'Ze was doodsbang, toch besloot de rechter dat ze haar kind om de week naar zijn vader moest brengen'

‘Acht weken na de geboorte verdween hij’

Afgelopen jaar onderzocht ik een vader die jarenlang nauwelijks een rol speelde in het prille leven van zijn kind. Acht weken na de geboorte verdween hij volledig uit beeld. Hij toonde geen enkele betrokkenheid of verantwoordelijkheid naar zijn jonge gezin en liet de moeder uit het veld geslagen achter.

Vier maanden later meldde hij zich uit het niets en wilde hij zich ineens ontfermen over het kind.

Mensen die mij kennen weten dat ik, als het gaat om ouderverstoting en oudervervreemding, een groot voorstander ben van dat kinderen een goede band opbouwen met beide ouders. Het liefst vanaf jonge leeftijd. Helaas is dat maar al te vaak niet mogelijk.

Ernstig onverantwoordelijk gedrag

In deze casus heb ik er met mijn team alles aan gedaan om samen met de moeder (mijn cliënt) bewijs te verzamelen dat hun inmiddels driejarige zoon niet veilig is bij de vader en dat er wat ons betreft begeleide omgang moet komen. Want recht mag nooit belangrijker worden dan de veiligheid van een kind. Tijdens ons onderzoek zagen wij ernstig onverantwoordelijk gedrag. Helaas ook van enkele instanties die in onze ogen niet kundig genoeg waren.

Ze namen niet de verantwoordelijkheid om de feiten te bekijken of zelfs aan te horen. Het ging om onder andere structureel gevaarlijk rijgedrag, overmatig alcoholgebruik in het verkeer en sterke aanwijzingen voor ernstige gokverslavingsproblematiek, aangezien hij het vele gokken trots toonde op YouTubevideo’s.

Ook had de vader een kort lontje en was hij in het verleden veroordeeld voor openlijke geweldpleging. Hij had hiervoor een gevangenisstraf van meer dan drie maanden gekregen. Hij bevond zich in een omgeving die op zijn minst vragen opriep over de veiligheid waarin een jong kind zou verblijven. Hij loog hierover tegen de rechter en vertelde dat hij bij zijn ouders woonde. In werkelijkheid woonde hij op een zolderkamer in het huis van een drugsdealer. Verslaafden liepen in en uit.

Schaamrood op hun kaken

Er werden veel signalen genegeerd die te maken hadden met de veiligheid van zowel de moeder als het kind. We drongen meerdere keren aan op een individueel gesprek, maar dit was onmogelijk. De moeder was te angstig om in het bijzijn van haar ex-partner te vertellen wat er werkelijk gaande was. Het doel van een ouderschapsplan bleek in veel gevallen belangrijker.

Toen ik na afloop van de rechterlijke uitspraak de feiten onder de neuzen van de manager en begeleider van deze instanties wreef verscheen het schaamrood op hun kaken. Ze verontschuldigden zich en vroegen ons dit niet te publiceren.

Herma (62) schrijft voor LINDA. over werk als privédetective: 'Bedreigingen horen erbij, maar ik ben niet bang'Lees ook

‘Hoe kun je dit als rechter beslissen?’

Deze moeder sloeg niet uit boosheid alarm bij ons. Zij was doodsbang dat haar kind in een onveilige situatie terecht zou komen. En in haar geval was dat volledig terecht. Er was een AOL op haar huisadres gezet: de politie komt meteen in actie wanneer de vader in de buurt van haar huisadres zou komen.

Toch besloot de rechter dat de moeder haar kind om de week naar hem moest brengen. Zij moet dus uit haar beschermde omgeving wegrijden om het kind bij hem af te leveren. Hoe kun je dit als rechter beslissen? Ik begrijp dat rechters ingewikkelde afwegingen maken. Zij beschikken over veel meer informatie dan buitenstaanders ooit zullen zien. Toch blijft het wringen wanneer veiligheid enerzijds zo serieus wordt genomen dat beveiliging noodzakelijk is, terwijl anderzijds een jong kind wordt blootgesteld aan een situatie waarover zoveel zorgen bestaan.

‘Wie waakt over het belang van het kind?’

Wij besloten haar tijdens deze overdrachten te beveiligen. Niet omdat wij dat graag doen, maar omdat de risico’s voldoende aanleiding gaven. Dat gaf de moeder tijdens de overdracht een veiliger gevoel. Maar terwijl wij haar beschermen, blijft één gedachte door mijn hoofd spoken: wie beschermt het kind zodra de overdracht heeft plaatsgevonden?

Die vraag laat mij niet los. Als privédetective geloof ik niet in aannames. Ik geloof in feiten. Daarom doen wij observaties. Daarom leggen wij gedrag objectief vast. Niet om iemand zwart te maken, maar om de werkelijkheid zo zorgvuldig mogelijk in beeld te brengen. Want feiten liegen niet. Deze column gaat niet over een vader, over een moeder en ook niet over één rechterlijke beslissing. Het gaat over een vraag die we ons allemaal moeten stellen: als volwassenen alles afwegen, alle belangen naast elkaar leggen en alle rechten bespreken … wie waakt er dan over het belang van het kind?

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Één lange tongzoen en een hoop liefdevolle gebaren: meer bewijs hadden mijn rechercheurs niet nodig'Lees ook