Eline (49) kreeg een burn-out en wilde niet meer terug naar haar werkgever: 'Ontsla mij maar, zei ik'

Recalcitrante puber

“Aanvankelijk ging ik na de middelbare school naar de Kunstacademie. Maar binnen een halfjaar was ik alweer gestopt: ik vond het allemaal te vaag en was achteraf ook gewoon nog te jong. Sowieso zat ik toentertijd niet zo lekker in mijn vel. Ik was negentien en totaal niet blij met mezelf zoals pubers dat wel vaker kunnen zijn. Een oud-klasgenootje tipte me om eens in Schoonhoven te gaan kijken, bij de open dag voor een school voor goud- en zilversmeden. Daar zag ik leerlingen met kisten aan en grote hamers metaal aan het bewerken waren. Dit was de opleiding die bij me paste.

In de drie jaar daarna leerde ik alles over zilversmeden. Maar ik realiseerde me steeds meer dat ik nogal een niche had gekozen: wie koopt er tegenwoordig nou nog zilveren vazen of serviesgoed? Dan moet je echt heel goed zijn om je te kunnen onderscheiden. En dat was ik gewoon niet. Bovendien bleek zilversmeden fysiek hartstikke zwaar. Je bent de hele dag aan het hameren. Ik heb zwakke polsen en daar kreeg ik steeds meer last van. Dus toen ben ik overgestapt naar goudsmeden en dat bleek ik eigenlijk nog veel toffer te vinden. Je ziet veel sneller resultaat: als je een strookje goud rond maakt, heb je al een ring. Terwijl ik met zo’n zilveren vaas eindeloos bezig was.”

Debby (52) verliet het bedrijfsleven waar ze bakken met geld verdiende: 'Uiteindelijk verlies je een stuk van jezelf'Lees ook

Elk sieraad is een emotie

“Eenmaal afgestudeerd vond ik een baan bij een juwelier in Den Bosch. Pas toen, in de praktijk, ontdekte ik dat er achter elk sieraad een emotie zit. Je hebt het gekocht van je eerste salaris, gekregen van een grote liefde of geërfd van je oma. Dat maakt elk stuk bijzonder. Ik had best afwisselend werk, deed reparaties, maakte nieuw werk en hielp in de winkel, maar ik wilde niet de rest van mijn leven achter de werkbank van een ander zitten. Daarbij kreeg ik ook niet heel veel betaald. Best raar, want je hebt wel een opleiding van 4 jaar afgerond en beheerst een vak, maar wordt zo niet beloond.

Mijn vriend werkte in de sales en stelde voor dat ik ook zoiets kon gaan doen. Zo kwam ik terecht bij een call centre, waar ik na een tijdje gevraagd werd om fulltime teamleider/supervisor te worden. Het was 2005 en er waren banen te over. Dat ik nog amper ervaring had, was geen enkel probleem. Via-via kwam ik vervolgens als intercedent bij een uitzendbureau terecht. Eindelijk verdiende ik een best leuk salaris.”

Hoe gaat het met de loonkloof in Nederland? 'Wordt onderschat hoe ernstig het is'Lees ook

Op wereldreis

“Tot diezelfde verkering voorstelde om een tijdje samen te gaan reizen. Eerst dacht ik: moet dat nou? Het leek me eerlijk gezegd doodeng, hij is een stuk avontuurlijker ingesteld. Als compromis spraken we af te starten met een georganiseerde reis van twee weken naar Brazilië, zodat ik even kon wennen. Dit was zo’n leuke reis dat we allebei onze baan hebben opgezegd en besloten een wereldreis te gaan maken naar Zuid-Amerika. Eerst hebben we tien dagen aan het strand pina colada’s gedronken en toen tegen de reisleider gezegd: ‘We gaan niet mee terug.’ Vervolgens hebben we door Zuid- en Midden -Amerika gebackpacked. Een heerlijke ervaring, alles waar ik bang voor was, bleek in de praktijk reuze mee te vallen.

Na tien maanden keerden we terug naar Nederland en nam ik contact op met het uitzendbureau waar ik eerder had gewerkt. Binnen twee weken had ik weer een baan, eerst als assistent-vestigingsmanager, later heb ik nog promotie gemaakt. Maar ik kwam er steeds meer achter dat deze branche eigenlijk totaal niet bij me paste. En toen raakte ik in 2007 in verwachting van onze eerste zoon. Ik heb het moederschap totaal onderschat, zeker in combinatie met een fulltimebaan. Tijdens mijn zwangerschap ging dat nog wel, dan sta je ’s ochtends gewoon op en neem je die buik wel mee.”

