Rafael (33), beter bekend als Raffie de Driver, ging van busjes rijden naar optreden op de grootste festivals van Nederland. Maar terwijl zijn carrière keihard gaat, leeft hij achter de schermen met de ziekte MS.
“Als ik niet ziek was geworden, had ik waarschijnlijk nooit muziek gemaakt.”
Van een grapje met vrienden naar de mainstage op Wildeburg: zo snel kan het gaan. Rafael had altijd al iets met muziek, maar dat het zó zou lopen had hij nooit verwacht. “Ik was wat biertjes aan het drinken met vrienden, toen Boaz ineens met een melodie kwam. Het klonk zó grappig dat we dachten: hier moeten we een nummer van maken. Dat werd uiteindelijk Op de maan met Maan.”
Maar niet iedereen was meteen fan van het nummer, vertelt hij. “Ik liet het horen aan Maan en Karel, omdat het natuurlijk over Maan gaat. Zij vond het grappig, maar Karel iets minder. Die zei: ‘Goos, het gaat wel over mijn vriendin.’” Het nummer bleef daardoor even liggen. Tot hij drie jaar later toch groen licht kreeg. “Toen zijn we het gaan afmaken. En daarna bleef het eigenlijk maar doorgaan. Eerst dit, toen het tweede nummer, Boudewijn. En nu zijn we hier.”
En nee, de naam Raffie de Driver kwam niet ineens uit de lucht vallen. “Dat was al mijn bijnaam voordat ik muziek maakte, omdat ik de jongens van Goldband altijd naar shows reed.” En dat doet hij nog steeds. “Wat ooit begon als een beetje bijverdienen, werd uiteindelijk drie keer per week mijn werk. Het zijn ook gewoon mijn beste vrienden.”
Van driver voor artiesten naar zelf artiest worden was nooit echt het plan. De spotlights vermeed hij altijd liever. “Mezelf op een podium zien staan voor allemaal mensen? Dat voelde in mijn hoofd als een nachtmerrie”, vertelt hij lachend. “Maar Boaz had blijkbaar al besloten dat het ging gebeuren. Hij had een show voor me geboekt. Ik heb toen heel lang getwijfeld of ik dat ging doen. Ik kon er niet van slapen, zo spannend vond ik het.” Toch ging hij. “En achteraf ben ik heel blij dat ik het heb gedaan.”
Voor de buitenwereld lijkt het misschien een droom. Werken met je beste vrienden, op festivals staan en optreden. Maar voor Rafael zit er ook een andere kant aan. Op zijn 29e kreeg hij de diagnose MS, een ziekte die zijn motoriek aantast.
“Toen de dokter me vertelde dat ik MS had, deed het me eerst vrij weinig. Ik denk omdat ik niet zo goed wist wat het was. En ik denk dat veel mensen niet weten wat het precies is. Maar het zijn dus ontstekingen in je hersenen en in je ruggenmerg. Die ontstekingen zorgen voor schade.” En hoe heftig het ook was om te horen, hij was ergens ook opgelucht. “Ik had al veel langer last, dus toen ik de diagnose kreeg, was ik blij dat ze tenminste wisten wat het was.”
Het is een ziekte waar hij de rest van zijn leven mee moet dealen. En soms kan dat best pittig zijn. “Door mijn MS beweeg ik een stuk moeilijker en heb ik heel veel last van mijn benen. Ik kan niet rennen, ik kan niet springen, ik kan niet dansen. Ik kon sowieso niet heel goed dansen, maar nu is het ook fysiek lastig. En dat is wel moeilijk als je artiest bent en je een goede show wil neerzetten. Ik baal soms heel erg dat ik het grootste deel van een optreden moet zitten. Ik wil zoveel meer geven, maar het lukt gewoon niet.”
Waar hij vroeger wat onbezorgder in het leven stond, is dat nu wel anders. Zijn ziekte zorgt er voor dat hij zijn leven moet aanpassen. “Maar dat doe ik helaas niet genoeg,” vertelt hij. “Ik heb extreme fomo en wil zo graag overal bij zijn. Ik luister veel te weinig naar mijn lichaam en daar baal ik van. Daardoor kan ik soms niet eens naar buiten, omdat lopen dan niet lukt. Na een optreden heb ik de dag erna knikkende knieën en trillende benen. Het voelt soms alsof ik 2000 squats heb gedaan, terwijl ik alleen mijn broek heb aangetrokken.”
Hoe heftig het ook is om te horen dat je ziek bent, heeft het ook iets veranderd in hoe hij kijkt naar het leven. “Ik heb meer schijt gekregen in een positieve zin. Ik denk nu steeds vaker: wat heb ik eigenlijk te verliezen? Soms vind ik het jammer dat ik niet eerder de stap heb durven nemen om muziek te maken. Ik twijfelde altijd of het wel goed genoeg zou zijn. Maar als ik niet ziek was geworden, werkte ik nu waarschijnlijk nog als cv-monteur of op kantoor. No way dat ik dan muziek was gaan maken.” En dat heeft hem een wijze les geleerd. “Als iets je gelukkig maakt, moet je het gewoon doen. Niet wachten tot je leven je dwingt om dat te beseffen.”
Hoe de toekomst eruitziet voor Rafael, weet hij niet. “MS is een progressieve ziekte. Het wordt dus met de tijd erger. En het is een feit dat mensen met MS eerder overlijden. Maar ik ga nog wel even mee hoor, want ik heb nog zoveel optredens staan.” Voor nu is het vooral: doorgaan zolang het kan. “Het wordt een drukke zomer, met veel shows. Van locaties in België tot festivals in Nederland. En ik zie wel waar het schip — of beter gezegd: de auto strandt.”
Flaire: 'Voor het eerst deed ik het met een fan, ging ze onze Merch laten zien'
Merry Almuhtaseb (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
