Debby (52) verliet het bedrijfsleven waar ze bakken met geld verdiende: 'Uiteindelijk verlies je een stuk van jezelf'

Vrije school

“Als kind heb ik op de vrije school gezeten. Niet dat ik nou uit een enorm antroposofisch gezin kom, helemaal niet eigenlijk. Maar onze buurkinderen gingen daarheen en mijn moeder leek het daarom wel een goed idee. Ik neem haar dat niet kwalijk hoor, die ervaring heeft me gevormd en daar ben ik blij mee. Toentertijd bestond de vrije school uit twaalf klassen, waarna je een mavodiploma kreeg. In je laatste jaar moet je een jaarwerkstuk maken en dat dan voor de hele school, ongeveer vijfhonderd man, presenteren.

Ik wilde dat werkstuk doen over het gegeven dat mensen soms ja zeggen terwijl jij – en zij zelf waarschijnlijk ook wel – voelt dat ze eigenlijk nee bedoelen. Dat vond ik enorm fascinerend, want waarom doen mensen dat? Eerst zocht ik in de bibliotheek op het onderwerp schijnheiligheid, maar daar kon ik niks nuttigs over vinden. Vervolgens dacht ik: sekswerkers voelen vast bij sommige klanten een nee, maar zeggen toch ja. Hoe doen die dat dan? Ik heb contact opgenomen met de Rode Draad, de belangenvereniging voor sekswerkers, en via hen uiteindelijk met drie vrouwen gepraat. Dat vond ik onwijs spannend, maar ook daar vond ik niet echt antwoorden op mijn vraag, omdat hun overweging eigenlijk altijd geld was.”

'De magie van het koken ontdekte ik als kind al': Damaris (58) stopte met haar communicatiebureau en begon een restaurantLees ook

Niet denken, maar voelen

“Toen ik op zoek ging naar boeken over ‘voelen’, kwam ik uit bij Haptonomie, wetenschap van de affectiviteit, in 1988 geschreven door Frans Veldman. De ouders van mijn toenmalige vriendje, die in Bilthoven woonden, vertelde vervolgens dat er in Doorn, vlak bij hun woonplaats, een Haptonomieacademie was opgericht. Dat leek me wel wat voor mijn vervolgopleiding. Dus nadat ik mijn presentatie met goed resultaat had afgerond, informeerde ik of ik me kon aanmelden. Maar helaas: je had destijds een afgeronde hbo-opleiding in de zorg nodig én ik miste wiskunde A in m’n pakket, waardoor een studie fysiotherapie afviel. Dat vond ik te veel gedoe, dus besloot ik uiteindelijk hbo-communicatie gaan doen.

 Daarna werkte ik als interimmer voor verschillende bedrijven. De ene keer was ik afdelingshoofd van een marketing- en communicatieteam, dan weer deed ik de externe communicatie of had ik de functie van campagnemanager. Het werken met mensen vond ik heerlijk, maar de harde zakelijkheid paste eigenlijk totaal niet bij me. Dan moest een hele afdeling worden gehalveerd en zat ik aan het einde van de werkdag op weg naar huis huilend in mijn auto. Ik heb ook een tijdje voor zorgbedrijven gewerkt en die sfeer paste al beter bij me. Zo begon ik langzamerhand toch weer na te denken over een andere carrière.”

Linda (40) emigreerde met haar gezin naar Curaçao: 'We zouden een half jaar blijven, maar zijn nooit meer weggegaan'Lees ook

Gouden kooi

“In 2015 werkte ik op de Zuidas, voor een private equity firma. Ik liep daar op hoge hakken rond en verdiende bakken met geld, maar voelde me afschuwelijk. Het was alsof ik in een gouden kooi zat. Toen ik ontdekte dat de eisen qua vooropleiding inmiddels waren losgelaten op de Haptonomieacademie, besloot ik me dus alsnog te laten omscholen. En daar voelde ik me eindelijk thuis, al liep ik de eerste tijd nog wel op hakken rond. Tot een docent vroeg: ‘Waar heb je die eigenlijk voor nodig?’ Eerst was ik in mijn wiek geschoten, maar hij had wel gelijk. Ik gebruikte die hakken om me iets groter te voelen en vond het spannend met beide voeten op de grond te staan.”

“Je kunt heel lang doen alsof een nee een ja is, maar uiteindelijk raak je in de knel en verlies je een stukje van jezelf. Dat heb ik nu wel geleerd. In 2018 was ik zover om onder begeleiding proefcliënten te gaan helpen, sinds 2020 worden mijn behandelingen deels vergoed door zorgverzekeraars. Ik verdien een stuk minder nu, maar ik ben echt veel gelukkiger geworden. Tegenwoordig kan ik mijn (therapie)hond meenemen naar mijn praktijk en knap enorm op van mijn werk. Ik haal zoveel voldoening uit het feit dat ik andere mensen kan helpen. Dat doe ik door ze weer in contact te brengen met hun lijf.”

Knoop in je buik

“Van een ‘brok in je keel’ of ‘een knoop in je buik’ tot ‘een last op je schouders’: er zijn heel veel spreekwoorden en gezegden die over je lijf gaan en dat is niet voor niks. Je lichaam vertelt je dingen en het is belangrijk om daar naar te leren luisteren. Zo leef je ook veel meer in het hier en nu, want je lijf is altijd in het moment. Er zijn heel veel mensen die om wat voor reden dan ook niet hun authentieke zelf kunnen zijn. Dat is lang ook bij mij het geval geweest. Terwijl dat juist zo fijn is. En ik kan daar nu iets aan bijdragen.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Linda emigreerde met haar gezin naar Curaçao: 'We zouden een halfjaar blijven, maar zijn nooit meer weggegaan'Lees ook