Misschien begin ik te geloven in complottheorieën, maar volgens mij klopt er iets niet met het brood. Tegenwoordig heb je in de supermarkt, bij de bruin volkoren gesneden, de versie extra lang lekker. Brood dat, tenminste dat belooft het, langer lekker zacht en vers blijft dan het brood eerder deed. Op zich fijn, want op een uitgedroogd sneetje zit niemand te wachten.
Maar nu zit hier het probleem: sinds deze variant bestaat, beschimmelt bij ons in huis het brood sneller dan ooit. Binnen drie à vier dagen na aanschaffen begint het tussen de sneetjes groen uit te slaan. Dan ben ik bezig met de lunchtrommels van de dochters te vullen en dan grijp ik vol in de schimmel. Geen fijn begin van de dag en ook nog eens regelmatig de reden dat er verder geen brood meer in huis is.
Mijn theorie is dan ook dat de supermarkten het extra lang lekker nóemen, maar ondertussen iets door het deeg doen dat zorgt dat er extra snel schimmel ontstaat. Zo moet je immers sneller weer nieuw brood kopen en wordt er per saldo meer brood verkocht. Wat kan het anders zijn? Het is niet de omloopsnelheid in Huize Versteegh. Met regelmatig vriendinnetjes die meelunchen, gaan de broden hier als warme broodjes over de toonbank.
‘Ik dacht dat ik die fietsband wel even zou plakken. Toen kwam mijn vrouw’
Gelukkig was er afgelopen week een collega die haar huisvlijt had meegenomen naar het werk. Ze had thuis zes speltbroden gebakken en deelde die nu uit. Ze waren dan wel niet helemaal goed gerezen, de dikte van twee op elkaar liggende eierkoeken, maar het was wel ambachtelijk en met veel liefde gemaakt.
En of de duvel er mee speelde, trof ik weer boterhammen met groene vlekken aan. Ik pakte de redder in nood, het speltbrood, erbij en een broodmes om wat plakjes af te snijden. Ik had beter een kettingzaag kunnen pakken, want het ding had meer weg van een steen dan iets van deeg. Keihard. Ik tikte ermee op het aanrecht en was blij dat het blad het hield. Als je er hier maar genoeg van had, zou je er een huis mee kunnen bouwen.
'Het stond blauw van de rook, maar eerst moest en zou die enorme takkeherrie stoppen'
Een groter probleem was dat ik nog steeds tegen twee lege lunchtrommels aankeek. Bij het doorzoeken van de voorraadkast kwam ik nog een pak afbakcroissantjes tegen. Het moest maar. De oven ging aan en een klein half uurtje later was er in ieder geval gezorgd voor maagvulling op school. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Het kon de meisjes gelukkig niks schelen, die zijn gek op croissants en zagen het als een feestmaaltijd.
Een paar dagen later kwam ik diezelfde collega weer tegen. Ze vroeg hoe het brood was geweest. Heel anders dan uit de supermarkt, zei ik. Haar gezicht begon te glimmen van trots. “Ja, het kost wel meer werk dan die troep uit de fabriek, maar dan heb je ook wat.”
Een enorme tandartsrekening, ja. Haar brood was naar de varkens van de buren gegaan en ik ging toch maar weer naar de supermarkt. Extra lang lekker, een beetje schimmel, maar niet gemaakt van beton.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'We kregen te horen dat we absoluut niet mochten douchen van onze dochters'
