Je zou me een multitasker kunnen noemen. Toch dekt dat niet helemaal de lading. Ik doe namelijk wel allemaal dingen tegelijk, maar in compleet willekeurige volgorde en niet volgens een planning. Ik ben namelijk nogal een chaoot.
Gisteren kwam ik aan het einde van de middag thuis van een werkdag. Al mijn huisgenoten, behalve de kat, waren eten bij verschillende vriendinnen, dus ik had het rijk alleen.
'Ik heb een kater, installeer me op de bank en blijf na een rondje zappen hangen bij dit programma'
Deze jongen ging er even voor zorgen dat alles spic en span was als iedereen weer thuis zou arriveren. Ik knalde een wasje in de machine, belegde een pizza die ik in de oven stopte en haalde een andere was uit de droger. Die vouwde ik op en nam ik direct mee naar boven om te distribueren over de kasten in de slaapkamers.
Toen ik met mijn eigen kleding bezig was, viel het me op dat er in de hoek van onze slaapkamer wat van die pluisjes stof lagen. Dat kon zo natuurlijk niet. Dus ik naar beneden om de stofzuiger te halen. Voortvarend ging ik aan de slag. Omdat ik zo lekker bezig was, besloot ik de slaapkamers van de dochters ook nog even mee te pakken. De wasmand nam ik daarbij steeds mee, want de kleding uitladen was ook nog niet klaar.
Pas toen alle was was verdeeld, ik drie slaapkamers gestofzuigd had en tevreden het apparaat uitzette, hoorde ik beneden de rookmelder piepen. Beneden stond het blauw van de rook. De pizza had ruim veertig minuten te lang liggen bakken en was inmiddels zwart. In plaats van eerst de oven uitzetten of een raam open, moest en zou eerst die enorme takkeherrie stoppen. Ik klom op een stoel, rukte het ding van het plafond en trok de batterijen eruit. Het openen van de ovendeur zorgde voor een nieuwe wolk aan rook. Ik legde het rooster op twee pannenlappen op het aanrecht en aanschouwde het geblakerde stukje treurnis dat er lag. Geen pizza vanavond.
Alle ramen en deuren gingen op in een poging de rook te laten verdwijnen, maar ik ben bang dat het voor altijd naar vuur zal blijven stinken. In de voorraadkast vond ik nog een grote geurkaars die naar sandelhout zou moeten ruiken. Welke geur dat precies is, weet ik niet, maar het is allicht beter dan Eau de Verkoolde Pizza. Omdat ik inmiddels stevige honger begon te krijgen bakte ik maar een ei. Daar zat ik dan, een broodje ei etend, in een huis vol rook en stank.
'Er staan twee mannen in de tuin, als ik ze moet omschrijven kom ik uit bij de term louche'
Toen de dochters één voor één werden thuisgebracht, hoopte ik dat twee uur luchten zijn werk wel had gedaan, maar beide ouders haalden meteen hun neus op en vroegen wat er hier gebeurd was. Eenzelfde scenario ontvouwde zich toen mijn vrouw arriveerde. Die had ik het gênante verhaal nog niet verteld, daar ik vurig wenste dat het dan niet meer te ruiken zou zijn.
Dat ik de overscheden baktijd wel nuttig had gebruikt door allerlei huishoudelijke taken te verrichten, leek me niet het juiste argument op het juiste moment. De volgende ochtend bedacht ik me pas dat ik een was in de machine had gestopt. Die was natuurlijk inmiddels gaan stinken, dus ook dat was voor niets geweest.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Die hele boete, die slaat toch werkelijk nergens op? Ik wil weten wat hier in vredesnaam het probleem is'
