Familie: hopelijk de mensen op wie je kunt bouwen. Ouders, broers en zussen kennen je immers het langst en – in veel gevallen – het best. Maar wat als je familieleden hebt waarvan je niet wist dat ze bestonden?
In de rubriek Verborgen familie vertellen lezers over een onverwachte familiesituatie. Deze keer het verhaal van Boris* (56): “Ik zou er een ton voor over hebben om nog één dag met mijn moeder te kletsen.”
“Ik ben bang dat je het verhaal waarin ik ben beland bijna niet zal geloven”, begint Boris. “Ik ben 34 jaar getrouwd met mijn jeugdliefde, heb twee kinderen en twee kleinkinderen. Mijn leven was heel stabiel, tot het zo’n twaalf jaar geleden op z’n kop kwam te staan door een tante die een boekje opendeed. Ze ging dood en vond dat ik het een en ander moest weten.”
Boris groeit de eerste vijf jaar van zijn leven op als enig kind. Dan komt er plots een zus in zijn leven. “Mijn moeder was zestien toen ze Marja* kreeg. In die periode kon ze niet voor haar zorgen en Marja wordt in een pleeggezin geplaatst. Toen mijn vader een relatie kreeg met mijn moeder, hoorde hij na een paar jaar over Marja’s bestaan. Hij wilde haar graag bij de familie betrekken en zo had ik plots een oudere zus. Ik vond het geweldig.”
Marja en Boris denken jarenlang dat ze elkaars enige broer en zus zijn. Tot ze een bezoek brengen aan familie in Engeland. “Mijn zus was ongeneeslijk ziek, maar wilde graag nog een keer naar Engeland. Ik heb haar gebracht en ze verbleef twee maanden bij onze familie. Toen ik haar weer ophaalde, wilde onze tante ons nog even spreken. ‘Ik wil dat jullie weten dat jullie nog een broer hebben. Hij heet Karel* en heeft het syndroom van Down. Na zijn geboorte is hij afgestaan. Jullie moeder denkt dat hij na een paar dagen is overleden.”
Boris weet niet wat hij hoort, maar ook niet of hij het moet geloven. “Mijn moeder en tante hadden regelmatig bonje. Misschien wilde ze mijn moeder een oor aannaaien? Ik vroeg hoe ze dit wist. Ze vertelde dat ze bij mijn opa en oma papieren had gevonden in een koffer en dat zij het verhaal hadden bevestigd.”
Nathalie kreeg op haar 18e schokkend nieuws: 'De man die mij had opgevoed bleek niet mijn biologische vader'
“Dit kon toch niet waar zijn? Had mijn moeder hier al die tijd over gelogen? Toen ik thuiskwam ging ik direct op onderzoek uit.” Na uren googelen stuit hij op de naam van zijn broer en het tehuis waar hij zou wonen. “Nergens stond dat hij was overleden. Ik belde die nacht nog het tehuis. ’s Ochtends zouden ze me terugbellen.”
Stipt 9.00 uur hoort Boris het verhaal over zijn broer. “Karel is ter adoptie afgestaan bij zijn geboorte. Mijn tante en mijn moeder kregen allebei jong een kind. Mijn grootouders namen het grootste gedeelte van de zorg op zich, nog een kind opvoeden zagen ze niet zitten. De vader ontkende dat het van hem was. Karel is in een tehuis geplaatst voor mensen met een beperking. En ja, hij leeft. Sterker nog; hij is vorige week 60 jaar geworden.”
Boris gaat verhaal halen bij zijn moeder. “‘Ga maar even zitten. Ik wil dat je eerlijk antwoordt. Zijn Marja en ik je enige kinderen?’, vroeg ik. Ik zag de schrik in haar ogen. Ze stamelde, maar ik wist het antwoord natuurlijk al. Ze vroeg of het over Karel ging en zei dat hij kort na zijn geboorte is overleden. Het was natuurlijk heel heftig voor haar om te horen dat hij nog leeft en dat ik hem had opgespoord.”
Na het gesprek met zijn moeder wil hij Karel zo snel mogelijk bezoeken. “In het tehuis kreeg ik Karels dossier. Daarin las ik: ‘Marja is geboren in 1961, Boris in 1963, Karel in 1966’. Maar wacht eens even. Ik ben geboren in 1969. Dit klopte niet. Mijn vrouw is rechercheur en denkt altijd een stap verder. Ze zei meteen: ‘Er is er nog één, hij heet ook Boris’. Op dat pad zat ik nog lang niet. Het duizelde, maar eerst wilde ik Karel zien. Het tehuis wilde weten wat ik met hem van plan was. Ze vroegen naar mijn financiële situatie en naar mijn gezondheid, om achter mijn intenties te komen. Ik benadrukte dat ik geen geld of een nier nodig had. Als hij mijn vlees en bloed is, dan ga ik er voor hem zijn. Hij is mijn broer.”
