Familie: hopelijk de mensen op wie je kunt bouwen. Ouders, broers en zussen kennen je immers het langst en – in veel gevallen – het best. Maar wat als je familieleden hebt waarvan je niet wist dat ze bestonden?
In de rubriek Verborgen familie vertellen lezers over een onverwachte familiesituatie. Deze keer deelt Nathalie Alting Siberg (56) haar verhaal.
“Mijn verhaal begint eigenlijk al voordat ik geboren werd. Mijn moeder raakte in de jaren zeventig ongepland zwanger. In die tijd was dat voor een alleenstaande vrouw een groot taboe. Toen zij moest bevallen, werd ze niet opgenomen op een gewone kraamafdeling, maar op een afdeling voor ongehuwde moeders. Daar probeerden de nonnen haar zelfs een brief te laten ondertekenen waarmee ze afstand van mij zou doen. Zij vonden dat een kind beter af was in een ander gezin en dat het voor mijn moeder beter zou zijn om geen dochter te houden.”
Dat laat Nathalies grootmoeder echter niet gebeuren. “Gelukkig was mijn oma een sterke vrouw. Zij zorgde ervoor dat mijn moeder en ik na mijn geboorte bij haar konden wonen. Als ik daarop terugkijk, besef ik hoeveel moed dat in die tijd moet hebben gekost. Dankzij haar groeide ik op bij mijn eigen familie.”
Niet lang daarna wordt Nathalies moeder verliefd. “Ze trouwden en haar man nam mij aan als zijn dochter. Ik kreeg zijn achternaam. Vanaf dat moment werd besloten dat niemand ooit mocht weten dat hij niet mijn biologische vader was. Alleen mijn oma, tante en oom kenden de waarheid. Voor mij was hij gewoon mijn vader. Ik voelde me geliefd en had geen enkele reden om aan mijn afkomst te twijfelen.”
Dat verandert abrupt als Nathalie 18 is. Haar ouders zijn dan net uit elkaar. “Ik kwam thuis na een heerlijke avond uit, zonder enig vermoeden dat mijn leven die nacht volledig zou veranderen. Mijn moeder was emotioneel, mede door de scheiding met mijn vader. Ze kon het geheim niet langer met zich meedragen en vertelde mij dat de man die ik mijn hele leven papa had genoemd, niet mijn biologische vader was. Mijn echte vader woonde op Aruba.”
Cas doet voor de lol een DNA-test, maar de uitkomst zet alles op zijn kop: 'Mijn ouders geloofden er niks van'
Nathalie weet niet wat ze hoort. “Mijn eerste reactie was ongeloof. Ik dacht werkelijk dat mijn moeder in de war was. Ik belde direct mijn vader op. Hij bevestigde het verhaal. Hij vond het ontzettend verdrietig dat ik het op deze manier en pas na achttien jaar hoorde, maar hij ontkende het niet. Op dat moment voelde het alsof de grond onder mijn voeten verdween. Ineens wist ik niet meer wie ik was. Mijn identiteit, mijn familiegeschiedenis en alles wat ik dacht te weten over mezelf kwamen op losse schroeven te staan.
Alsof dat nog niet genoeg was, werd ik de volgende dag gebeld door mijn biologische vader”, vervolgt Nathalie. “Hij vertelde dat hij mij graag wilde ontmoeten. Ik wist niet wat ik moest denken. Nog geen etmaal eerder wist ik niet eens van zijn bestaan, en nu wilde hij ineens deel uitmaken van mijn leven. Hij hoorde via zijn broer, met wie mijn moeder contact had gehad, dat het nieuws met mij was gedeeld.”
Nathalie besluit diezelfde zomervakantie alleen naar Aruba te vliegen. “Ik weet het nog als de dag van gisteren, in m’n cowboylaarzen en korte topje. Ik voelde me wel stoer dat ik in m’n eentje, op mijn achttiende, een compleet onbekende wereld binnenstapte.”
