Jolanda (39) was met haar man op bezoek bij haar ouders toen hij haar even apart nam om te melden dat hij verliefd was geworden.
“We waren een gelukkig, bemiddeld gezin. Zomervakantie, skivakantie, groot huis. Ik hield van hem. Heel erg veel. Ja, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik een slecht huwelijk had. Ik herinner me nog goed de dag dat ik mijn eerste kind in mijn armen hield, hoe hij naast me zat, mij aankeek, ik was volstrekt en vlekkeloos gelukkig.”
“Tien jaar zijn we samen geweest. Onze kinderen waren drie en vijf jaar oud toen hij me in het huis van mijn moeder tijdens een visite apart nam, en zei: ‘Ik moet je iets verschrikkelijks vertellen, ik ben verliefd geworden.’ Onder mijn ogen bleek hij een relatie te hebben gekregen met een goede vriendin van mij.
Het werd één groot drama. Ik was volslagen afhankelijk van hem, omdat ik ook nog bij hem werkte. Hij had een eigen bedrijf waar ik personeelszaken deed. Hij was mijn man, mijn baas en de vader van mijn kinderen.
Geen idee waarom hij juist het huis van mijn moeder koos voor deze slechte tijding. Misschien was hij bang dat ik alles bij elkaar zou schreeuwen, of dat ik zou instorten en dat ik dan in ieder geval door mijn ouders zou worden opgevangen en hij laf via de achterdeur kon verdwijnen.
Eén ding denk ik zeker te weten: dat hij ervan overtuigd was dat ik hem eruit zou zetten. Dat heb ik inderdaad altijd gezegd. In mijn huwelijk was geen plaats voor overspel, hadden wij ooit een tikje naïef en idealistisch besloten. Nu het zover was, reageerde ik tegenovergesteld. Verliefd worden kon gebeuren, geen huwelijk zonder schrammen.”
Raisa (51): 'Zijn moeder wist al dat mijn man het deed met mijn beste vriendin'
“Eigenlijk kwam het erop neer dat ik hem alleen maar wilde houden. Ik klampte me aan hem vast, aan het leven dat we samen hadden. Ik wist me geen raad, wilde redden wat er te redden viel. ‘Ik kies voor jou, ik heb spijt’, zei hij uiteindelijk. Die woorden galmden door mijn hoofd. Hij koos voor mij.
We moesten zo snel mogelijk in therapie, vond ik. De brokstukken bij elkaar rapen en aan elkaar lijmen. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat dit had kunnen gebeuren? Hoe kon het dat ik geen enkel teken had gezien, geen enkele argwaan had gekoesterd? Dat je zo bedrogen kunt worden, zonder ook maar enig vermoeden te hebben, is iets wat mij twee jaar later nog steeds verbaast. Ik vertrouwde hem volledig, maar dan ook volledig.
Een therapeut hadden we nodig, een die het hoofd koel hield. Een man of vrouw die met de juiste aanpak het geschonden vertrouwen weer zou kunnen herstellen. Maar helaas, al na een paar sessies liet mijn man weten er geen heil in te zien. De sessies brachten ons in zijn ogen niet dichter bij elkaar, hij wilde ermee stoppen. En ja, in mijn eentje kon ik dan misschien proberen de moed erin te houden, maar geen tienjarig huwelijk redden.”
“Hij wilde me niet meer, hij hield niet genoeg meer van mij. Dat zei hij. Letterlijk. Op een avond, we hadden net de kinderen in bed gestopt, het was februari 2010, koud en grijs, liet hij weten dat hij voorgoed wegging. Als verlamd zat ik op mijn stoel. Alles was verloren. Ik ga weg, met die drie woorden raakte ik alles kwijt wat me lief was: mijn man, mijn gezin, een stabiele vader voor mijn kinderen, mijn huis, mijn baan.
Zij is met hem, zij leeft nu mijn leven, zij woont met mijn man in mijn huis. Zij ontvangt om het weekend mijn kinderen in ons huis. Hoe kan een vrouw haar vriendin dit aandoen? Wat heeft dit nog met liefde te maken? Ook aan overrompelende verliefdheid gaat altijd een moment van besluit vooraf. Ik was doodsbang dat ik eraan onderdoor zou gaan. Ik zou dit verraad nooit verdragen, dacht ik. Maar het waren mijn ouders die zeiden: ‘Jij? Jij kunt alles aan, ga het maar proberen.’
Dat had mijn man goed gezien, dat ik daar veilig was. Dat ook een volwassen vrouw steun vindt bij haar ouders als alles om haar heen wegvalt. Nee, ik kon zeker niet alles, want hem kon ik niet houden, maar wat ik wel kon, was opnieuw beginnen.”
Delphine (45): 'Ik stond bijna op het punt te bevallen toen onze huisarts mij vertelde dat mijn man verliefd was op zijn vrouw'
“Het was inmiddels eind mei 2010, vier maanden na zijn biecht. Ik bleef wekelijks onze therapeut bezoeken, nu in mijn eentje. Zij heeft mij uiteindelijk de suggestie aan de hand gedaan om te gaan studeren. Ik vertelde dat ik de weekenden alleen zonder kinderen zo moeilijk vond. Zij zei: ‘Je zou moeten gaan doen wat ik doe, psychotherapeut, je zou daar goed in kunnen worden met jouw achtergrond.’
Natuurlijk had ik ook iets anders kunnen kiezen, maar ik wist dat ze gelijk had, ik moest me bij de haren omhoog trekken. Nu ik niet meer werkte, kon ik gaan studeren, er was weer perspectief. Alle avonden dat mijn kinderen op bed lagen of weg waren, zou ik boven de boeken doorbrengen. In juni 2010 heb ik me ingeschreven voor de studie psychotherapie en voor het eerst in jaren ervoer ik wat het is om los te zijn van alles. Ik was studente, geen echtgenote. Een jaar geleden opende ik mijn eigen praktijk.”
“Ik ga niet beweren dat ik nu gelukkiger ben dan ooit. Dat zou een ontkenning zijn van ons huwelijk en ook van mijzelf. Nog altijd vind ik het moeilijk om tegen iemand te zeggen dat ik gescheiden ben. Ik heb me zo’n loser gevoeld. En toch, anders dan ik dacht, is een scheiding niet het einde van de wereld. Ons huwelijk is dan wel niet gelukt, maar van de scheiding hebben we een succes gemaakt. Om te voorkomen dat de kinderen het idee zouden hebben dat ze moeten kiezen, hebben we onze ruzies uitgevochten bij een mediator die overal meteen de emotie uit haalde.
Ja, dit verhaal is eigenlijk een groot pleidooi voor het inschakelen van hulpverleners. Je kunt niet alles alleen willen, je doet jezelf een enorm plezier door er meteen professionals bij te halen. Schreeuwen en schelden, wat anders ongetwijfeld gebeurd was, is niet voorgekomen. Ik was stinkend jaloers op die vrouw, mijn vriendin, maar wonderlijk genoeg is de rancune verdwenen.
Laatst merkte ik dat ik twee jaar na de scheiding bij het horen van haar naam niet langer verstijfde. Ik gun ze hun leven. Laat ze nog maar heel lang samenblijven, want een vader met een stabiele relatie is goed voor mijn kinderen.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 98
Jasmina: 'Ik betrapte hem met een tweede telefoon en ik wist meteen dat het mis was. Met wie woonde ik samen?'
