Dochter is deze week een paar dagen thuis. Met haar vriend. Gezellig. Tijdens het ontbijt vraagt ze ineens: ‘Is het voor moeders eigenlijk moeilijker als hun zoon een vriendin krijgt dan wanneer hun dochter een vriendje heeft?’
Mijn vrouw kijkt op. “Hoe bedoel je?”
“Nou … je hoort toch vaak dat een zoon meer bij de familie van zijn vriendin is dan bij zijn eigen ouders? Daar eten. Logeren. Mee op vakantie. Dat moeders op die manier hun zoon een beetje kwijtraken.” Mijn vrouw schenkt nog wat koffie bij hem in. “Wil je nog een gekookt eitje?”
'Dochter werd 20 en keek uit naar de visite, alleen ... die kwam niet'
Ik kijk naar haar vriend. Die zit inmiddels voor de derde dag aan onze ontbijttafel. Slaapt in ons huis. Eet uit ónze koelkast. Voelt zich helemaal thuis.
Voor me, aan deze tafel, voltrekt zich het levende bewijs van de vraag die dochter op tafel legt. Terwijl hij prinsheerlijk ontbijt, zit zijn moeder zich nu af te vragen wanneer haar zoon weer eens thuiskomt. Mijn vrouw zegt dat het voor haar geen verschil maakt. Ik denk na. Ik ben deze week óók iemand kwijt. Of beter: iets. Mijn plek wordt overgenomen. Want als dochter nu spontaan een terrasje pakt … gaat haar vriendje mee. Als er gewandeld wordt … loopt híj naast haar.
'Overbodig ben ik niet als vader, alleen veel minder onmisbaar dan ik altijd dacht'
En ’s avonds op de bank? Daar waar altijd nog nét plek voor mij was? Daar liggen nu twee verliefde mensen tegen elkaar aan alsof die bank alleen voor hen gemaakt is. Zonder overleg is mijn plek verdwenen.
Begrijp me niet verkeerd. Ik mag die jongen. Maar dat maakt het niet minder erg. Die sympathieke knul pikt hier gewoon mijn hele bestaan in. Hij loopt zonder mopperen de zoveelste kledingwinkel in. Blijft lachend anderhalf uur hangen bij de pashokjes. En vindt nog een aflevering van Love Island helemaal geen ramp.
Ik deed dat ook. Bij mijn vrouw. Het hoort zo. Alles verandert. Niet in haar hart. Wel in haar dagelijkse gezelschap. En terwijl dochter zich afvraagt of moeders hun zoon verliezen aan een andere familie, zie ik vooral hoe een vader zijn plek op de bank kwijt is geraakt aan die aardige indringer.
Het is maar goed dat hij zo leuk is. Anders had ik hem allang teruggebracht naar zijn moeder.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Sommige lessen leer je van je kinderen. Dat blijft misschien wel het vreemdste onderdeel van ouder worden'