Trok het niet meer

“Als je kind eenmaal is geboren, is dat wel anders. Ik vond alle verantwoordelijkheid ontzettend heftig. Alleen al het besef: als ik niet voor hem zorg, gaat-ie dood. Er is ineens een wezentje dat voor alles van jou afhankelijk is. Ondertussen begon het harde en zakelijke van de uitzendbranche steeds meer te wringen. Dan had ik weer een boze klant aan de lijn omdat er drie medewerkers niet waren komen opdagen. Ik was alleen nog maar gestrest en aan het rennen en dan was ik toch weer te laat bij de opvang om mijn kind op te halen en zat hij daar nog als enige te huilen.

Op een gegeven moment trok ik het niet meer en kwam ik met een burn-out thuis te zitten. Ik ben een heel re-integratietraject doorgegaan en toen ik eindelijk weer terug was op mijn oude functie, kreeg ik meteen weer klachten. Ik wilde niet weer dat hele proces door, dus heb tegen mijn werkgever gezegd: ‘Ontsla me maar.’ Binnen twee weken had ik een voorstel, dus kennelijk wilden zij ook wel van mij af.”

Met de camper

“Het was weer mijn vriend die vervolgens opperde om een paar maanden met een camper door Europa te trekken. We vonden een tweedehands camper via Marktplaats en zijn naar Ierland vertrokken. Daar bleek de camper zo lek als een mandje. Eigen schuld, natuurlijk. Wie gaat er dan ook op de bonnefooi een camper kopen? Hij heeft het gered door Engeland, Ierland, Polen en Italië, maar kreeg wel steeds meer kuren. We hebben er over getwijfeld om ook nog richting Spanje te gaan, maar ik werd steeds zenuwachtiger van alle rood knipperende lampjes. Dus toen zijn we naar huis gegaan.

Nu het echte leven weer begon, moest ik ook gaan nadenken over een nieuwe baan. Mijn vriend zei: ‘Ik kan voorlopig de vaste lasten wel dragen. Je hebt nog je werkbank op zolder staan, waarom kijk je niet of je het goudsmeden weer kan oppakken?’ En zo heb ik na de campertrip de keuze gemaakt om voor mezelf te beginnen als goudsmid. Zodat ik de tijd had om er voor mijn kind te zijn, mijn eigen tijd in kon delen en beslissingen kon nemen zonder verwijtende blik van een leidinggevende Een superspannende tijd. Ik werd daarna vrij snel zwanger van onze tweede zoon. Ondertussen zocht ik naar mijn eigen stijl als goudsmid.”

'Werd gek van al dat beton om me heen': Yvette (57) verruilde haar koophuis voor een camperLees ook

Langzaam steeds beter

“Het duurde even voor de eerste echte klanten me wisten te vinden, mijn moeder verzuchtte op een gegeven moment zelfs dat ze echt niet meer wist wat ze nu nog bij me moest bestellen. Maar langzaam werd dat beter en werd ík ook steeds beter, zeker nadat ik ook een flink aantal cursussen had gevolgd bij een meester-goudsmid uit Den Bosch die zijn eigen Academy was gestart. Via hem kwam ik ook in het contact met collega’s en met het Nederlandse Gilde van Goudsmeden.

Nu weet ik: dit is een ontzettend mooi vak. Dat had ik op school nog niet zo door, maar ik ben vooral het ambacht heel erg gaan waarderen. Ik vind het heerlijk om acht uur bezig te zijn met een zetting van amper een centimeter. En waar ik diamanten op de vakschool heel stom vond, denk ik nu: hoeveel kan ik er in een ring kwijt? Mijn stijl is een combinatie van strak en organisch en ik wil hoogstaande sieraden maken die van generatie op generatie door te geven zijn. Als klant bijna met tranen in de ogen een sieraad in ontvangst neemt, weet ik dat ik het goed heb gedaan.

Blij met die burn-out

“Als ik die burn-out niet had gehad, was ik wellicht niet terug gekomen naar het vak. Daardoor heb ik echt geleerd wat ik wel en niet leuk vind. En juist het persoonlijke contact met klanten vind ik geweldig. Ik wil weten wie iemand is en hoe de handen eruitzien voor ik een ontwerp ga maken. Toen ik bij die andere juwelier werkte, kreeg ik gewoon een opdracht en had ik dat hele proces er niet bij. Daardoor gaf het ook veel minder voldoening.

Na 13,5 jaar op zolder gewerkt te hebben, ben ik vorig jaar ‘uit huis’ gegaan en ingetrokken bij een collega, die zijn eigen werkplaats heeft. De kinderen zijn nu 18 en 14, dus hebben mij een stuk minder nodig. En op 7 juni ben ik gekozen tot voorzitter van het goudsmeden gilde. Als je kijkt hoe ik begonnen ben, met mijn werkbank en gereedschapskistje, ben ik wel heel trots hoe ver ik inmiddels ben gekomen.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Nancy ging op haar 43ste het onderwijs in: 'Aardig wat van mijn kinderen groeien op in armoede'Lees ook