Speciaal voor LINDA. schrijft Daphne Deckers Vrije Val, een feuilleton over tweede kansen, gemiste mogelijkheden en de vraag wat er gebeurt als je eindelijk besluit om niet langer op ‘later’ te wachten. Want soms moet je gewoon springen. Ook als je geen idee hebt waar je terechtkomt.
Elke week lees je een nieuw hoofdstuk. Dit is hoofdstuk vijf.
Lees hoofdstuk 4 van 'Vrije Val', een LINDA.verhaal door Daphne Deckers: '‘Bel 112,’ zei ze met raspende stem'
Terwijl Bartosz het bloed van zijn voorhoofd probeerde te vegen, keek hij naar de vrouw die zich had voorgesteld als Paula.
Pittig type. Er stak een stuk glas uit haar onderarm maar ze leek het niet te merken. Het stof van de val was nog maar nauwelijks neergedaald of ze was al bezig met helpen. Dat had Bartosz ook wel gewild, maar er stak een metalen strip in zijn lijf waardoor hij zich amper durfde te bewegen.
Hij had genoeg ziekenhuisseries gekeken om te weten dat je dit soort dingen op hun plek moest laten zitten. Bartosz herinnerde zich een aflevering van Spoedeisende Hulp waarin een man zichzelf met een kruisboog in de borst had geschoten. De vastzittende pijl, die dwars door het bovenlichaam was gegaan, had de beschadigde bloedvaten dichtgedrukt waardoor de man was blijven leven.
Wat hield hém op dit moment in leven? En hoe lang nog? Plots drong het tot Bartosz door wat zijn laatste gedachte was geweest toen de liftcabine naar beneden stortte. Het shockeerde hem misschien nog wel meer dan zijn verwondingen.
‘Verdomme,’ zei Paula, ‘ik voel niks.’ Ze had eerst de pols van het meisje geprobeerd en daarna voorzichtig twee vingers in haar halskuiltje gedrukt. ‘Ik denk omdat mijn handen zo trillen. Toch? Zal ik wel of niet aan een hartmassage beginnen?’
‘Je weet niet wat ze heeft,’ zei Annemijn, die iets rechterop probeerde te komen. Haar gezicht vertrok van de pijn. Bartosz zag dat een van haar benen in een onnatuurlijke hoek lag. En pierdolić – er stak boven de enkel ook nog een stuk bot naar buiten.
Annemijn begon weer te hoesten. ‘Stel dat haar ribben zijn gebroken,’ zei ze met een geknepen stem, ‘dan kun je er beter vanaf blijven tot de medische professionals komen. Als zo’n gebroken rib je longen doorboort, heb je problemen.’
Bartosz voelde zijn mond droog worden. Het opengereten been van zijn buurvrouw, de koperachtige geur van bloed, het roerloze lichaam – de realiteit van hun situatie vloog hem naar de keel. ‘Misschien heeft ze al inwendige bloedingen,’ zei hij zachtjes. ‘Misschien is ze wel…’
‘Néé,’ zei Paula. Een snik smoorde haar stem. ‘Niet zeggen. Dit is een jonge, sterke meid. Ongeveer even oud als mijn dochter. Ze… ze kan niet…’
Er viel een beladen stilte in de cabine.
Boven hun hoofden siste er iets dat klonk naar kapotte elektrische leidingen.
Paula keek door het opengescheurde plafond de liftschacht in. ‘Waarom staat er niet allang iemand naar ons te roepen?’ Met de achterkant van haar hand veegde ze door haar ogen. ‘We hebben hulp nodig! Ik mag toch hopen dat íemand deze lift naar beneden heeft horen vallen?’
Annemijn tastte om zich heen. ‘Ah, shit,’ kreunde ze, terwijl ze de restanten van haar iPhone bij elkaar raapte, ‘is een van jullie telefoons nog heel?’
Paula begon naar haar tas te zoeken, maar Bartosz bleef omhoog turen. ‘Waarom is de liftschacht zo donker?’ zei hij. ‘Zou er een black-out zijn? Zijn we daarom neergestort? Of zitten we midden in een cyberaanval?’
Volgende week zaterdag lees je hoofdstuk zes.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Lees hoofdstuk 3 van 'Vrije Val', een LINDA.verhaal door Daphne Deckers: 'Was het neerstorten van een lift niet extreem zeldzaam?'
