Ik weet niet wat ik ermee aan moet. Vrouwen gedrogeerd in hun eigen huis, verkracht in hun eigen bed. Door de persoon van wie ze houden, die ze vertrouwen.
Mannen die elkaar in chatgroepen opzoeken en tips geven over welke drugs ze hun vriendin of vrouw het beste kunnen geven, welke dosering het meest effectief is. Waarmee je het moet mixen zodat ze het niet proeft. Genoeg dat ze out gaat, niet zoveel dat ze sterft.
Mannen die foto’s delen van het lichaam dat ze behoren lief te hebben. Video’s van ‘eye checks’ waarin een man het ooglid omhoog trekt, om te zien of er nog ziel zit in de ogen van de vrouw van wie hij houdt. Niet een gek, niet twee malloten, maar duizenden ‘gelijkgestemden’.
'Ze vonden mij 'emotioneel manipulatief' en mijn vriend 'een arme man''
Ik weet niet wat ik ermee moet, ik kan het niet verwerken. Ik lees huiveringwekkende artikelen. Verbijsterende reconstructies. Luister naar duidende podcasts. Hoor onbegrijpelijke aantallen. Lees razende columns. Kijk naar vrouwen die aanschuiven bij talkshows om uiting te geven aan hun woede, afschuw en verontwaardiging. Ik hoor hun stem en ik luister naar hun woorden en ik denk: ja. Alles wat jullie vinden, vind ik ook en alles wat jullie voelen, voel ik ook. Alles wat jullie zeggen, moet gezegd. Maar binnen in mij, op de plek waar normaal gesproken mijn woede kolkt en gromt, is het ijzingwekkend stil.
Of misschien is het geen echte stilte, maar meer de doffe, afgestompte pieptoon die je altijd in films hoort als er net een bom is ingeslagen. Net iets te dicht bij het oor van de hoofdpersoon. Het voelt alsof het nieuws over de drogeerverkrachtingen mijn woedesysteem heeft doorgebrand. Alsof er een stop is gesprongen. Alsof de software zichzelf even heeft uitgeschakeld om blijvende schade te voorkomen.
Vrouwen gedrogeerd in hun eigen huis. Pieeeeeeep. Door de mannen van wie ze houden. Pieeeeep. Appgroepen. Pieeeep. Tips. Pieeeeep. Op grote schaal. Pieeeep. Topje van de ijsberg. Pieeeeeeeeeeep. Een grote groep vrouwen die as we speak waarschijnlijk niet eens weet dat hun verkrachting online staat. Dat hun geliefde hen dit aandoet. Pieeeeeeeeeeeeeeeep
‘Vooral het taboe is opwindend’, lees ik in een hallucinant artikel in De Volkskrant over het toedienen van potentieel dodelijke middelen en het verkrachten van je vrouw in haar eigen bed. En: ‘misschien geldt zelfs gemak als motief: je hoeft niet buitenshuis op zoek als je je eigen partner kunt misbruiken.’ Taboe. Opwindend. Gemak. Ik lees de woorden een paar keer over, omdat mijn hersenen maar niet lijken te willen verwerken wat er staat.
'Ze lacht zoals elke vrouw weleens heeft gelachen in een situatie die eigenlijk om te huilen is'
Ik zag een medewerker van de politie bij een talkshow vertellen dat vrouwen alert moeten zijn op een ‘niet pluis’-gevoel. Op signalen dat er iets met hun lichaam is gebeurd zonder dat zij daar bewust bij waren. Op tekenen dat zij misschien zonder het te weten zijn gedrogeerd. Ook als zij vanuit zichzelf misschien nooit aan dit scenario zouden denken. Dat zij misschien denken dat dit soort dingen niet gebeuren, maar dat dit dus wel het geval is. “Je moet er in elk geval voor open staan dat er een mogelijkheid is dat dit soort dingen gebeurt.”
Ik kijk ernaar en vraag me af of we dit ook gewoon mogen weigeren. Of er ergens een ‘niet aanvaarden’-knop bestaat voor een realiteit waarin dit soort dingen mogelijk gebeurt. Niet zozeer de realiteit dat er mannen zijn die vrouwen kwaad willen doen, dat wisten we natuurlijk al. Ook dat de onveiligste plek voor een vrouw haar eigen huis is, was al langer bekend. Dat ze van haar eigen (ex)geliefde het meeste te vrezen heeft ook.
Maar nu komt daar het onzichtbare geweld van ogenschijnlijk liefhebbende partners nog bij. Weten, zien, ervaren dat je man je nooit kwaad zou doen, is niet meer genoeg. Want hoe kun je nog zeker weten wat je nooit helemaal zeker kunt weten? De verkrachters van Gisele Pelicot waren gewone mannen uit alle lagen van de bevolking: ict-ers, ambtenaren, journalisten, hulpverleners, brave huisvaders, een politieagent, een brandweerman.
Online hebben de relativerende stemmen zich al laten horen. Stemmen van mensen die het graag willen hebben over precieze aantallen. En over het verschil tussen views en unieke bezoekers. Die benadrukken dat die chatgroepen misschien duizenden gebruikers hebben, met mannen van allerlei pluimage, maar dat er nog altijd meer mannen zijn die hun eigen vriendinnen en vrouwen niet drogeren en verkrachten. Stemmen van mensen die misschien vinden dat dat afdoende geruststelling zou moeten zijn. Ik denk dat het mensen zijn die de doffe pieptoon zelf niet horen. Die niet snappen dat een wereld waarin ‘dit mogelijk gebeurt’ betekent dat vrouwen dus nergens meer veilig zijn.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'We moeten de invloed van de voormannen van de manosphere serieus nemen, het zijn alleen zulke losers'
