Noortje Luijten (34) wist het al op de middelbare school: ze wilde politieagent worden. Mensen helpen, iets betekenen voor de maatschappij. Zodra ze achttien werd, meldde ze zich aan voor de opleiding. Haar droom kwam uit, maar zou uiteindelijk ook haar grootste nachtmerrie worden.
Ze ontwikkelde PTSS en is volledig afgekeurd voor het politiewerk, vertelt ze in het documentaireprogramma van KRO-NCRV De dag dat…
Acht jaar lang werkte Noortje als politieagent op straat. In die periode zag ze meer ellende dan de meeste mensen in een heel leven tegenkomen. Overleden personen, zware ongelukken, geweldsincidenten en zelfdodingen. Zó vaak zelfs dat collega’s haar een bijnaam gaven. “Ze noemden mij ‘chef lijk’, omdat ik in mijn dienst altijd wel een overleden persoon had”, vertelt ze.
Honderden doden zag ze door de jaren heen tijdens haar werk. “Gelukkig heb ik niet van alle honderden mensen last. Maar er zijn een paar zaken die zijn blijven hangen.” Eén daarvan veranderde haar leven voorgoed.
Igmar Felicia geeft update over leven met PTSS: 'Alles is beter dan de gevangenis in mijn hoofd'
Het is 4 januari 2013. Noortje draait een late dienst wanneer er een melding binnenkomt van een woningoverval. Samen met collega’s gaat ze erop af. Terwijl ze een gewonde bewoner op straat eerste hulp verleent, hoort ze iets door haar oortje wat ze nooit meer zal vergeten.
Een collega-motoragent blijkt te zijn neergestoken. “We troffen hem als eerste. We deden zijn jas uit en zagen dat hij bij zijn hart was gestoken.” Wat daarna gebeurt, staat dertien jaar later nog altijd in haar geheugen gegrift. “Hij pakte me vast en zei: ‘Noor, ik ga dood.'” Noortje weigert dat te accepteren. “Ik zei: ‘Jij gaat hier niet dood. Echt niet.'” Maar enkele seconden later verliest haar collega het bewustzijn. Daar is het zaadje van haar PTSS geplant.
Na haar werk op straat maakt Noortje de overstap naar de forensische opsporing. Daar wordt ze dagelijks geconfronteerd met overlijdens. “Treinspringers, flatspringers, verhangingen. Je raakt mensen aan. Je fotografeert ze van dichtbij.” Waar anderen misschien denken dat je eraan went, gebeurde bij Noortje het tegenovergestelde. “Er kwam alleen maar meer in dat emmertje.”
Langzaam verandert haar gedrag. “Op een gegeven moment zag ik meldingen in het systeem voorbijkomen van een overleden persoon. Dan maakte het niet eens meer uit wat voor melding het was. Dan ging ik naar de wc. Ik bleef net zo lang weg tot ik hoorde dat de melding aan een collega was uitgegeven.”
Undercoveragent Peter Paul (47) kreeg PTSS: 'Ik werd afgevoerd naar een gesloten afdeling'
Inmiddels leeft Noortje met chronische PTSS. Wat ooit haar droombaan was, kostte haar uiteindelijk haar gezondheid. Net als honderden andere agenten die jaarlijks kampen met de psychische gevolgen van hun werk. Want hoewel de politie tegenwoordig meer aandacht besteedt aan mentale ondersteuning, krijgen nog altijd zo’n 350 agenten per jaar de diagnose PTSS.
Noortje wilde in het begin vooral snel beter worden en doorgaan. “Wat nu dan? Dit is mijn leven, hierin ben ik opgegroeid, hier hoor ik thuis. Ik ben blauw, ik heb een blauw hart. Ik moet daar zijn. Maar het heeft me ook heel erg beschadigd en heel veel littekens opgeleverd. En die gaan nooit meer weg.”
De dag dat… kijk je iedere woensdag om 21.25 uur op NPO 2.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Lian (23) leeft door PTSS-klachten van bijstandsuitkering: 'Artsen zeggen dat ik gek ben'
