klein dorp, waar iedereen elkaar kent. De mensen zijn aardig, maar niet heel tolerant; de enige travestiet in het dorp wordt al vijftien jaar beschimpt. Onze ouders wonen in de buurt, het nieuws zou hun en ons leven compleet op zijn kop zetten. Daar kiezen we niet voor. We willen onszelf niet hoeven verantwoorden, of moeten verhuizen omdat we niet meer geaccepteerd worden. We houden liever de schijn op.”

Op date met een herenkoppel

“We vrijen ongeveer twee keer per maand en lichamelijk geniet ik daar ook best van. Maar onze behoeften in bed zijn duidelijk verschillend, daar kunnen we niet omheen. Soms als we vrijen besef ik ineens dat hij wel van me houdt, maar niet op mijn lijf valt. Maar ik wil hem niet afwijzen, hij doet al zo zijn best voor mij. We halen beiden meer bevrediging uit de date die we elke maand hebben met een herenkoppel. Een van hen is biseksueel, door hem laat ik me op zo’n avond uitgebreid beminnen. Dan kan ik er weer een paar weken tegen.

Soms voel ik jaloezie als ik zie hoe gulzig Maikel is tijdens zijn vrijpartijen met die andere man. Maar als we na zo’n seksavondje in het donker hand in hand naar huis rijden, denk ik: ik gun het je, want ik heb net zo genoten als jij. We hebben afgesproken dat we verder trouw zijn aan elkaar. We willen geen roddels in het dorp en ik verwacht van hem dat hij mij respecteert op dit punt. Ik weet niet zeker of hij zich aan onze afspraak houdt, maar ik denk van wel. In veertien jaar huwelijk ben ik nooit iets tegengekomen dat erop duidt dat hij rondfladdert. Met soloseks heb ik geen probleem, daar doe ik zelf ook aan. Dan hoef ik lekker niet met Maikels behoeftes bezig te zijn.”

'Ik voel me werkelijk over alles schuldig, als je 'schuldgevoel' opzoekt op wikipedia staat er een foto van mij bij'Lees ook

Schreeuw het eruit

“Ondanks dat we een manier hebben gevonden om te leven met Maikels homoseksualiteit, blijf ik constant bang dat ons geheim uitkomt. Hoe redden onze kinderen zich dan op school? Hoe kijken ze dan naar hun vader? En hoe denken ze over mij, degene die het altijd heeft geweten? Dat stiekeme gedoe brengt heel veel spanning met zich mee; ik sta continu op scherp.

Soms ben ik er helemaal klaar mee. Dan sta ik ’s morgens voor de spiegel en denk ik: waar ben ik mee bezig? Waarom neem ik hier genoegen mee? Af en toe geef ik Maikel de schuld. Als onze benen elkaar raken op de bank, kan ik ineens denken: hou je been bij je, net als dat hele probleem van je. Wees gewoon eerlijk, schreeuw het eruit en ruim je eigen rotzooi op. Waarom heb je mij hierin betrokken? Laatst moest ik huilen toen we met zijn allen All you need is love keken. ‘Waarom huil je, mama?’, vroeg mijn jongste. Ik huilde om het volmaakt gelukkige gezin dat ik op tv zag, maar weer kon ik niet eerlijk tegen hem zijn. Ik haat dat gedraai soms.”

Doe mij dit maar

“Toch komen er ook altijd weer dagen dat ik dankbaar ben voor wat er wél is. Als ik zie hoe ongelukkig sommige vriendinnen zijn omdat ze vermoeden dat hun man het met de secretaresse doet, en hoe totaal uitgeblust hun seksleven is, dan denk ik: doe mij dit maar. Ik heb een heerlijk gezin, een rijk leven en een man die er altijd voor me is. Maikel kust mijn tranen weg als ik huil, masseert mijn voeten na een rotdag en stopt nog steeds lieve kaartjes in mijn koffer als ik een weekendje wegga. Het plaatje is niet ideaal, maar op zulke momenten komt het verdomd dicht in de buurt.

Als we ooit uit elkaar gaan, dan komt dat zeker niet door mij. Het idee hem te verlaten voelt belachelijk. Ik hou van hem als vriend, als maatje, als vader van mijn kinderen. Ik ben trots op wat we hebben opgebouwd. Natuurlijk ben ik bang dat hij mij verlaat als de kinderen volwassen zijn, maar ik weet ook hoe groot zijn angst is om uit de kast te komen.

Je hoort weleens verhalen van mannen die na dertig jaar huwelijk hun vrouw verlaten omdat ze homoseksueel zijn. Dan denk ik meteen aan die vrouw, ik snap zo goed hoe ellendig zij zich moet voelen. De man die ze het meest vertrouwde, blijkt al jaren een dubbelleven te leiden; dat is zo’n groot emotioneel bedrog. Als ik het zo bekijk, dan ben ik blij dat ik het wél weet!”

'Ik vind feestjes doodeng, er is altijd de angst van de eenzame entree of in m'n uppie aan de bar staan'Lees ook

Dit verhaal verscheen eerder in LINDA. 159

tekst Eveline Karman