Mijn buurvrouw appt. ‘Weet je het nog?’ vraagt ze. Ik begin te lezen.
‘Je moet natuurlijk wel een beetje je best doen om gelukkig te zijn. Niemand is altijd gelukkig. Maar verander je patronen en ga proberen waar jij blij van wordt. Leg de lat niet te hoog. Verplicht jezelf om minimaal twee keer per dag iets te doen waar je blij van wordt.’
'Twee dekbedden: volgens mij is dit het begin van het einde'
De tekst komt uit een brief over geluk. Of ik het nog weet? Het begint me te dagen. Ze schrijft dat ze dit briefje zo af en toe uit de la trekt. Niet omdat ze ongelukkig is, helemaal niet. Maar omdat de woorden haar raken, steun geven en ze er kracht uit haalt. Het ontroert me een beetje. En ik ben het eigenlijk meteen weer eens met wat ik lees. Niet zo gek. De schrijver van de brief waaruit ze citeert, ben ik zelf.
Twee jaar geleden getypt, om precies te zijn. Voor haar 34e verjaardag. Het echte cadeau was een proefabonnement bij een sportschool. De brief was een spontane toevoeging. Ik vond het gewoon leuk om iets persoonlijks voor haar te schrijven. Nu appt ze een foto. ‘Misschien inspirerend voor een nieuwe column?’ grapt ze.
Ik schenk koffie in en loop naar de eettafel. Het is een foto van de brief, mijn hele verhaal is nu goed leesbaar. Het papier is amper verkreukeld. Dat verbaast me niet. Zij ruimt net wat gestructureerder op dan ik. Mijn ogen schieten over de tekst die in het rood is uitgeprint. De zwarte inkt van mijn printer was toen blijkbaar al op. Ik lees door en herontdek mijn eigen manier van gelukkig worden.
Ik schreef over een streepje zon in mijn achtertuin. Dat ik dan met mijn oortjes in buiten zit en naar een goede podcast luister. Over een boek waardoor ik hardop moet lachen, omdat iemand precies die zinnen heeft weten te schrijven die ik toevallig ontzettend grappig vind. Mijn zoon kijkt me aan. “Waar lach je om?”
Hardop lees ik verder. Ik had ook geschreven over nieuwe dingen doen. Dat spannend vinden en ze toch proberen. En over de voldoening die ik haal uit iemand begeleiden die daardoor met meer plezier en zelfvertrouwen haar werk doet. Doe, durf en ontdek, schreef ik er met een uitroepteken achter. Ik laat de woorden op me inwerken. Neem nog een slok. Er is best veel gebeurd in die twee jaar.
'Ik ben vóór een verbod op sociale media. En dan niet voor kinderen, maar voor vijftigplussers'
De sportschool uit mijn cadeau is het uiteindelijk niet geworden. Ze heeft wel een andere sport gevonden waar ze inmiddels veel plezier aan beleeft. Ze is nieuwe dingen gaan doen, nieuwe mensen gaan ontmoeten. En die collega die zij zelf sinds kort begeleidt? Die heeft haar plek gevonden. Niet omdat ze mijn brief als een soort handleiding voor geluk heeft gebruikt. Dat weet ik heus wel. Ik ben geen geluksgoeroe. Gelukkig niet. Maar hoe mooi is het dat dingen die ik ooit opschreef, omdat ze voor mij werken, jaren later ineens herkenbaar blijken in het leven van iemand anders.
Ik beschreef mijn geluksmomentjes omdat ik het cadeau persoonlijker wilde maken. Dat ze mijn brief zou bewaren, kon ik niet bevroeden. Of dat ze die af en toe uit een la zou halen. Laat staan meerdere keren lezen. Zelf was ik de woorden die ik op zomaar een avond schreef allang kwijt. Zij niet. En vandaag geeft ze ze terug. Met dit appje. Ik kijk nog een keer naar de laatste zin van mijn brief: een leuke buurvrouw hebben. Dat is ook geluk.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Zelfmedelijden dreigde me op te slurpen. Dit was het moment waarop ik me moest herpakken'
