Ik had een column gedeeld over een ruzie die mijn vriend en ik in de auto kregen tijdens een gesprek over onze redenen om te trouwen. Een ruzie die wat mij betreft feilloos ving hoe twee mensen die van elkaar houden – ook na twintig jaar nog – soms totaal langs elkaar heen kunnen praten.
Hoe het kan botsen als je dezelfde gevoelens hebt, maar totaal verschillende liefdestalen en communicatiestijlen. In de column beschreef ik hoe hij allerlei redenen noemt om te trouwen, maar niets zegt over mij, onze liefde of zijn gevoel. Dat maakte me onzeker, omdat ik daardoor niet wist of we qua motivatie om te trouwen wel on the same page zaten. Ik beschreef hoe ik dat aan hem terug gaf. Op zoek naar woorden van liefdevolle geruststelling en emotionele bevestiging, waarop hij geïrriteerd reageerde.
