Judith (37) beviel in het buitenland: ‘De artsen ratelden in het Frans, druk 'code rood' gebarend’

“Ik ben bezig met een plakboek, zowel voor mijn eigen verwerking als later voor onze dochter Lot. Hierin komen foto’s van haar eerste dagen, het ‘kraamkamperen’ en screenshots van Google Translate – destijds mijn levensader en beste vriend. De berichten werden door artsen in het Frans ingesproken en mijn telefoon vertaalde ze naar het Nederlands. Het zijn teksten als: ‘Je hebt weeën, die gaan we nu proberen af te remmen’ en: ‘Doe je billen iets meer naar voren zodat we de ontsluiting kunnen checken.’ Maar ook: ‘Het is code rood. Er is geen tijd te verliezen, je krijgt nu een keizersnede!’
Afgelopen zomer waren we met ons gezin – mijn man Bas, dochter Sam, de hond en ik – onderweg naar een camping in de Dordogne. Ik was 33 weken zwanger en keek enorm uit naar de vakantie. Mijn zwangerschap was allesbehalve vlekkeloos verlopen. Ik had last van extreme misselijkheid en had daarom al tien keer aan een infuus gelegen om aan te sterken. Het erge spugen was voorbij, maar ik kampte ook nog met bandenpijn. Ik verlangde naar zon en een hangmat.
De eerste reisdag verliep prima. Op de pijn onder in mijn buik na voelde ik me goed. We stopten om de hond uit te laten en met Sam te spelen en kwamen op tijd aan bij de B&B in Bornel, die ik als tussenstop had geboekt. De ­eigenaren waren supervriendelijk. Die nacht kreeg ik opeens een ­bloeding. Ik belde mijn verloskundige in Nederland en ze stelde me gerust; zolang ik de baby voelde, was er niets aan de hand. Wel stelde ze voor om ’s ochtends voor de zekerheid even langs een spoedeisende hulp te rijden om de baby te laten checken.

Aan het ontbijt vroegen we Didier, de B&B-eigenaar, naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Ik ging alleen naar binnen, want anders werd het zo’n gedoe: we hadden immers de auto, een aanhanger met tent, hond en kind bij ons. Gelukkig trof ik iemand die Engels sprak, want ik spreek geen woord Frans. Ik legde uit dat ik een bloeding had gehad en of hij me even wilde laten nakijken. Ik werd aan een echoapparaat gelegd. Vervolgens kwamen er twee verpleegkundigen die druk gesticulerend in het Frans de beelden bespraken. Ze bleven wel een halfuur op standje ruzie met elkaar overleggen. Daarna werd er een arts bijgehaald, die Engels sprak en me meedeelde dat ik weeën had, waarvoor ik remmers zou krijgen. Bas wandelde buiten rond met een oververhitte peuter en hond, wachtend tot we onze reis konden voortzetten. Ik appte hem dat het wat langer zou duren en gaf steeds updates door die ik weer van het verplegend personeel via Google Translate binnenkreeg.
Ik was totaal niet in paniek, misschien omdat ik vrij goed ga op adrenaline en het bovendien gewend ben dat er bij ons altijd iets misgaat als we op vakantie zijn. Bas is bijvoorbeeld ooit in Frankrijk hard gevallen waardoor zijn schouder uit de kom hing. Ik was ervan overtuigd dat de weeënremmers snel zouden aanslaan en we onze weg naar de Dordogne alsnog konden vervolgen. In de tussentijd vermaakte ik me met appen naar vriendinnen en mijn moeder.
Inmiddels verschenen Bas en Sam ook in mijn kamer. Bas voerde Sam stukjes croissant om haar te vermaken. Door de medicatie had ik geen enkel besef van tijd. De arts hoopte dat de remmers zouden aanslaan, maar deelde mee dat ik waarschijnlijk zou worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, waar ze wél een afdeling neonatologie hadden. Nog drong de ernst niet tot me door. Neonatologie, dat was toch iets met couveuses? Waarom zou dat nodig zijn? Er werd besloten dat ik een longrijpers-injectie in mijn bil kreeg, voor het geval dat. Ik vond het allemaal wat overdreven, zelf dacht ik nog lang niet aan bevallen.
Bas belde naar de B&B met de vraag of we nog een nacht ­konden bijboeken. We zaten al bijna vijf uur in het ziekenhuis en het zag er niet naar uit dat we vandaag verder konden rijden. Geen probleem, ze hadden plek. Als Bas wilde, mocht hij de hond en onze spullen brengen. Bas was nog maar net met Sam vertrokken of er werd alarm geslagen. Twee artsen ratelden in het Frans, druk gebarend. ‘Code rood’, meldde Google Translate. De baby had zich horizontaal gedraaid, precies onder het litteken van de keizersnede die ik twee jaar eerder had gehad bij Sam. Daardoor liep ik gevaar: het ­litteken zou kunnen scheuren door de druk van de weeën. Er zat niets anders op dan nu te opereren.