Verloskundige Maaike Ekema – Setz (38) is zeven keer in verwachting. Haar allereerste zwangerschap eindigt in een miskraam van een tweeling, gevolgd door nog drie miskramen. Toch blijft haar kinderwens onverminderd groot.
“Het is bij mij vaker fout dan goed gegaan”, vertelt Maaike aan LINDA.
Maaike en haar man hebben een grote kinderwens. Ze zijn dan ook dolgelukkig wanneer de zwangerschapstest twee roodgekleurde strepen laat zien: ze is in verwachting. Bij de eerste echo worden ze echter al van de roze wolk getrokken. “Mijn eerste zwangerschap was van een tweeling, maar bij de eerste echo kwamen we erachter dat het mis was gegaan”, vertelt Maaike.
Ze heeft geen moment het gevoel gehad dat het mis kon zijn. “Ik voelde me wel heel zwanger, dus dat het niet goed was, gaf echt een deuk in het vertrouwen bij de volgende zwangerschap.” Ook lichamelijk heeft de eerste miskraam grote impact. “Opwekken met medicijnen lukte niet, waardoor ik na vier weken nog een curettage kreeg. Dat hielp niet bij het vertrouwen in mijn lijf.”
Ze had toen nog geen idee dat er nog drie miskramen zouden volgen. Toch blijft ze doorzetten om haar kinderwens te vervullen. “Wat het voor mij dragelijk maakte, is dat ik niet vier miskramen achter elkaar had. Ik heb ook goede zwangerschappen tussendoor gehad. Nadat mijn oudste zoon was geboren, wist ik dat het goed kon gaan.”
Haar zoon wordt geboren uit haar tweede zwangerschap, wat vertrouwen geeft. “Maar het was wel heel spannend. Uiteindelijk is het bij mij vaker fout dan goed gegaan.” Daardoor beleeft Maaike al haar zeven zwangerschappen met spanning en angst. “Ik was heel bang dat het weer fout zou gaan.”
Verpleegkundige Lonneke reanimeerde haar moeder: 'Heb ik signalen over het hoofd gezien?'
Hierdoor is ze continu bezig met haar zwangerschap. “Ik heb in de eerste weken iedere dag een zwangerschapstest gedaan om te kijken of ik nog wel zwanger was. Vooral in het eerste trimester overheerste de angst. Daarna is de kans op een miskraam kleiner en neemt de angst af, maar ik was nog altijd bang dat er iets zou gebeuren.” Dat komt zelfs terug in haar dromen. “Ik had nachtmerries dat mijn baby’s doodgingen.”
Genieten van haar zwangerschappen is daardoor lastig. “Er waren zeker momenten dat ik het heel mooi vond. Als ik de baby voelde bewegen bijvoorbeeld. Maar echt zorgeloos genieten, zoals iemand die nooit een verlies heeft meegemaakt, kon ik niet.”
Maaike. Tekst gaat verder onder de foto.
Als verloskundige weet Maaike als geen ander hoe zwangerschappen verlopen. Haar eigen ervaringen zijn een eyeopener in haar werk. “Ik had vrouwen al eerder begeleid bij een miskraam, maar nadat het mij overkwam ontdekte ik pas hoeveel het daadwerkelijk doet. Bij de eerste miskraam die ik daarna op mijn werk meemaakte – en de rest die volgden – voelde ik hoeveel invloed het heeft. Veel meer dan ik ooit had kunnen bedenken.”
Het heeft haar rol als verloskundige veranderd. “Ik realiseerde me dat hier veel meer aandacht voor mocht zijn, en ben het die aandacht ook gaan geven.” Haar persoonlijke ervaringen maken haar werk soms ook confronterend. “Dat waren vooral de momenten waarop vrouwen binnenkwamen die per ongeluk zwanger waren en daar in hun leefstijl geen rekening mee hielden. Het voelt bijna oneerlijk dat iemand die nauwelijks moeite hoeft te doen, wél zwanger wordt. Terwijl je zelf zo je best doet en je leven erop aanpast, en het dan toch niet lukt.”
Kirsten kreeg op haar 27ste borstkanker door erfelijk gen: 'Ik dacht meteen aan mijn kinderwens'
Door de gebeurtenissen heeft Maaike een opleiding tot miskraamcoach gevolgd, om zo vrouwen nog beter te ondersteunen en verder te helpen. “Het is zoveel waard om dit te kunnen doen voor andere vrouwen. Het is iets wat ik zelf heb gemist, en ik zie hoeveel het vrouwen brengt als ze bij me weggaan. Dat vind ik fijn om te kunnen doen.”
De opleiding heeft haar ook veel gebracht. “De laatste twee miskramen kreeg ik toen mijn oudste jongens al wat ouder waren. Dat heb ik ze toen niet verteld, omdat ik ze niet wilde belasten met het verdriet.” Tijdens haar opleiding leert ze dat het juist goed is om je kinderen hierbij te betrekken, dus achteraf doet ze dit toch. “Dat heeft ons als gezin ook veel gebracht. Ze vragen er nu naar en het is bespreekbaar. Dat helpt mij heel erg, maar hen ook.”
Maaike is enorm dankbaar dat ze moeder mag zijn van drie gezonde jongens. “Dat is fantastisch, maar het gemis blijft. De kinderen die ik verloor tijdens de miskramen zijn er niet in het dagelijks leven zoals onze jongens, maar ze horen wel bij ons verhaal.”
Ze hoopt dat miskramen bespreekbaarder worden. “Ik heb zelf ook niet altijd alles verteld over mijn miskramen, omdat je het gevoel hebt dat je er niet altijd verdrietig over mag zijn. Mensen reageren al gauw met: ‘Ach, volgende keer beter’, of ‘Gelukkig heb je er al twee’. Die opmerkingen komen zo hard binnen. Mensen bedoelen het echt als troost, maar hebben geen idee.”
Tegelijkertijd blijft Maaike realistisch. Ze snapt dat een buitenstaander het nooit helemaal kan begrijpen. “Wat je wel kan doen is echt luisteren naar iemand. Vraag er gewoon naar. Hoe het met iemand is, of hoe iemand erop terugkijkt. Mensen hoeven niet altijd getroost te worden, maar gun het verdriet de ruimte. Zorg dat het er mag zijn.”
Dit artikel verscheen eerder op LINDA.premium.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Sacha (26) ontvluchtte misbruik door haar ouders: 'Soms moest ik 10 mannen in één weekend zien'
