'Sommige mensen willen niet gevonden te worden, ik denk dat Lucky daar een van is'

Lucky

Soms vraag ik me af of mensen wel zo blij zijn met alle aandacht die ze krijgen. Neem Lucky. De man die heel Nederland in zijn greep hield. Wie was deze man zonder naam? Zonder verleden. Geen identiteitspapieren. Een man die jarenlang door Amsterdam liep. Een kop koffie hier, een praatje daar, vaste plekken waar hij graag zat. En toch kende niemand hem echt.

De man die op die ene dag, 10 mei 2023 op straat werd gevonden. Een hersenbloeding of misschien een infarct. De politie deed er alles aan om te achterhalen wie hij was. Dat was nobel. Maar of Lucky zelf op die aandacht zat te wachten? Dat zullen we nooit weten. Ik had daar erge twijfels over. Vooral: hoe had hij aan de politie kenbaar gemaakt dat hij dat wilde? Was Lucky wel wilsbekwaam?

Sommige mensen kiezen ervoor om niet gevonden te worden. Dat klinkt romantisch, maar het is vaak een keuze die voortkomt uit pijn, schaamte of een verlangen naar rust. En in sommige situaties hebben ze veel meer op hun kerfstok dan we weten. Identiteitsloos door het leven gaan is voor de meesten ondenkbaar, maar voor Lucky leek het een manier van bestaan.

Gemengde gevoelens

Als privédetective help ik mensen juist met het vinden van hun dierbaren. Maar ik moet mezelf en mijn cliënten regelmatig eraan herinneren dat niet iedereen gevonden wíl worden. Het recht om te verdwijnen bestaat. En dat recht komt niet altijd overeen met het verlangen van anderen om je terug te vinden. Terwijl de kwestie rond Lucky volop in de media speelde werd ik gevraagd op tv en radio wat ik daar nu van vond. Ik zat er met gemengde gevoelens in, alles in mij zei dat hij een bewuste keuze had gemaakt om niet te worden herkend. Voor mij zat dat vooral in het feit dat hij meerdere namen gebruikte en met contant geld leek te betalen.

'Één lange tongzoen en een hoop liefdevolle gebaren: meer bewijs hadden mijn rechercheurs niet nodig'Lees ook

Kort voor de hele kwestie met Lucky werd ik benaderd door Daphne. Een vrouw die al jaren op zoek was naar haar vader. Haar verhaal was anders dan dat van Lucky, maar zij kon haar vader al jaren niet vinden.

Ethische grens

Daphne was al heel lang niet meer welkom in haar familie. Haar zus hield alle informatie achter, waardoor ze geen idee had waar haar vader woonde en of hij nog leefde. Het enige aanknopingspunt was Den Haag, en dus schakelde ze mijn bureau in. Ik legde haar uit dat we, mochten we haar vader vinden, altijd eerst moeten vragen of hij contact wil. Dat is geen formaliteit; het is een ethische grens die ik nooit overschrijd. Je kunt niet zomaar iemands leven binnenwandelen, zelfs niet als je familie bent.

Ons onderzoek beperkte zich tot Den Haag. Wij zijn gespecialiseerd in Lost and Found‑onderzoek. Wij kennen de wijken, de mensen en soms ook de geschiedenis. We  spreken met oude buren en bekijken oude adressen en wegen het gerechtvaardigd belang zorgvuldig af voordat we een onderzoek starten.

Twee weken duurde het onderzoek. Twee weken van zoeken, bellen, praten, verifiëren. En toen vonden we hem. Op exact dezelfde dag dat Lucky groot in de krant stond, konden wij Daphne intens gelukkig maken. Haar vader bleek, net als Lucky, in een verzorgingshuis te liggen. Hij was ernstig ziek en had niet lang meer te leven. Maar hij was wél blij dat zijn dochter contact had gezocht. Ze was net op tijd.

Dunne lijn

Het contrast tussen Lucky en Daphnes vader hield me bezig. Twee mannen, beiden in een verzorgingshuis, beiden met een verleden dat deels in nevelen gehuld was. Maar waar Lucky misschien bewust onvindbaar wilde blijven, verlangde Daphnes vader juist naar het herstelde contact met zijn dochter. Het maakte me opnieuw bewust van de dunne lijn waarop mijn werk balanceert.

Aan de ene kant sta ik klaar voor mensen die wanhopig zoeken naar antwoorden, naar verbinding en naar een teken van leven. Aan de andere kant moet ik de privacy van degene die gezocht wordt beschermen. Lucky herinnerde me eraan dat identiteit niet altijd een cadeau is. Soms is het een last en verdwijnen een keuze. Niet makkelijk in deze tijd met alle sociale media, maar niet onmogelijk.

Daphnes vader liet zien dat gevonden worden voor hem betekende dat hij nu in vrede los kan laten, vlak voor zijn sterven. En ik? Ik sta ergens in het midden. Tussen verdwijnen en gevonden worden. Tussen stilte en hereniging. Tussen Lucky en Daphne.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Op de beelden is te zien hoe een man haar huis binnensluipt, kort daarna staat de boel volledig in brand'Lees ook