In het fenomeen voorjaarsschoonmaak kan ik me nog tot op zekere hoogte vinden. Het donkere van de winter gaat eruit, de dagen worden weer een beetje langer en de bomen staan in de knop. Dat je dan zin krijgt om een frisse wind door het huis te laten waaien, oké. Niet dat ik dat heb, mijn vrouw wel.
Maar kennelijk is dat voor dit jaar niet genoeg, want nu is er sinds deze week ook sprake van een heuse herfstschoonmaak.
Het werd me tussen neus en lippen medegedeeld, terwijl we samen de vaatwasser stonden in te ruimen na het avondeten. “Zullen we deze week alles eens goed soppen? Kastjes in de keuken, de ramen en met een kritische blik door jouw kledingkast.”
‘Ik dacht dat ik die fietsband wel even zou plakken. Toen kwam mijn vrouw’
Alsof er werd voorgesteld om na het eten een filmpje te kijken, zo klein klonk het. Maar als je deze drie dingen allemaal wil doen, ben je een langetermijnproject aan het uitvoeren. De oplettende lezer ziet hier ook direct dat het enkel en alleen míjn kledingkast betreft. Toegegeven, die puilt aan alle kanten uit en is bovenal een totale chaos.
Truien, broeken en shirts liggen kriskras en ongestreken door elkaar. Dat lijkt totale willekeur, maar ik weet precies waar alles ligt. Maar, zelfs als het allemaal netjes en op de goede plek zou liggen, is het veel te veel. Er moeten dingen weg, maar waarom alleen bij mij?
Schoorvoetend ging ik akkoord met het hele plan. De zaterdag daarna was ik vrij, gingen alle keukenkastjes leeg en sopten we dat het een lieve lust was. Aan het einde van de middag ploften we met een biertje en een bakje chips tevreden op de bank. Deel één zat erop.
Ramen lappen volgde op de zondag en kostte ook weer een hele dag, want het moest aan de binnen- en buitenkant. Een klus waar je toch niet anders dan een hartgrondige hekel aan kunt hebben. Binnen loopt het water je vensterbank in en buiten heb je binnen een paar minuten bevroren klauwen, want zo in november is het toch wat fris om met natte handen buiten te staan. Dat ik niet het talent heb om de ramen streeploos achter te laten, kon gelukkig niemand iets schelen.
'Het stond blauw van de rook, maar eerst moest en zou die enorme takkeherrie stoppen'
De kledingkast volgde stukje bij beetje in de dagen erna. Helemaal ongelijk had mijn lieveling niet, want ik kwam tot 22 witte T-shirts. Nou is het handig om er een paar te hebben, ook voor onder een trui op koude dagen, maar dit aantal was toch wat veel. Zeker omdat er ook exemplaren waren met wat gaatjes erin en hier en daar een krokante oksel.
Inmiddels is er een goed deel van de week verstreken en is mijn kast ook weer helemaal op orde. Niet dat dat lang goed kan gaan, maar voor zolang het duurt, ziet het er toch leuk uit. Trots liet ik het resultaat zien. Ik kreeg een kus als beloning en was al lang blij dat het zeker een half jaar zou duren voor de volgende schoonmaakwoede ontstond.
Daar had ik het mooi mis, want toen ze wegliep zei ze: “We zouden dit vaker moeten doen, het ruimt zo lekker op. Misschien wel ieder seizoen een keertje.” Het kan me niet lang genoeg herfst blijven.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ben ik de lunchtrommels van de dochters aan het vullen, grijp ik vol in de schimmel'
