Merel (24) kwam tijdens wandelvakantie vast te zitten op een berg: ‘In 2 uur hadden we maar 600 meter afgelegd’

“Het had zo een actiescène kunnen zijn uit Mission Impossible: met oor­verdovend lawaai en heftige windvlagen van de wapperende wieken kwam de rood-witte reddingshelikopter op ons af. Alleen hing er geen Tom Cruise aan de zijkant, maar een van de vier mannen van het Spaanse reddingsteam dat ons kwam halen. Met grote armgebaren maakte hij duidelijk dat we plat op de grond moesten gaan liggen. Pas dan kon het toestel veilig landen naast de bergwand waarop we muurvast zaten.
Mijn vriend Dennis en ik zijn dol op wandelvakanties. Ik durf zelfs te stellen dat we ervaren hikers zijn. Dennis trok eerder door de ruige natuur van Noorwegen en samen liepen we meerdaagse tochten op Madeira en in de Italiaanse Dolomieten. Afgelopen oktober stond Noord-Spanje op de planning: drie weken op de indrukwekkende bergketen Picos de Europa. Een absolute must-do was de wandeling naar de iconische Naranjo de Bulnes, ook wel Picu Urriellu genoemd: een bergreus van 2529 meter hoog. We planden de tocht op dag vier. Het was nog pikdonker toen we uit onze B&B vertrokken, zodat we de zonsopgang konden meemaken bij de start. Dat ochtendlicht zou de ‘sinaasappelberg’ feloranje kleuren. Ondanks het laagseizoen stond de parkeerplaats al vol. Het weer zag er perfect uit: achttien graden en zon. Onze fleecetruien verdwenen al snel in de rugzak. We hadden alles bij ons wat je nodig hebt voor een lange, zware wandeling: water- en winddichte kleding, regenjassen, een powerbank met zaklamp, broodjes, mueslirepen, nootjes en zes liter water. Ook namen we voor het eerst onze nieuwe wandelstokken mee.
Dennis had de route vooraf gedownload op zijn telefoon. Er waren twee opties: heen en terug hetzelfde pad nemen, of een volledige ronde. De bewegwijzering was niet heel duidelijk, maar in de speciale app stond de ronde netjes aangegeven. Wij vinden dezelfde weg teruglopen saai, dus kozen we voor die langere variant.

Tijdens onze vakanties houden we onze reis bij op de reisapp Polarsteps. Voor deze trip hadden we bedacht elke dag een lekker overdreven, clickbaitachtige titel te verzinnen. Denk aan: ‘Aangevallen door een koe!’ of ‘Onderkoeld in het zwembad?’. Terwijl we omhoogliepen over groene bergweides, langs bossen en diepe valleien, sloten drie grote labradors zich spontaan bij ons aan. Later werd ik tijdens het eten van een broodje belaagd door berggeiten. We fantaseerden hardop over titels: ‘Vermorzeld door wilde honden?!’ en ‘Opgegeten door geiten?’.
Toen we even pauzeerden op een rotsblok, dook er achter de bergen plots een helikopter op. We schrokken ons rot. Je hoorde dat ding pas als hij vlakbij was, en de windhozen waren enorm. De adrenaline schoot door mijn lijf. We hadden nog nooit een helikopter van zo dichtbij gezien. Lachend besloten we dat ‘helikopter’ sowieso in de titel van die dag moest voorkomen. We hadden nog geen idee dat dat later daadwerkelijk hét topic van de dag zou worden.
Daar zag het er op dat moment zeker niet naar uit. Het was idyllisch op de top van de Naranjo. Er stond een stenen berg-hut met slaapplaatsen voor wandelaars en een uitgebreid restaurant. We dronken koffie, aten onze lunch en genoten van het uitzicht. Het was twaalf uur; we hadden er zo’n vijf uur over gedaan om boven te komen.
Vol goede moed begonnen we aan de terugtocht via de geplande route. Langs de hut sloegen we linksaf, precies zoals aangegeven op de app. Een groep bergbeklimmers met touwen, houwelen en zware bepakking haalde ons in. We grapten nog dat we hoopten dat wij die uitrusting niet nodig zouden hebben.
De bergbeklimmers liepen rechtdoor naar de Torre de Cerredo, een grote, uitstekende rotswand. Ons pad leidde naar een kom; we moesten eerst dalen en daarna weer wat omhoog. De ondergrond veranderde langzaam van grind naar grijze kalksteenkiezels zo groot als je vuist. Het lopen werd steeds minder relaxed. De groene, bosrijke omgeving van de heentocht leek in niets op dit maanlandschap met grote brokken steen waarin regen en water kieren en gaten hadden gemaakt. Het pad liep ook steeds steiler omhoog. We moesten echt klauteren. Ik vond het allesbehalve prettig. Konden we niet beter terugkeren naar de hut? Ik hou van wandelen, niet van klimmen.
Dennis checkte zijn telefoon en stelde me gerust: nog slechts een klein stuk met een hellingshoek van 35 graden. Eenmaal boven op de top van dit kleine gebergte zou het vlakker zijn. Dennis ging voorop, zodat hij alvast het beste looppad kon vrijmaken. Dat werkte goed, totdat hij uitgleed en er een flinke steen mijn kant oprolde, recht op mijn bergschoen. De tranen sprongen in mijn ogen. Niet eens van de pijn, maar van pure angst straks onder aan de helling te liggen. Dennis kwam terug om me te helpen, zodat we voetje voor voetje samen verder konden.