Cas doet voor de lol een DNA-test, maar de uitkomst zet alles op zijn kop: 'Mijn ouders geloofden er niks van'
Boris mag Karel twee dagen later ontmoeten, samen met Marja. “We lieten foto’s achter, zodat ze Karel konden voorbereiden op onze komst. Ik had een Feyenoordshirt laten maken met Karels achternaam erop. Ik had begrepen dat hij groot fan is.”
Boris vindt het spannend om Karel te zien. “Ik ben nooit verlegen om woorden, maar wat ga ik zeggen tegen een man die ik nog nooit heb gezien en die misschien denkt dat hij gedumpt is door zijn moeder? Ik was zenuwachtig, maar Karel stond enthousiast voor het raam te zwaaien. Hij vloog ons in de armen alsof we elkaar al jaren kenden. ‘Hé, broertje van mij! Hé, zusje van mij’, riep Karel. Sinds die eerste ontmoeting zie ik hem maandelijks. Met kerst, Pasen en oud en nieuw is hij altijd bij mij.”
Marja overlijdt in hetzelfde jaar dat Karel in hun leven komt. Voor de uitvaart ontmoeten Karel en zijn moeder elkaar. “Ze was heel gespannen. Wat moest ze tegen hem zeggen? Maar ook onze moeder vloog hij in de armen en zei: ‘Hé, mamaatje van mij’. Als de wereld zou bestaan uit alleen maar Karels, zou die er een stuk mooier uitzien. Tijdens mijn speech op de uitvaart stond Karel naast me.”
Maar hoe zit het met die mogelijke andere broer met dezelfde naam? “Ik kreeg een kopie van het dossier mee en ging naar mijn moeder. ‘Je hebt nog een zoon’, zei ik tegen haar. Ik zag kortsluiting in haar hoofd. ‘Die zoon was gelijk weggehaald bij de geboorte’, zei ze. Ik zag dat ze dit uit haar systeem had gewist. Ik ben naar een tante gegaan om meer te horen. Zij moest meteen aan de zuurstof, dit was hét geheim van de familie. Ik ben juist blij dat mijn tante uit Engeland het verteld heeft. Al jaren hoorden er twee jongens niet bij de familie en bij mij zijn ze meer dan welkom.”
Toch valt het geheim over nóg een broer zwaar bij Boris. “Als je iemand moet kunnen vertrouwen in je leven, is het je moeder. Kan dat niet, dan geeft dat wel een knauw. Net als Karel is mijn broer Boris ter adoptie afgestaan omdat mijn opa en oma al de zorg voor hun andere kleinkinderen droegen. Een vader was niet in beeld, hij was uit een onenightstand geboren.”
Nienke (58) hoort na het overlijden van haar moeder dat ze een zus had: 'Het verhaal is ongelooflijk verdrietig'
Boris komt in contact met het Fiom, een instituut dat adopties regelt. “Ik legde de situatie uit en vertelde dat ik benieuwd was naar mijn broer. Zij hadden hem na een aantal vragen al gevonden. Via een brief benaderden ze mijn broer Boris met de vraag of hij in het kader van familieonderzoek kon bellen. Een dag later belde hij. Hij dacht dat zijn moeder naar hem op zoek was. Toen hij hoorde dat het om zijn broertje ging, vond hij het leuk om me te zien.”
Twee maanden later spreken de broers af. “Ik voelde weer gezonde spanning. Hoe ziet hij eruit? Lijken we op elkaar? Het instituut plande de afspraak op neutraal terrein in. Toen ik binnenkwam, was het alsof ik mijn moeder zag zitten. Ik liet hem een oude foto van haar zien. Hij vroeg: ‘Hoe kom je nou aan een foto van mij?’ We hebben uren gesproken. De adoptie had veel impact gehad. Hij heeft bewust niet gezocht naar onze moeder, omdat hij dan zou zoeken naar iemand die hem niet wenste. Maar zo zat het helemaal niet.”
De broers spreken elkaar regelmatig. “Ik ben met hem naar Engeland geweest om hem daar te introduceren en ik heb zijn adoptiemoeder ontmoet. Ze begon meteen te huilen. ‘Ik zie jullie klik en weet dat hij nu nog iemand heeft als ik doodga’, zei ze. Dat kwam wel binnen.”
