Dementie komt vaak voor; vroeg of laat krijgen we er bijna allemaal mee te maken. Eén op de vijf mensen wordt ermee geconfronteerd. Dorine van der Wind heeft zelf een moeder met alzheimer en spreekt voor deze serie BN’ers over hoe het is om een ouder met dementie te hebben.
Deze keer: zanger John de Bever (61). Zijn moeder kreeg op 65-jarige leeftijd de diagnose alzheimer. Acht jaar later overleed ze.
GerdaLentenHavertong over de dementie van haar moeder én haar echtgenoot: 'Hij was verdwaald in de wereld om zich heen'
Wanneer merkte je dat er iets met je moeder aan de hand was?
“Het begon met kleine dingen. Mijn jongste zusje ontdekte dat ze geen klok meer kon kijken. En ze zette wel twintig keer per dag de asbak weg. Ik kwam mijn hele leven elke dag bij mijn ouders koffiedrinken. Op een dag zag ik mijn moeder met de Brabantse krant ondersteboven in haar handen. Toen ze merkte dat ik het zag, legde ze hem snel weg en zei: ‘Er staat niks in.’ Ze deed alsof er niets aan de hand was. Ook haalde ze soms vier keer per dag haar hele kledingkast leeg en legde alles op bed.”
En toen kreeg ze de diagnose?
“Op een gegeven moment zijn we met haar naar een arts gegaan en kreeg ze officieel de diagnose alzheimer. Ze vertelden ons dat mensen na de diagnose gemiddeld nog zo’n acht jaar leven en bij mijn moeder klopte dat precies. Ik had haar een ander einde van haar leven gegund. Na haar pensioen wilde ze reizen en lezen. Gelukkig heeft ze er zelf volgens mij niet zoveel van meegekregen. Tenminste, dat denk ik. Misschien heeft ze ook veel verbloemd.”
Laura Ponticorvo over moeder met dementie: 'Alle mooie herinneringen die we samen maakten, is ze vergeten'
Was ze er zelf verdrietig over?
“Ik heb dat maar één keer gezien. Ik kwam bij haar en ineens begon ze te huilen. Dat had ik haar nog nooit zien doen. Ze zei: ‘Jongen, ik denk dat ik mijn verstand kwijtraak.’ Mijn vader zat tegenover haar, dus ik maakte een grapje: ‘Ma, dat is vader al zijn hele leven!’ Toen moest ze lachen. Daarna heb ik haar er nooit meer over gehoord.”
Hoe was de zorg voor je moeder?
“Ze was altijd vrolijk en ik heb in die laatste jaren intens mooie momenten met haar beleefd. Ik kwam iedere dag, maar toch zei ze: ‘Is-ie er eindelijk weer?’ Ze dacht ook vaak dat ze elke dag dezelfde kleren aanhad. Dan gingen we samen winkelen. Ze had geen idee of ze een broek of een jurk kocht, maar daar ging het ook helemaal niet om. Het ging om het samenzijn. Even samen een broodje zalm of kroket eten, dat ik dan in kleine stukjes voor haar sneed.”
Ze is al die tijd thuis blijven wonen. Hoe was dat voor je vader?
“Haar eigen ouders hadden ook dementie en mijn moeder had altijd gezegd: ‘Als ik mijn verstand kwijtraak, hoop ik dat jullie me thuishouden.’ Dus dat hebben we gedaan. Ik heb heel veel respect voor mijn vader, die acht jaar voor haar heeft gezorgd. Ze kwam soms vier keer per nacht uit bed. Dan zette hij koffie, smeerde een broodje voor haar en daarna ging ze weer naar bed. En even later begon het weer van voren af aan.”
Dat moet heel zwaar voor hem zijn geweest.
“Ik heb drie zusjes die ook hielpen en ik kwam iedere ochtend langs, maar mijn vader heeft verreweg het meeste gedaan. Dat was heel knap. Hij heeft haar altijd als zijn vrouw behandeld, niet ineens als een kind, zoals je soms ziet gebeuren bij mensen met alzheimer. Op een gegeven moment noemde ze hem ‘meneer de pastoor’ en daar ging hij dan gewoon in mee. Of ze vroeg aan mijn vader: ‘Bel je de fietsenmaker Henk van Lit?’ Die man was al dertig jaar dood, maar mijn vader deed dan alsof hij hem belde om een nieuwe fiets voor haar te regelen. Het was ontzettend zwaar voor hem. Maar omdat mijn moeder zo vrolijk bleef, hebben we ook heel veel plezier met haar gehad.”
Sommige mensen met alzheimer veranderen van karakter. Dat gebeurde bij haar dus niet?
“Behalve dat ze zo vrolijk bleef, werd ze ook heel aanhankelijk. Dat was ze vroeger helemaal niet. Ik danste met mijn moeder door de huiskamer en dan zetten we mijn liedje Wanneer, wanneer op. Dat kende ze tot het laatst. Ze vond het mijn mooiste nummer.”
Het zorgen voor je moeder had dus ook mooie kanten?
“Ja, het was een mooie tijd die onze familie nog dichter bij elkaar heeft gebracht. Het klinkt misschien gek, maar ik heb er ook van genoten. Onze uitjes samen waren geweldige momenten.”
Frank van der Lende over zijn vader met Alzheimer: 'Het ging sneller dan verwacht, ik had hem nog zoveel willen vragen'
Hoe is het afgelopen?
“Mijn moeder is op tijd gehaald, zo voelt het voor mij. We denken dat ze aan een kleine TIA is overleden. Het was ook beter voor mijn vader, want die was kapot van het zorgen. Mijn moeder werd bovendien steeds meer slechtziend en hij deed werkelijk alles voor haar. Ze was gek op mijn vader, helemaal op hem gericht. Op het laatst herkende ze hem aan zijn rode trui.”
Zou je iets anders doen als je terugkijkt?
“Wij vonden het heel fijn dat we mijn moeder thuis konden houden. Ik weet nog goed dat ik vroeger mijn opa opzocht in een verzorgingshuis en hem daarna achter zo’n glazen deur moest achterlaten. Dat vond ik verschrikkelijk. Als ik zelf alzheimer zou krijgen, geef mij dan maar een spuitje. Ik zou niet willen dat mijn man Kees voor mij moet zorgen zoals mijn vader voor mijn moeder heeft gezorgd. Mijn moeder had nog plezier in het leven, maar ik heb bij anderen gezien hoe verschrikkelijk deze ziekte kan zijn. Zelf zou ik nooit naar een verzorgingshuis willen.”
Heb je nog een tip voor anderen die voor iemand met alzheimer zorgen?
“Behandel iemand met alzheimer niet als een kleuter. Mijn moeder bleef altijd mijn moeder. Zij was de baas in huis en zo hebben we haar altijd behandeld. We gingen haar niet ineens zielig vinden of anders benaderen. Dat is voor niemand fijn.”
Hoe herinner je je moeder?
“Als de liefste moeder van de hele wereld. Ze heeft altijd hard gewerkt en organiseerde bijvoorbeeld Tupperwareparty’s. Ze was voorzitter van de vrouwenbond en iedereen mocht haar. Ook toen ze alzheimer had, bleven haar vrienden voor haar komen.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Hans Klok over het verlies van zijn moeder: 'Het is zo triest om iemand langzaam te zien verdwijnen'
