Van overspel tot fraude en van familiegeheimen tot femicide: privédetective Herma Kluin krijgt dagelijks in haar werk te maken met bedrog, geheimen en soms afschuwelijke onthullingen.
Maar hoe ziet zo’n dag eruit? En met wat voor zaken krijg je als privédetective te maken? Vanaf vandaag schrijft Herma tweewekelijks over haar belevenissen.
Een vriendelijke weduwnaar genaamd Christiaan schakelde ons in, kort na het overlijden van zijn vrouw. Hij was verliefd geworden op Beau. Een goedlachse beginveertiger en eigenaresse van een boetiek aan de Hollandse kust. Een leuke winkel met wat woonaccessoires en kleding in Ibizastijl.
Hij had financieel niets te klagen, maar juist dát maakte hem onzeker. Hield zijn nieuwe vriendin van hem … of van zijn ruime bankrekening? Toen kleine dingen begonnen op te vallen, zoals gewiste WhatsAppgesprekken, vreemde uitstapjes onder werktijd en een knagend onderbuikgevoel, wilde hij duidelijkheid. Niet omdat hij haar wilde betrappen, maar omdat hij weer wilde kunnen slapen.
Mensen denken vaak dat een detective op jacht is naar schuld. In werkelijkheid zoeken wij naar de waarheid onderbouwd met feiten. En soms hoop ik oprecht dat mijn opdrachtgever ongelijk krijgt. Dat ik na dagen observeren kan zeggen: ‘Je zorgen waren onterecht.’ Dat is mijn favoriete uitkomst, maar deze keer liep het anders.
Na zorgvuldig administratief onderzoek en meerdere observaties bleek zijn vriendin Beau inderdaad een dubbelleven te leiden. Niet via een spectaculaire achtervolging of een spannend filmachtig moment, maar simpelweg doordat twee rechercheurs in een restaurant gingen eten waar Beau die avond had afgesproken. Aan een tafel verderop zagen ze precies wat Christiaan al weken vreesde. Beau zat daar met haar ex-partner. Eén lange tongzoen en een hoop liefdevolle gebaren. Meer bewijs was er niet nodig want ze had gezegd dat ze met een vriendin uit eten ging.
Het moeilijkste moment is niet het verzamelen van bewijs. Het moeilijkste moment is de telefoon pakken en iemand vertellen dat zijn grootste angst werkelijkheid is geworden. Ik hoor de stilte aan de andere kant van de lijn en dat blijft bijzonder pijnlijk. Ook voor ons. Hiervoor waarschuwen we ook vooraf. Het verdriet, de boosheid en de vernedering.
En daarna de impuls om direct iets terug te doen. Wraak nemen op de andere partij is vaak een eerste reactie. Zeker vlak nadat je wereld is ingestort, ook best begrijpelijk. Daarom zie ik mijn werk niet alleen als onderzoeker, maar we gebruiken vaak onze skills om af te remmen als dat nodig is. Hier zijn de beelden en de tekst ‘succes ermee’ is niet de beste aanpak. ‘Boek een week vakantie. Slaap eerst een paar nachten en neem geen beslissingen vanuit woede’ is veel effectiever.’
Christiaan luisterde gelukkig naar dat advies van mij. Hij vertrok met vrienden naar Portugal. Een week later gaan we een confrontatiegesprek met Beau en Christiaan aan op zijn huisadres. Dat is misschien wel het meest onderschatte onderdeel van mijn vak. Niet alleen bewijs leveren, maar zorgen dat emoties niet escaleren. Dat mensen elkaar niet aanvliegen en dat er ruimte ontstaat voor een gesprek, hoe pijnlijk ook.
Ik stel mij, nadat Christiaan mij introduceert, voor aan Beau die was uitgenodigd voor het confrontatiegesprek. Als ik mijn recherchepas toon zie ik dat ze verkleurt. Ik leg onze bevindingen aan haar voor. Ze heeft niet gemerkt dat ze werd geschaduwd. Ze ontkent het vreemdgaan niet. Volgens haar was het echter eenmalig. Voor Christiaan is het klaar. Eenmalig of niet. In het gesprek krijgt hij zijn emoties niet onder controle. Hij gaat tekeer en is niet voor rede vatbaar. Hij is vooral boos op de ex van Beau en zint op wraak.
Ik vraag hem om een tweede gesprek in te plannen voor de week daarna. Ze stemmen daar beide mee in. Een week later ontmoet ik het stel opnieuw. Ze zijn nu aanzienlijk rustiger. De relatie is over, maar tot mijn verrassing besloten ze uiteindelijk wel als vrienden verder te gaan. En misschien is dat precies waarom ik mijn werk nog steeds zo bijzonder vind. Niet omdat ik geheimen onthul. Niet omdat ik mensen betrap. Maar omdat ik zie wat waarheid met mensen doet.
Soms breekt die waarheid alles af. Soms maakt ze juist ruimte om opnieuw te beginnen. De waarheid lost lang niet altijd iets op. Soms maakt het alles definitief kapot wat nog nét overeind stond. Toch zijn er situaties waarin je voelt dat iemand niet anders meer kan en maar één ding wil: duidelijkheid en rust.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Herma (62) schrijft voor LINDA. over werk als privédetective: 'Bedreigingen horen erbij, maar ik ben niet bang'
Herma Kluin (62) is privédetective en eigenaar van Recherchebureau Incognito, auteur en spreker. In 2025 kwam haar boek De privédetective uit waarin ze een uniek en eerlijk inkijkje geeft in haar bijzondere beroep. Herma werd in 2021 in Londen onderscheiden met een internationale Win Trade Woman Of The Year Award voor haar werk.
