Familie: hopelijk de mensen op wie je kunt bouwen. Ouders, broers en zussen kennen je immers het langst en – in veel gevallen – het best. Maar wat als je familieleden hebt waarvan je niet wist dat ze bestonden?
In de rubriek ‘Verborgen familie’ vertellen lezers over een onverwachte familiesituatie. Vandaag deelt Nienke de Vos (58) haar verhaal.
“Vorig jaar zijn mijn beide ouders overleden, precies drie maanden na elkaar. Mijn vader overleed eind juni en mijn moeder eind september. Ze waren al gescheiden sinds ik negen jaar oud was en zijn daarna allebei hertrouwd”, begint Nienke.
“In oktober vroeg ik via een notaris een verklaring van erfrecht aan voor de nalatenschap van mijn moeder. Die aanvraag liet echter ontzettend lang op zich wachten. Na verloop van tijd begon ik me daar behoorlijk aan te ergeren. Ik belde en mailde meerdere keren met de notaris om te vragen waarom het zo lang duurde, maar kreeg nooit echt een duidelijk antwoord. Onze oudste broer is in 2007 overleden aan alvleesklierkanker. Ik benadrukte steeds dat mijn andere broer en ik de enige erfgenamen waren. Daar waren we absoluut zeker van.”
Tot ze een mail terugontvangt. “Begin december hadden mijn broer en ik afgesproken om de urn van onze moeder op te halen bij het crematorium. Terwijl ik het parkeerterrein opreed, hoorde ik een ping: er kwam een e-mail van de notaris binnen. Tot mijn grote verbazing stond daarin dat mijn moeder een vooroverleden dochter had gehad, genaamd Mariëtte. Alleen al de manier waarop zulk ingrijpend nieuws per e-mail werd meegedeeld en niet telefonisch, vond ik bijzonder vreemd.”
Nienke blikt terug op dat moment. “Mijn broer en ik konden het nauwelijks geloven. We dachten eerst dat er sprake moest zijn van een vergissing. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand, had ons ooit verteld dat wij een halfzus hadden. Met de urn onder onze arm belden we direct de notaris. Daar werd bevestigd dat de informatie klopte, maar vanwege de AVG konden ze verder niets met ons delen. Het dossier werd vervolgens overgedragen aan de gemeente Amsterdam.”
Ze besluiten een rondvraag te doen binnen de familie. “De volgende dag vroeg mijn broer aan de vrouw van onze vader of zij hiervan wist. Haar eerste reactie was: ‘O jee… is het toch uitgekomen.’ Mijn broer was met stomheid geslagen. Zij bleek inderdaad op de hoogte te zijn geweest en vertelde wat zij wist. Ze had mijn vader destijds moeten beloven er nooit met ons of anderen over te spreken. Ook een tante aan mijn vaders kant kende het verhaal, ontdekte ik toen ik haar belde.”
“Achteraf viel ook een opmerking van mijn vader, vlak voor zijn overlijden, op zijn plaats”, vertelt Nienke. “Hij had in juni nog tegen mij gezegd: ‘Jij weet nog niet alles van je moeder.’ Maar hij kwam er niet meer op terug. Kort daarna overleed hij, en daarmee leek de waarheid voorgoed verloren te zijn.”
Jolinde denkt door DNA-test nóg een tante te hebben: 'Wat blijkt? Ze is mijn zus'
Nienke en haar broer gaan op onderzoek uit. “Van de gemeente Amsterdam hoorden we uiteindelijk nooit meer iets. Via het Centrum voor familiegeschiedenis (CBG) in Den Haag wist ik de persoonskaart van Mariëtte op te vragen. Daardoor kregen we eindelijk haar achternaam – dat was die van haar adoptieouders – en haar geboorte- en overlijdensdatum.”
Ze komt achter steeds meer informatie. “In februari van dit jaar bracht ik een dag door in het Nationaal Archief in Den Haag. Daar kreeg ik eindelijk antwoorden. Het verhaal dat uit het dossier naar voren kwam, bleek ongelooflijk verdrietig te zijn.”
Nienke vertelt wat ze allemaal weet over het verhaal van haar halfzus. “In de zomer van 1964 was mijn moeder na een feestje ongewenst zwanger geraakt. Tegen de tijd dat zij ontdekte dat ze zwanger was, had ze net mijn vader leren kennen. Ze wilde graag een toekomst met hem opbouwen. Via familie werd ze daarom ondergebracht bij een vroedvrouw aan de andere kant van het land, waar ze haar zwangerschap in stilte kon voldragen.”
In maart 1965 bevalt Nienkes moeder van een dochter: Mariëtte. “Ze heeft haar slechts heel even gezien voordat ze haar moet afstaan. Mariëtte wordt eerst ondergebracht in een kindertehuis in Amsterdam. Daarmee werd ook duidelijk waarom het dossier daar terecht was gekomen. Na drie maanden gaat ze naar een pleeggezin in het oosten van het land. De pleegouders raken zo aan haar gehecht dat ze een adoptieverzoek indienen.
“Later kregen mijn ouders samen drie kinderen. Volgens het dossier stond mijn moeder rationeel achter de adoptie, omdat zij vond dat Mariëtte inmiddels thuishoorde in het pleeggezin. Emotioneel bleef het echter een beslissing waar ze zichtbaar mee worstelde. In 1970 werd de adoptie officieel.”
Simone (43) blijkt een andere vader te hebben: 'Mijn ouders wisten van niks'
“Het verhaal kreeg vervolgens opnieuw een verdrietige wending”, vertelt Nienke. “Mariëtte overleed in 2009 aan baarmoederhalskanker. We hoorden van haar adoptiefamilie dat het haar aan niets heeft ontbroken in haar jeugd. Ze is door haar adoptieouders liefdevol opgenomen in de familie. Ze heeft door hen alle mogelijkheden en middelen gekregen om haar leven op te bouwen en er iets moois van te maken. Haar familie deelde ook dat zij haar hele leven worstelde met hechtings- en bindingsproblemen. Haar adoptiemoeder overleed toen Mariëtte twintig jaar oud was. Haar adoptievader stierf in 2011, twee jaar na haar overlijden, en haar adoptiebroer kwam in 2012 om het leven bij een verkeersongeval.”
Sinds een paar maanden weet Nienke dus pas dat ze een halfzus heeft. Het houdt haar nog steeds bezig. “Wat mij misschien nog wel het meest heeft geraakt, is de beschrijving van Mariëtte in het dossier van het Nationaal Archief. Uit alles blijkt dat zij qua karakter en uiterlijk veel op mij leek. Helaas zal ik dat waarschijnlijk nooit met eigen ogen kunnen bevestigen.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Cas doet voor de lol een DNA-test, maar de uitkomst zet alles op zijn kop: 'Mijn ouders geloofden er niks van'
