Je wil hem nooit meer terug, maar toch komt het keihard aan als de vader van je kinderen een nieuw gezin begint.
Mijn ex-man en ik waren een halfjaar uit elkaar toen er voor hem bestemde post van het ziekenhuis op de mat viel van onze voormalige echtelijke woning – waar ik was blijven wonen. Nu, vijf jaar later, zou ik de envelop keurig ongeopend naar hem doorsturen, maar destijds was ik pissig om het een en ander. Bovendien vraag je erom als je te belabberd bent om de verhuisservice van PostNL in te schakelen, toch?
In de brief stond dat uit onderzoek was gebleken dat zijn sterilisatie geslaagd was, en dat hij zonder bezwaren naar hartenlust zijn nieuwe lellebel mocht bespringen – of iets van die strekking. Man, wat was ik blij dat ik zijn briefgeheim had geschonden. Het was alsof er dertig kilo van mijn schouders viel toen ik las dat hij nooit een nieuw gezin zou starten.
Ik kende de verhalen van vrouwen die stralend aan de beschuit met muisjes zitten bij hun ex. No way dat ik zo ruimhartig zou zijn. Eerder strontjaloers. Ik zou me afgedankt en ingeruild voelen. En dat terwijl ik mijn ex niet terug wilde.
