'Haar ouders hebben geen idee waar ze is. De zorgen zijn extra groot omdat Kristie (18) een verstandelijke beperking heeft'

‘Mijn dochter Kristie is vermist’

“Mijn dochter Kristie is sinds drie dagen vermist en staat inmiddels ook internationaal gesignaleerd. Kunnen jullie mij en mijn vrouw met spoed helpen? We maken ons grote zorgen.”

De radeloosheid van de vader is hoorbaar door de telefoon: “Wij zijn Nederlanders, maar wonen in België.” Wanneer iemand vermist wordt, wil je als eerste weten: wie is deze persoon, hoe oud is die en onder welke omstandigheden is die verdwenen? Dat zijn niet alleen praktische vragen, ze bepalen ook wat je als recherchebureau wel en niet mag doen. Bij een meerderjarige kun je niet zomaar een onderzoek starten. Er moet sprake zijn van een gerechtvaardigd belang en je moet zorgvuldig omgaan met iemands privacy.

In dit geval gaat het om een meisje van bijna achttien jaar, formeel nog minderjarig. Kristie heeft de auto van haar ouders meegenomen en is zonder uitleg vertrokken. Haar ouders hebben geen idee waar ze is. De zorgen zijn extra groot omdat Kristie een verstandelijke beperking heeft. De politie is inmiddels op de hoogte en er bestaat een vermoeden dat ze contacten in Nederland heeft. Voor ons is het dan duidelijk. Hier moeten we iets mee. We nemen direct contact op met de politie in Nederland. Vier uur later komt er bericht.

'Één lange tongzoen en een hoop liefdevolle gebaren: meer bewijs hadden mijn rechercheurs niet nodig'Lees ook

Daar zit ze

Via ANPR-camera’s is het kenteken van de auto herkend. De auto is in de omgeving van Rotterdam gesignaleerd. We rijden onmiddellijk die kant op, urenlang zoeken we in de omgeving. Straten, parkeerplaatsen, toegangswegen. Op zoek naar één auto tussen duizenden andere voertuigen. Uiteindelijk vinden we hem: de auto staat bij een appartementencomplex.

Daarmee zijn we er nog niet. In welk appartement zit Kristie? Zit ze überhaupt binnen? En met wie? Samen met mijn collega proberen we vanaf de galerij zicht te krijgen op de woningen. We kijken waar dat enigszins mogelijk is naar binnen. En dan zie ik haar. Op nummer 26. Daar zit Kristie. Ontspannen op de bank. Wat een opluchting. Tussen al die appartementen hadden we haar ook gemakkelijk kunnen missen.

‘De man komt vriendelijk over’

We bellen aan. Een man van 62 jaar doet open. We laten onze recherchepas zien en leggen uit waarom we er zijn. De ouders van Kristie maken zich grote zorgen en willen weten of hun dochter veilig is. De man begrijpt die zorgen. Tegelijkertijd vertelt hij dat Kristie uit eigen beweging naar hem toe is gekomen. Ik kijk naar Kristie. ‘Klopt dat?’ vraag ik. Ze knikt bevestigend.

Dan blijkt dat ze inmiddels net achttien is geworden. Volgens haar mag ze daarom zelf bepalen waar ze verblijft en met wie. Ze vertelt dat ze zich veilig voelt bij de man. Hij geeft om haar, zegt ze, en het leeftijdsverschil doet er voor haar niet toe. Ze heeft hem leren kennen op een verjaardagsfeestje van vrienden van haar ouders. De man komt vriendelijk over. Zijn woning is keurig. Hij biedt ons koffie en thee aan.

'Hij werd gedrogeerd en beroofd in een hotelbar, maar onderzoek in Colombia bleek voor ons te gevaarlijk'Lees ook

Geen harde aanwijzing

Toch klopt er gevoelsmatig iets niet. Ik kan het niet precies aanwijzen. Er is geen concreet bewijs. Geen harde aanwijzing. Alleen dat gevoel in mijn buik dat zegt: ‘let op.’ Wanneer de man naar de keuken loopt, geef ik Kristie mijn visitekaartje. ‘Als je ooit hulp nodig hebt of je niet veilig voelt. Bel me dan.’ Ze stopt het kaartje weg. We drinken onze koffie op en vertrekken. De politie en haar ouders informeren we over onze bevindingen. Kristie wil voorlopig niet terug naar België. Daarna wordt het stil. Maandenlang.

Tot ik op een dag in de bus zit. Ik ben met mijn businessclub onderweg naar Hamburg. Mijn telefoon gaat. Het is Kristie. ‘Herma … ik ben ontsnapt. Kun je mij helpen?’ Ik schrik me rot. Net op het moment dat ik onderweg ben en niet direct bij haar kan zijn. Maar één ding weet ik zeker: ik ga haar onmiddellijk helpen. Ik zorg dat mijn collega’s in actie kunnen komen. Het hele weekend blijft Kristie door mijn hoofd spoken.

‘Er klopt iets niet’

Later krijg ik de terugkoppeling van mijn collega waar ik al die tijd bang voor was. De man bij wie we haar maanden eerder aantroffen, had haar ingezet voor prostitutiedoeleinden. Wat zich daarna afspeelde, is nauwelijks te bevatten. Kristie heeft vreselijke dingen moeten doorstaan. Ze besluit aangifte te doen. Ik denk terug aan die middag in Rotterdam, dat moment waarop ik haar mijn visitekaartje gaf. Een meisje dat ogenschijnlijk veilig op een bank zat in een nette woning, met een vriendelijke man. En toch zei er toen al iets ‘dit klopt niet.’

Als rechercheur leer je feiten van gevoelens te scheiden. Een onderbuikgevoel is geen bewijs en je kunt er juridisch niet zomaar naar handelen. Maar een onderbuikgevoel kan er wél voor zorgen dat je blijft opletten. Dat je een deur niet helemaal achter je dichttrekt, je iemand een telefoonnummer meegeeft en zegt: ‘Bel me als je me nodig hebt.’ Mijn onderbuikgevoel bleek opnieuw te kloppen. Maar eigenlijk is dat niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat Kristie uiteindelijk zelf de moed heeft gevonden om te bellen. En dat er toen iemand voor haar was.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Herma (62) schrijft voor LINDA. over werk als privédetective: 'Bedreigingen horen erbij, maar ik ben niet bang'Lees ook