Samen met zijn broers besluit Boris een DNA-test te doen via MyHeritage. Jaren later ontvangt hij een bericht. Het verhaal blijkt dan nog steeds niet compleet te zijn. “Ik was op vakantie en kreeg een bericht via het platform van een volwaardige neef. Ik ging in de stamboom kijken en focuste op mijn moeders kant. Toen kon ik maar één conclusie trekken: mijn vader is niet mijn vader.” Weer duikt Boris in zijn familiegeschiedenis. “Mijn ouders waren inmiddels overleden, dus ik ben naar hun beste vrienden gegaan. Ik kwam erachter dat mijn moeders relatie begin december 1968 stopte. Twee weken erna leerde ze ‘mijn vader’ kennen en na een tijdje kwam ze erachter dat ze zwanger was. Ze dacht van haar nieuwe vriendje, mijn opvoedvader, maar het bleek van haar vorige vriendje, mijn biologische vader, te zijn.”
Ergens verbaast het Boris niet. “Mijn opvoedvader is vijftien centimeter kleiner, heeft een volle bos haar en donkere ogen. Ik lijk helemaal niet op hem. Hoewel het geen makkelijk nieuws was, moest ik er eigenlijk wel om lachen. Dit kon er ook nog wel bij. En mijn opvoedvader blijft voor altijd mijn vader. Ik denk trouwens dat mijn moeder het niet wist en altijd gedacht heeft dat mijn opvoedvader mijn biologische vader was.”
Oostenrijkse vrouwen komen er dankzij DNA-test na 35 jaar achter dat ze bij hun geboorte zijn verwisseld
Maar dat is nog niet alles. “Mijn biologische vader had blijkbaar een dochter. Ik heb dus nóg een halfzus, die in het buitenland woont.” Ook haar spoort Boris op. “Via sociale media reageerde ze niet, dus belde ik de school waar ze werkte. ‘Ik ben op zoek naar Stephanie*’, zei ik. Ze bleek aan het werk en ik kreeg haar aan de lijn. Ik zei dat ik in het kader van een familieonderzoek rustig met haar wilde praten en vroeg wanneer dat mogelijk was. Ze kon meteen, maar ik benadrukte dat het misschien geen fijn moment was tijdens werk. Toch wilde ze het graag weten, dus zei ik dat uit een DNA-test bleek dat we broer en zus waren. Het was even stil. Ik legde uit wat voor zoektocht ik achter de rug had. Ze was flabbergasted, maar terughoudend. Ze wilde een week later bellen en daarna kijken hoe ze ermee om wilde gaan.”
Anderhalf uur bellen ze, samen met haar man en de vrouw van Boris. “Ze wilde het zeker weten door een DNA-test te doen. We spraken af in Duitsland voor de DNA-test en om elkaar te ontmoeten. Toen ik aan kwam lopen, schrok ze zich rot. Het was alsof ze onze vader zag, zei ze. De DNA-test gaf aan dat we inderdaad broer en zus zijn. Nu bellen we elke twee weken. Vroeger ging ze vaak met onze vader naar Feyenoord. Vorige maand zijn we samen naar De Kuip gegaan, dat gaf haar wel even kippenvel. We lijken op elkaar qua doen en laten en lachen hetzelfde. Met kerst komt ze weer hierheen. Tijd inhalen kan niet, maar we kunnen wel ons leven samen indelen.”
Jolinde denkt door DNA-test nóg een tante te hebben: 'Wat blijkt? Ze is mijn zus'
Boris is nooit boos geweest op zijn moeder, behalve over één ding. “Ze leefde in pure schaamte, net als mijn oma en opa. Het geheim is daarom weggestopt. Toen mijn vrouw zwanger was, moesten we een lijst invullen met de vraag: komt het syndroom van Down in de familie voor? Mijn moeder zei van niet. Was gewoon eerlijk geweest, maar dat kón ze niet. Dat nam ik haar kwalijk. Alle andere keuzes werden voor haar gemaakt, maar dat had op mij en mijn gezin veel impact kunnen hebben.
Ik zou er een ton voor over hebben om nog één dag met mijn moeder te kletsen. Ik zou alle antwoorden willen krijgen en haar over de laatste ontwikkelingen willen vertellen”, zegt Boris. “Al met al is het een verhaal met een happy end. Ik spreek al mijn broers en mijn zus. Maar goed dat ik een stabiel leven heb gehad, waardoor ik hier goed mee kon en kan dealen.”
*De namen in dit artikel zijn wegens privacy gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Fien (38) bleek meer broers en zussen te hebben: 'Mijn moeder liep rond met een groot geheim'
