Huilend naar kantoor

“Ik geloof inmiddels wel dat dingen met een reden gebeuren, want als ik op mijn dertigste geen megaheftige burn-out had gekregen, dan zou ik dit nooit hebben gedurfd. Van de buitenkant had ik mijn leven destijds ook helemaal op orde. Een leuke, vaste baan als pr-manager in Amsterdam, een fijn huis in Haarlem en lieve vriendinnen. Doordeweeks werkte ik fulltime om dan in de weekenden los te gaan en elk jaar gebruikte ik mijn vier weken vakantie om een mooie reis te maken.

In werkelijkheid ging ik elke dag huilend naar kantoor. Niet omdat ik het werk zelf niet leuk vond, ik was gewoon doodongelukkig. Maar ik dacht: iedereen doet dit, dus dan moet ik het ook kunnen. Tot ik op een dag ineens een gigantische piep in mijn oor hoorde en aan mijn collega’s vroeg waar dat geluid vandaan kwam. Zij bleken nergens last van te hebben. Holy shit, dacht ik, die piep zit gewoon in mijn hoofd. Het bleek Tinnitus te zijn, veroorzaakt door stress, plus dus een enorme burn-out.”

Alleen maar doodmoe

“Ineens kwam ik volledig thuis te zitten. Ik kon helemaal niks meer, was alleen maar doodmoe en zelfs een wandelingetje naar de supermarkt, twee minuten van mijn huis vandaan, kon ik niet meer opbrengen. Gelukkig woonde ik samen met een vriendin en kreeg ik veel hulp en steun, ook van mijn ouders en andere vriendinnen. Maar echt beter werd ik niet, als ik alleen al dacht aan het feit dat ik weer terug zou moeten keren naar mijn kantoorbaan, raakte ik in paniek.

Uiteindelijk heeft het bijna twee jaar geduurd voor ik er weer een beetje was. Maar fulltime werken op een kantoor? Nee, dat ging echt niet meer. In die periode was ik wel veel aan het wandelen geslagen, wat ik deelde in mijn stories op Instagram. Steeds meer mensen stuurden me berichtjes dat ze graag eens mee wilden.

En toen brak de coronacrisis uit en werd wandelen ook nog eens hartstikke hip. Ik ging wandelingen in de natuur organiseren en haalde daar ook inkomsten uit. Vervolgens werd ik door een uitgever benaderd om een boek over het onderwerp te schrijven. Bovendien klopten er steeds vaker outdoormerken bij me aan voor samenwerkingen.”

Ongeplande influencer

“Zo werd ik, zonder dat ik dat had gepland, een soort wandelinfluencer. Plotseling werd ik uitgenodigd voor internationale evenementen en naar bijvoorbeeld Montenegro gevlogen, om vervolgens door te gaan naar Zwitserland. Dat was een heel bijzondere periode. Ik voelde me misschien nog niet helemaal oké, maar was wel veel in de natuur en aan het schrijven en haalde bovendien weer een inkomen binnen.

Pas toen ik met een coach aan de slag ging, durfde ik hardop toe te geven wat ik eigenlijk echt wilde met mijn leven. Meer avontuur, zo veel mogelijk van de wereld zien en mijn geld verdienen als freelance pr-manager. Zodra de coronacrisis voorbij was en de grenzen weer opengingen, ben ik vertrokken. Eerst drie maanden naar Brazilië, een land waar ik op mijn 25e voor het eerst was geweest en dat mijn hart had gestolen. Niemand plant daar vooruit en elke dag wordt zoveel mogelijk het leven gevierd.”

Mieke verhuisde van Zaandam naar Suriname: 'Nu hebben we palmen en bananenbomen in de tuin'Lees ook

Dwars door de Sahara

“Tijdens die periode in Rio kwam ik op het idee dat ik de Dakar Amsterdam Challenge wilde gaan rijden, 7000 kilometer dwars door de Sahara, met een volledig vrouwenteam. Maar toen ik in september 2023 de organisatie benaderde, werden we afgewezen. De Challenge zou twee maanden later al plaatsvinden, dus we waren veel te laat. Toen ben ik die man net zo lang blijven bellen tot hij – om van me af te komen – zei dat we alsnog mee mochten doen, mits we een auto konden regelen.

