Goed met elkaar op reis kunnen vereist een bepaald soort, diepere vriendschap. Neem nu Marie: we zijn al sinds onze jeugd bevriend, al zagen onze levens er vaak compleet verschillend uit. Zij kreeg haar eerste kind toen ik net in scheiding lag. En zij is al sinds haar zestiende met haar partner samen, terwijl ik meerdere grote liefdes achter me heb gelaten.
Nu mijn dochters tieners zijn, zien we elkaar vrij weinig maar vorige week hadden we samen een trip naar Brussel gepland. We bezochten een concert en hadden een hotel geboekt. Ik reed, Marie gooide de tank vol. De heenreis viel qua duur nogal tegen, iets met een brug bij Antwerpen die verplaatst werd. We doorkruisten België via troosteloze N-wegen en kregen behoefte aan een pitstop. Maar het enige dat zich aandiende waren frietkotten. Ineens, we reden door een afgelegen dorp, riep Marie: ‘Hey, ik zag een Italiaanse traiteur!’
'Dit is precies waarom ik het moeilijk vind iemand om hulp te vragen'
We keken elkaar kort aan. ‘Ik stop’, zei ik en gooide het stuur richting parkeerplek langs de drukke weg. ‘Echt iets voor ons’, zei Marie toen we tien minuten later, zij met vitello tonnato en ik met tiramisu aan het tafeltje naast een fietspad plaatsnamen. De eigenaar bleek ook fan van de Italiaanse zanger voor wie we naar Brussel afreisden. Aan het einde van de straat bevond zich een smoezelig winkeltje dat buiten allerlei prullaria had uitgestald, waaronder een levensgrote E.T. ‘Kom’, zei ik, toen ik de donkere, lugubere kamer van het verlaten bijgebouw inkeek. Er was niemand. ‘Laten we weggaan. Ik krijg een beetje Dutroux-vibes.’
‘Wow’, zei ik verheugd toen ik even later in het hotel de ruime badkamer met bad zag. ‘Ja daar heb ik speciaal om gevraagd, omdat jij een bad thuis zo mist’, zei Marie toen ik zuchtend van genot onder het schuim het water in gleed. De volgende ochtend was zij het eerst wakker en bracht me een kopje thee op bed. Waarom doen we dit niet vaker, dacht ik. ‘Wat kunnen we toch fijn reizen samen, he?’ zei ze, alsof ze mijn gedachten lezen kon.
'Ik wil zeggen dat het oké is als pap wil sterven, maar krijg het mijn strot niet uit'
Je kunt het minder goed treffen, weet ik. Met Lisa, een dierbare vriendin, ben ik ooit een weekend naar Milaan geweest, en dat was geen succes. Met haar ga ik nooit meer op reis want Lisa is iemand die overal veel tijd voor nodig heeft. Het maakt niet uit of je met het vliegtuig of de trein gaat, zij moet op een nieuwe plek eerst wennen. Als je dus in de ochtend arriveert, wil ze niet ’s middags al eropuit. Ze moet eerst landen en bijkomen. Ik snap dat. Het is alleen nogal een uitdaging voor iemand met een ultrakorte spanningsboog als de mijne. Impulsiviteit daar deed Lisa ook niet aan. Spontaan een B-route nemen bijvoorbeeld, omdat de dag vanwege onvoorziene omstandigheden vaak anders loopt dan je plant, was in Milaan onmogelijk. Zo kan het dat je eindelijk van huis bent, geen rekening hoeft te houden met je kinderen en je dan nog door je gezelschap in de rails laat rijden.
Maar goed, Lisa kan er natuurlijk ook niks aan doen dat zij zo is. ‘Zullen we weer een keer samen een weekend weggaan?’ opperde ze laatst. Eerlijk zeggen dat ik ons een slechte reismatch vind, lukt me niet. Ik gun haar ook een leuke trip, maar ik offer me er niet meer voor op. Er zullen bosjes mensen zijn die net als Lisa eerst moeten acclimatiseren voordat ze een vreemde omgeving bekijken. Ik gun haar een eigen Marie.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Sinds zij in de puberteit en ik in de overgang zit, lijkt alles tussen ons onder een vergrootglas te liggen'
