Het was one of those moments. Mijn dochter (7) mocht iets niet. Daar reageerde ze nogal heftig op. Mijn vriend reageerde weer heftig op haar heftige reactie. Mijn dochter reageerde nog heftiger op zijn heftige reactie op haar heftige reactie. Waarop mijn vriend weer heftig reageerde op haar heftige reactie op zijn heftige reactie op haar, etc.
Aan het einde van de rit stonden ze allebei te stampvoeten tegenover elkaar in de gang. Mijn zoon en ik zaten oogrollend tegenover elkaar aan tafel te verzuchten dat dit toch allemaal niet nodig was.
'Dat de onveiligste plek voor een vrouw haar eigen huis is was al bekend, nu komt daar dit onzichtbare geweld bij'
Toen mijn dochter even op haar kamer zat af te koelen en mijn vriend aan de keukentafel hetzelfde deed, opperde ik voorzichtig of het misschien een idee was om de volgende keer voor de-escalatie te gaan. Ofwel haar oplaaiende vuur van woede met een blusdeken van kalmte beantwoorden. Mijn vriend antwoordde dat hij dat negen van de tien keer heus wel deed (fair enough). Maar dat er ook momenten zijn waarop een stevige reactie nu eenmaal nodig is. Dat sommig gedrag nu eenmaal onacceptabel is. Dat hij haar dat met boosheid mag laten merken, omdat ze het anders nooit leert.
Waarop ik opperde dat het brein van een kind dat midden in een kolkende woede-uitbarsting zit, niet in staat is om veel te leren. Dat correctie pas kan plaatsvinden als een kind weer is gekalmeerd. Dat het beter werkt om een kind dat haar eigen emoties nog niet kan reguleren daarbij te helpen, door zelf het goede voorbeeld te blijven geven.
Waarna mijn vriend antwoordde dat hij in principe helemaal voor de zachte benadering is, maar dat die ook zo zijn grenzen kent. En dat het prima is als we op dit punt van de opvoeding met elkaar van mening verschillen. Ik antwoordde dat je inderdaad met elkaar van mening kunt verschillen. Maar dat dit niet zozeer gaat om een zachte of harde benadering, maar om hoe een kinderbrein tijdens een woede-uitbarsting nu eenmaal werkt. En hier kwamen we op een punt, waar we in discussies wel vaker over bakkeleien.
''Juni is het nieuwe december', appte een vriendin. Ook zij liep duidelijk op haar tandvlees'
Namelijk dat opvoeding inderdaad iets is waar je over van mening kunt verschillen. Maar dat pedagogiek, opvoeding en emotieregulatie óók onderwerpen zijn waar door de jaren heen daadwerkelijk onderzoek naar is gedaan. Waar kennis over is vergaard. En waar boeken door deskundigen over zijn volgeschreven. Boeken waarvan ik er sinds mijn eerste zwangerschap een behoorlijk aantal gelezen heb. En hij precies nul. Een feit dat ik hem in deze discussie natuurlijk weer graag voor de voeten wierp. Waarop hij mij een wijsneus noemde (terecht) en ik hem hardleers (ook terecht).
Nu is het natuurlijk met recht onuitstaanbaar om een gesprekspartner buitenspel te zetten door te wijzen op de hoeveelheid boeken die je ergens over gelezen hebt. Maar mijn reactie raakt wel aan een breder punt dat de zorgongelijkheid in veel heterogezinnen zo hardnekkig maakt. Namelijk het feit dat vrouwen zich over het algemeen veel meer inlezen in onderwerpen die aan zorg, opvoeding en kinderen raken. Natuurlijk is er niet over elk onderwerp wetenschappelijke consensus en kun je ook na het opdoen van kennis nog met elkaar van mening verschillen. Maar het praat wel gemakkelijker als beide gesprekspartners in elk geval een poging tot kennisvergaring hebben gedaan.
'Ik kan weer eens niet laten me af te vragen of ik wel de beste, braafste burger ben geweest'
Sinds ik over gelijkwaardig ouderschap schrijf, spreken vrouwen geregeld hun frustratie tegen mij uit. Vooral over het feit dat zij thuis degenen zijn die stapels boeken, blogs en podcasts hebben verslonden. Over babyverzorging, opvoeding, slapen, eten, emotieregulatie en sociale ontwikkeling. Waarna ze vervolgens op een dagelijkse basis in discussie moeten gaan met een partner die zich nauwelijks in die thema’s heeft verdiept.
En heel gek is dat misschien ook niet. Aangezien we de zorgen nog steeds framen als een kennispakket dat vrouwen van de natuur cadeau krijgen, in plaats van een onderwerp waar je je daadwerkelijk in kunt verdiepen en een vaardigheid waar je je in kunt bekwamen. Terwijl juist kennisvergaring in het ouderschap voor een gelijk speelveld zorgt.
Als mijn dochter weer gekalmeerd tegenover mijn zoon aan tafel zit, hangt de discussie nog als neerdalend stof in de kamer. Mijn zoon kletst, mijn dochter gaapt. Mijn vriend zet perfect gebakken mootjes zalm op tafel. “Oeh, die huid zo lekker knapperig krijgen, ik weet dus nooit hoe dat moet”, opper ik als vredesoffer. Mijn vriend schuift een moot naar me toe en zegt: “Misschien moet je er een keer een boek over lezen.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Een papadag had hij wel even geprobeerd, maar daar was hij weer mee gestopt: toch niet zo zijn ding'
