Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Na meerdere burn-outs en een depressie sloeg Nora van den Puttelaar (49) op zo’n beetje alle gebieden een andere richting in. “Ik woon nu in een blokhut in de tuin.”
Dit artikel is onderdeel van het LINDA.dossier ‘LIEFDESVORMEN’. Alle artikelen in dit dossier vind je hier:
“Mijn man en ik zijn zestien jaar samen geweest en er is in die hele periode nooit een moment geweest om even op adem te komen. Dat begon eigenlijk al toen ik binnen een jaar, totaal ongepland, zwanger bleek en we in allerijl samen zijn gaan wonen. Ineens zag mijn leven er totaal anders uit. En toen bleek dat mijn dochter zich ook nog anders ontwikkelde. Rond de tijd dat ze negen maanden was, zijn we met haar een medisch traject ingegaan. Een dokter vertelde ons dat ze een wel erg klein hoofd had en raadde een genetisch onderzoek aan. Eerst maakte ik me daar weinig zorgen over, ik heb ook een klein hoofd en pas bijvoorbeeld nog steeds kinderzonnebrillen, maar ik ben thuis toch gaan googelen.
Zo kwam ik het Angelman syndroom tegen. Maar dat is hartstikke zeldzaam, er worden jaarlijks in Nederland maar zes baby’s mee geboren, dus dat zou het wel niet zijn. Wel dus. Die diagnose legde meteen een hoop extra druk op onze relatie. Tegen de tijd dat mijn dochter een jaar of vier was, zat ik tegen mijn eerste burn-out aan te hikken. Als uitlaatklep ben ik toen zelf slabbetjes gaan maken. Die kwamen thuis ook goed van pas, want mijn meisje kwijlde heel veel. Ik doe alleen nooit iets halfbakken, dus binnen no time verkocht ik ze ook aan anderen.
Angelman, het 'vrolijke kinderen syndroom': 'Lex lacht zelfs naar vrachtwagens, maar praat niet'
Ik werkte destijds al jaren in het bedrijf van mijn vader, dat brandwachten voor evenementen leverde. Maar onze band was slecht en ik haalde weinig voldoening uit mijn baan. In 2018 ben ik bevallen van mijn tweede dochter – die gelukkig helemaal gezond bleek – en een jaar later ben ik uit de zaak van mijn vader gestapt en een eigen bedrijfje gestart. Ik maak met een laser afbeeldingen in hout, die mensen vervolgens zelf kunnen inkleuren.
Alleen brak vervolgens de coronapandemie uit. Plotseling zat ik hele dagen thuis met een peuter én een negenjarige met een ernstige beperking. Dat was niet alleen ontzettend zwaar, maar ook confronterend: de jongste kon met anderhalf al meer dan haar oudere zus, terwijl er ruim zeven jaar tussen zit. Daar kwamen nog een late ADD-diagnose, een depressie en de perimenopauze bij en toen was ik helemaal op. Via een psychiater ben ik aan de medicatie gegaan, ik ben gestart met therapie en heb me aangemeld bij een vrouwenkliniek. Zo krabbel ik sindsdien langzaam uit het dal omhoog.
Evi Hanssen openhartig over perimenopauze: 'Het voelt als een omgekeerde pubertijd'
Vorig jaar bedacht ik: laat ik nu ook maar gewoon lekker uit de kast komen. Hoewel ik altijd relaties met mannen heb gehad, weet ik al vanaf mijn veertiende dat ik eigenlijk lesbisch ben. Maar ik ben altijd meer bezig geweest met verwachtingen van de buitenwereld dan met wat mijzelf vreugde bracht. En dat wil ik niet meer. Ik roep altijd tegen mijn jongste: ‘Je mag zijn wie je wil’. Dat begon steeds meer te wringen, want hoe kan ik dat tegen haar zeggen en er zelf niet naar luisteren?
Voor mijn man kwam het als een totale verrassing. Vorig jaar mei hebben we de scheiding in gang gezet, op 24 december is die door de rechtbank goedgekeurd. Dat was voor mij een groot kerstcadeau, maar voor hem niet. Dat maakt de boel ingewikkeld, zeker omdat we nog steeds op hetzelfde terrein wonen – hij, met de kinderen, in het huis, ik in een blokhut in de tuin die vroeger mijn atelier was. Hij vertrekt elke ochtend om half acht naar de zaak en ik zorg dat de kinderen op school en de bus naar de dagbesteding komen.
'Voor hem kwam het als verrassing': José (63) scheidde na 26 jaar van haar man en ging verder met een vrouw
Zolang we nog geen woonplek hebben gevonden voor onze oudste dochter, zal dit de situatie blijven. Inmiddels neigen we naar een crisisplaatsing, want eigenlijk gaat het gewoon niet meer thuis. Ze is bijna vijftien, maar functioneert op het niveau van een kind van twee jaar. Dat betekent dat ze niet zindelijk is, niet kan praten en we haar overal bij moeten helpen en nooit een moment uit het oog kunnen verliezen. Bovendien is ze heel sterk – als ze geen zin heeft om haar broek aan te trekken, dan heb je dikke pech.
Hoe pittig het ook fysiek is, het is mentaal nog veel zwaarder. Mensen hebben geen idee hoe intens het is om een kind met een ernstige beperking te hebben. Ik ben altijd aan het vechten voor de dingen die ze nodig heeft. Het put je totaal uit. En ik heb nog een kind, ik wil ook niet dat zij iets tekortkomt. Toch kan ik zeggen dat ik nu eindelijk een stuk gelukkiger ben. En dat ik mezelf dat ook gun. Zo ben ik aan het daten en ontdekken wat voor soort vrouw ik nu eigenlijk leuk vind. Maar er moet nu eerst rust komen voor iedereen. Dan gaan we verder kijken.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op LINDA.nl.
'We zijn een aantal dagen gegijzeld bij de Braziliaanse grens': Marieke (56) reist in een vrachtwagen de wereld over
Rianne Meijer is algemeen eindredacteur bij LINDA. Ze houdt van alles met taal, kijkt graag documentaires over seriemoordenaars of slechte realityseries – huidige obsessie: The real housewives of Salt Lake City – en brengt veel te veel tijd door op Vinted. Maar haar grote liefde is haar tweeling van vijf jaar.
