‘Waar gaan we heen in de zomervakantie?’ Luuk duwt zijn iPad onder mijn neus. De kaart van Europa staat open, met een gretige vinger omcirkelt hij de Balkan: ‘Daar zijn we nog niet geweest! Ik denk Slovenië, Kroatië en Hongarije, heen via Duitsland en Oostenrijk en terug door Polen. Is dat goed?’
“Ja doei.” Dat is mijn antwoord – al weken, want dit voorstel, met precies die vinger en dat rondje, is al vaker gepasseerd.
“Maar máma …”
''Hilfe, hilfe', zeg ik uitgeput tegen de vrouw aan de andere kant van de lijn'
Weer som ik op waarom hij zijn zin niet krijgt. Mama gaat niet een paar duizend kilometer rijden, mama heeft óók vakantie, mama heeft geen zin om dwars door Hongarije te hotsebotsen. Mama trekt die bloedhitte van vorig jaar niet meer, mama wil komende zomer meer rust, meer koelte en ook een gesprek met andere volwassenen. “Ik kan niet weer veertien dagen lang praten over Pokémon-kaarten, voetbal en pretparken, schat. Dan sterft mijn brein af.”
Dat laatste snapt hij wel, hij vindt mijn interesses ook saai. Maar de rest is onzin. Hij zit in de fase dat hij de hele wereld wil zien. Hij kent ook alle vlaggen ter wereld uit zijn hoofd. Dat hij pas elf is en nog een heel leven lang de aardbol kan verkennen, is voor hem te abstract. Dat duurt te lang en bovendien: “Ljubljana is maar 1200 kilometer!” “Luuk, afgelopen zomer viel ik bijna in slaap tussen Parijs en Lyon, weet je nog?”
Dit keer houd ik mijn poot stijf. Ik heb een ander plan. Een woest plan, en bovendien verre van egoïstisch. Mijn zoon en ik gaan namelijk op een eenoudervakantie. Naar Denemarken (nieuw land voor hem), met andere ouders die ook alleen de kar trekken (volwassenen voor mij! Met raakvlakken!) en – óók voor hem, thankyouverymuch – speelgenoten van zijn eigen leeftijd.
“En ik heb al geboekt, dus”, meld ik ferm. Daar moet hij even op kauwen. “Gaan we dan wel naar Legoland?” “Ja, met z’n allen.” “Dat is wel gezellig.” “Zéker”, zeg ik, want ik zie Luuk al gaan met een ter plekke gemaakt vriendje. En dat ik een keer kan kijken in plaats van participeren.
‘Ze is 47 jaar, de sterkste van ons allemaal, de beuker, de buffel, de optimist, de vechter. En nu dit bericht'
Er is bovendien een strand, een kampvuur, de hele dag vermaak voor de kids en – ook weer eens wat anders dan wat we tot nu toe hebben gezien. “Lukie, ik denk zelfs dat er ook kinderen bij zitten die echt alleen maar een papa of mama hebben, net als jij. Misschien is het fijn om je een keertje niet anders te voelen?”
Het blijft lang stil. “Ja dat vind ik wel fijn”, zegt hij. Anders ik wel. Een keer geen uitzicht op tafels waar een vader én moeder zitten, of waar mama een uurtje naar de spa kan terwijl papa met de kinderen in het zwembad speelt. Ik wil eens weg met soortgenoten, zodat mijn zoon en ik zonder scheve ogen de dagen kunnen slijten. “Maar mama …” “Nee.” “Als we dan toch in Denemarken zijn: zullen we dan terugrijden via Zweden, Finland … – Kijk nou even mee op de káárt, mama – Ooo Litouwen!”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Als Luuk straks zo'n compleet autonome wijsneus (lees: puber) is, ga ik een partner in crime vast missen'