Maar ja, waar haal je op stel en sprong een auto vandaan om maandenlang mee door de woestijn te rijden? Ik heb echt gebeden tot het universum. En geloof het of niet, maar nog diezelfde middag kreeg ik een telefoontje van iemand die over ons plan had gehoord en me voor honderd euro een busje aanbood.

We hebben daarna nog snel een cursus gedaan om dingen te leren als hoe je banden verwisselt en het oliepeil checkt. En ik moest op het laatste moment op zoek naar een derde vrouw om mee te gaan, want een van de vriendinnen met wie ik het plan had bedacht, haakte toch af. Toevallig had ik vlak daarvoor een leuke vrouw ontmoet op het strand. Dus heb ik haar gebeld en hoewel we een maand later al zouden vertrekken, zei ze ja.”

Mirjam Pol doet voor tiende keer mee aan Dakar Rally: 'Continu bezig met risicomanagement'Lees ook

Begeleid door een legerkonvooi

“Het had allemaal faliekant mis kunnen lopen, een maand lang met z’n drieën op elkaar gepropt in een busje. Maar we hebben een geweldige tijd gehad. Ik heb zoveel unieke dingen meegemaakt. Je slaapt in de woestijn, kookt op een campingsetje, je hebt geen toilet of douche; er is gewoon niks. In Mauritanië werden onze auto’s begeleid door een legerkonvooi, omdat het vanwege de armoede en rebellen bij de grensovergangen anders te gevaarlijk. De Sahara vond ik ook erg indrukwekkend, je rijdt daar rustig vijf dagen op rij door een zandbak. Hoe navigeer je dan?

Ik dacht van tevoren dat we als vrouwen moesten oppassen dat we niet gestenigd werden onderweg. Maar het tegenovergestelde bleek waar. Iedereen was juist enorm supportive en enthousiast, zeker de vrouwen. Uiteindelijk zijn we door Senegal naar het eindpunt in Gambia gereden. Daar heb ik met een van de twee vrouwen nog een paar maanden vastgezeten omdat onze terugvlucht steeds werd gecanceld. Zij ging aan de slag als yogalerares, ik had mijn laptop bij me en kon online wat opdrachten doen. Woonden we ineens in een hutje in Banjul.”

'Ik liep niet weg van mijn leven, maar er juist naartoe': Chantal emigreerde in haar eentje naar MallorcaLees ook

Zeilen naar Tahiti

“Een jaar of wat later reed ik met dezelfde vrouw ook nog naar de Noordkaap, een tour die werd georganiseerd door dezelfde man als de Dakar Challenge. Deze keer kregen we een auto gesponsord, maar de rit was nog steeds hartstikke pittig. Op een gegeven moment hadden we maar twee uur daglicht, verder was het de hele tijd pikdonker. En toen we bij -40 graden door een sneeuwstorm reden,  heb ik wel gehuild en gedacht: wat doe ik hier in godsnaam? Maar ik heb er geen spijt van, het is een heel bijzondere reis geweest.

Ik wil andere vrouwen ook graag inspireren om hun hart te volgen en ja te zeggen tegen dat avontuur. Elk jaar stel ik mezelf tot doel om iets nieuws te gaan doen dat ik heel spannend vind. Zo heb ik net drie maanden in Thailand getraind in Muay Thai en vertrek ik in mei naar Griekenland om een zeilcursus te doen; want ik wil graag naar Tahiti zeilen.

En ik ga eind van het jaar weer naar Brazilië om me drie maanden onder te dompelen in de samba. Om dan in februari mee te lopen in de carnavalsoptocht in Rio. En tussendoor werk ik nog steeds als freelance pr-manager, maar wel op mijn eigen voorwaarden. Dat betekent dat ik soms een meeting doe terwijl ik in bikini met een kokosnoot in mijn hand op het strand van Thailand zit. Daar kijken mijn klanten allang niet meer van op.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Werd gek van al dat beton om me heen': Yvette (57) verruilde haar koophuis voor een camperLees ook