Ze vertelt over een moment op Schiphol dat ze nooit zal vergeten. Het emotioneert haar als ze erover praat. “Vroeger had je telefooncellen op het vliegveld. Ik heb daar mijn vader gebeld: ‘Pap, ik ga nu naar Aruba.’ Hij antwoordde: ‘Ga alsjeblieft. Ga ontdekken wie jouw vader is, maar ik blijf ook voor altijd jouw vader.’ Ik vertelde dat ik van hem hou en dat hij inderdaad mijn vader blijft.”
Ze komt aan op Aruba en ontmoet haar biologische vader. “Ik bekeek hem continu van top tot teen. Ik vond het zo spannend. Hij wilde dat ik hem meteen papa noemde, maar dat ging niet. Ik merkte dat ik het wel wilde, maar ik was bang voor alles. Mijn biologische vader heeft me blijkbaar ooit gezocht, maar hij kon me niet vinden omdat ik een Indonesische achternaam heb. Het was een bijzondere, emotionele en soms ook verwarrende ontmoeting. Ineens kreeg ik een tweede familie en ontdekte ik een kant van mezelf waarvan ik het bestaan niet wist.”
Nienke (58) hoort na het overlijden van haar moeder dat ze een zus had: 'Het verhaal is ongelooflijk verdrietig'
Nathalie hoort van haar biologische vader dat ze een halfbroer en twee halfzusjes heeft. Die ontmoet ze de volgende keer dat ze Aruba bezoekt. “Ik was er heel blij mee. Eindelijk heb ik een zus, en zelfs twee, dacht ik. Voor hen was het ook lastig, ze waren nog vrij jong. We hebben contact onderhouden, nog steeds spreek ik ze af en toe. In 2021 was de laatste keer dat ik op Aruba was. Inmiddels is iedereen z’n eigen weg gegaan. Zo loopt het leven gewoon.”
Haar biologische vader spreekt ze vooral op verjaardagen. Zijn broer woont in Nederland. “Het contact loopt vaak via hem. Hij is een hele lieve man, hem spreek ik regelmatig. Mijn biologische vader en halfbroer en -zusjes spreken Papiaments en Nederlands. Er is dus ook nog een taalbarrière. Dan begrijp je elkaar toch wat minder.”
Op haar familie is Nathalie nooit écht boos geweest. “Op mijn achttiende natuurlijk wel even, maar ik bedacht al snel dat mijn moeder er niks aan kon doen. Ik heb er wel heel veel verdriet van gehad. Ik dacht: waarom is mijn leven zo gelopen? En zijn de struggles die ik heb gehad hieruit voortgekomen?
Als ik nu terugkijk, zie ik hoe de keuzes van anderen mijn leven hebben gevormd”, beseft Nathalie. “Mijn moeder handelde vanuit de normen en angst van die tijd en mijn oma vocht ervoor dat ik bij mijn moeder kon blijven. Mijn vader, de man die mij opvoedde, gaf mij zijn naam en voedde mij op alsof ik zijn eigen dochter was. En mijn biologische vader gaf mij uiteindelijk antwoorden op vragen waarvan ik jarenlang niet wist dat ik ze had. Mijn verhaal gaat daarom niet alleen over een familiegeheim”, besluit Nathalie. “Het gaat over identiteit, liefde, loyaliteit en de vraag wat iemand tot een vader maakt. Is dat degene die je het leven geeft, of degene die je opvoedt? Ik heb geleerd dat beide op hun eigen manier een plek in mijn leven hebben gekregen.”
Voor Nathalie is dit een bijzonder moment om haar verhaal te delen. “Het voelt alsof ik hiermee een periode kan afsluiten en een nieuw begin inga. Soms kunnen dingen blokkeren in je leven omdat je ergens mee blijft lopen en je er niet mee aan de slag gaat. Dat heb ik wel gedaan en mijn leven loopt weer lekker. Het is belangrijk om impactvolle gebeurtenissen in je leven een plek te geven en niet bij de pakken neer te zitten. Dat heb ik dan weer van m’n moeder.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Jolinde denkt door DNA-test nóg een tante te hebben: 'Wat blijkt? Ze is mijn zus'
