Er was een kinderfiets die al twee weken met een lekke band in de schuur stond te wachten op reparatie. En dat terwijl ik voor zo’n klusje mijn hand toch niet omdraai. Als hobbywielrenner, met de nadruk op hobby, heb ik meermaals in een weiland een lekke binnenband vervangen om dan toch binnen een half uurtje mijn weg weer te kunnen vervolgen.
Behalve die keer dat het tegen het vriespunt was en ik door afstervende fikken zeker een uur aan het klooien ben geweest voor ik weer door kon. Een gaatje in de band van een kinderfiets, dat is een peulenschil voor mij.
Hup, fiets op zijn kop, wiel eruit en aan de slag. Met bandenlichters had ik alles vrij snel verwijderd. Dan oppompen, gaatje zoeken in een emmer water en plakken maar. Voorlopig ging alles voorspoedig en voelde ik me een heel handige jongen.
'Die hele boete, die slaat toch werkelijk nergens op? Ik wil weten wat hier in vredesnaam het probleem is'
Tot het moment dat die vermaledijde binnenband weer in de buitenband moest. En daarna die twee weer om de velg. Hoe ik het ook probeerde, de binnenband viel steeds van de velg af. Tenzij ik hem oppompte, maar dan paste de buitenband er niet omheen. Dan maar de binnenband eerst in de buitenband proppen en vanuit daar verder werken. Dat leek even de oplossing, ware het niet dat de buitenband helemaal niet om de velg leek te passen.
Een uur nadat ik gestart was, was ik al meer dan drie kwartier met de laatste stap bezig. En als ik zeg dat ik vooruitgang boekte, zou ik niets meer of minder dan een leugenaar zijn. Mijn vrouw, die het zichtbaar geanimeerd gadesloeg, kwam af en toe met een suggestie: “Heb je de bandenlichters al geprobeerd?” “Heb je het al aan Chat — onze koosnaam voor ChatGPT — gevraagd?” en “Zal ik het eens een keer proberen?” Maar zoals het een klussende man betaamt, wuifde ik dat allemaal weg. Ik kon toch zeker wel een bandje plakken en weer monteren?
'Er waren steeds meer opstootjes tijdens vluchten, of we dus een beetje rekening met elkaar wilden houden'
De frustratie groeide en groeide. Toen ik ook nog een rubbertje van het ventiel kwijtraakte, was de maat vol. “Weet je wat, ik laat dit even en dan ga ik verder als ik de kinderen naar bed heb gebracht.” Samen met de dochters vertrok ik naar boven, alwaar het ritueel van douchen, tandenpoetsen en, vaste prik, een poppenkast met knuffels begon.
Nog geen vijf minuten later hoorde ik een triomfantelijk YES van beneden komen. Meteen wist ik wat er aan de hand was. En ja hoor, daar kwam mevrouw de trap op, met haar gezicht op standje overwinning. “Ik weet niet waarom je dat zo moeilijk vond, het was zo gepiept”, zei ze smalend. Ze had niet eens vieze handen gekregen. Zelden had ik me zo onhandig gevoeld, en dat wil in mijn geval wat zeggen.
“Maar hoe dan”?, vroeg ik haar. “Ik heb het aan Chat gevraagd en die zei dat je het ventiel even naar achteren moest duwen, omdat je anders nooit de buitenband om de velg heen krijgt. Toen was het nog even pielen, maar in een paar minuten was ik klaar.” Wat een afgang. Mocht het ooit tijd worden voor een carrièreswitch, dan wordt het in ieder geval geen fietsenmaker voor mij. Misschien heeft Chat nog een suggestie voor me.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het stond blauw van de rook, maar eerst moest en zou die enorme takkeherrie stoppen'
