Och mensen, het was weer eens zo’n dag. In het ouderschap heb je van die dagen waar je vooraf huizenhoog tegenop ziet (ik noem een schooltrip met dertig kleuters naar een museum) en die dan reuze mee blijken te vallen.
Je hebt ook dagen waarvan je denkt: hier kan in de basis weinig aan misgaan (ik noem een rustig dagje thuis) en dat het universum je dan luid schaterend uitlacht.
Afgelopen zondag was er eentje in de laatste categorie. De kinderen hadden niets te doen, maar mijn vriend en ik hadden een to-dolijst ter grootte van Rapunzels vlecht. Ik weet niet of we het zelf nou allemaal zo ruk gepland hadden of dat het ons toch vooral door externe machten werd opgedrongen, maar ineens was het juni, snikheet en bevonden we ons in zo’n maand dat alles, maar dan ook echt alles, tegelijk leek te komen.
'Het grote moeten, het eindeloze rennen en het onvermijdelijke tekortschieten: hoe doen andere mensen dit?'
Rapportgesprekken. Deadlines. Schoolreisjes. Inloopochtenden. Partijtjes. Verjaardagen. Teamuitjes. Familieweekenden. Etentjes waar maanden geleden al een datumprikker voor was aangezwengeld. Presentaties voor belangrijke nieuwe klanten. Tandartsafspraken. Vakantieplanningen. Levenscrises. Zwemlessen. En oh ja, had ik al deadlines gezegd?
‘Juni is het nieuwe december’, appte een vriendin die duidelijk ook op haar tandvlees liep.
Wat bij ons thuis bepaald niet meehielp, was het feit dat we ook nog het onzalige plan hadden opgevat om deze zomer in het buitenland te gaan trouwen en quelle surprise: dat regelt zich ook allemaal niet vanzelf. Nu zul je ons niet horen klagen over zoiets vreugdevols waar we bovendien zelf voor gekozen hebben (althans niet tegen andere mensen), maar feit is dat we elk vrij uurtje achter de laptop moesten kruipen om taakjes weg te kunnen werken met omschrijvingen als ‘polsen Peter: trompet mee?’
'Ik had totaal geen last van mom guilt toen ik mijn baby naar de crèche bracht, had ik dat wel moeten voelen?'
Bijkomende complicatie is dat het concept ‘vrij uurtje’ in het ouderschap niet echt meer bestaat. Tenminste niet zolang die stampers erbij zijn. En nee, ook niet in het weekend. Het jammere is dat ik dat iedere week weer een beetje vergeet. Ook deze zondag ging ik er weer ouderwets hoopvol in.
Mijn vriend en ik hadden ons aan de keukentafel verschanst met onze laptops en een pot koffie tussen ons in. Zoon en dochter mochten zichzelf even vermaken. Ze hadden hun havermout op. De tuindeuren stonden open. Het speelplein achter ons huis lag er uitnodigend bij. Allee, zouden onze zuiderburen zeggen. Maar onze kinderen zeiden driewerf nee.
Het begon met mijn zoon die vroeg of hij mocht gamen (nee) en daarna heel melodramatisch in een hoekje ging zitten zuchten dat zijn hele leven nu feitelijk geen zin meer had. Mijn dochter vroeg of ik haar als Stitch wilde schminken (nee). Daarna of ik haar teennagels metallic wilde lakken (nee). Daarna of ze smurfensnot mocht maken met shampoo kerstglitters (hell fucking no).
Na krap een uur hadden we nog geen taak afgevinkt en was de ‘simpele zondag thuis’ al totaal ontspoord. Mijn zoon lag snikkend achter de bank. Mijn dochter schreeuwde vanachter de deur die ze zojuist had dichtgeslagen dat ze van ons ook NOOIT iets mocht. Wij zaten elkaar over onze laptop heen aan te staren als twee verwilderde soldaten, gestrand te midden van een vuurgevecht.
'Het moederschap wordt nog altijd gepresenteerd als een soft 'bij-onderwerpje', iets tuttigs en onbeduidends'
Uiteindelijk was het mijn vriend die de vluchtroute inzette. “Kom op, we gaan naar het strand. Dan kunnen zij spelen en klappen wij daar onze laptop wel open. Hier worden we helemaal gek.”
Toen we bepakt en bezakt bij ons plaatselijke stadstrandje aankwamen, bleek de stilte van de natuur te zijn ingeruild door een dj die vanuit een soort houten boomhut voor beach vibes moest zorgen. Het water van het strandje bleek te diep, waardoor mijn dochter tegen haar verwachting in toch niet zonder bandjes mocht, wat ons op een hartverscheurende tirade kwam te staan. Daarna kwam een jongen vertellen dat de stoelen waarop we zaten vijftien euro per stoel kosten en of we anders even ergens anders heen wilden gaan.
Toen we met mokkende kinderen in ons kielzog verplaatsten naar het terras van een nabijgelegen strandtent, was ik op een punt beland dat alleen een groot glas bier of een hele grote ijskoffie nog zou volstaan. Gezien de to-dolijst koos ik voor het laatste. Een paar minuten later werd op tafel een grote beker loeihete koffie met daarnaast een glas met twee ijsblokjes neergezet. Toen ik zei dat dit geen ijskoffie was, liep de serveerster even weg, waarna ze met hetzelfde koffieglas weer terugkwam. Ze had, bij wijze van service, de ijsblokjes nu in de hete koffie gedaan.
Een tijdje bleven mijn vriend en ik zitten met gesloten ogen. Beach vibes vibrerend in onze oren, een pislauwe koffie voor onze neus. Toen de serveerster kwam vertellen dat we moesten verplaatsen omdat een andere groep aan onze tafel wilde, had mijn vriend al afgerekend.
Thuis gingen we moegestreden in de tuin zitten. De kinderen aten ijs en waren eindelijk stil. De laptops bleven dicht. Mijn vriend zette beach vibes op. Ik zei: “En doe me nondeju nu ook maar dat bier.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'We hameren zo op vrouwenrechten, omdat we ze ook zo weer kwijt kunnen zijn'
