Het zag er een beetje zielig uit. Alsof de liefde ineens in tweeën was geknipt. Ik bleef in de deuropening staan. “Volgens mij”, zei ik, “is dit het begin van het einde.”
Mijn vrouw keek niet eens op van het bed dat ze aan het opmaken was. “Waarvan?” “Van ons.” Ze begon te lachen. “Je maakt van een dekbed een echtscheiding.” Maar zeg nou zelf. Een groot bed hoort één groot dekbed te hebben. Dat is samen. Dat is ’s nachts naar elkaar toe schuiven.
Een arm die vanzelf de goede kant op rolt. Voeten die elkaar midden in de nacht zoeken. Onder dat riante dekbed speelde zich jarenlang een groot deel van ons leven af. Daar werden vakanties geboekt. Kinderen gemaakt. Ruzies uitgepraat. Series gekeken die we nooit afmaakten, omdat een van ons – niet ik – na tien minuten al lag te tukken. Op zondagochtend kropen de kinderen tussen ons in. Ons dekbed was niet zomaar een dekbed. Het was het middelpunt van ons gezin.
'Die jonge conservatievelingen (lees: onze kinderen) zijn er even niet, dus is er niemand meer die ons afremt'
Tot afgelopen woensdag. Mijn vrouw had besloten dat we voortaan met twee losse dekbedden door het leven gingen. Geen overleg. Geen inspraak. Ze legde ze op bed alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Het zag er niet uit. Ik zag onze toekomst al voor me. Nu twee dekbedden. De volgende stap: twee matrassen? Een hotelkamer met aparte bedden? Of, erger: twee slaapkamers? Maar goed. Misschien moest ik niet zo moeilijk doen. Want eigenlijk waren die twee dekbedden niet het probleem. De overgang was de boosdoener.
Het ene moment had mijn vrouw het stervenskoud. Vijf minuten later gloeide ze alsof ik de verwarming op 28 had gezet. Ons grote dekbed was daardoor de laatste tijd vooral een bron van onrust. Als zij het warm had, ging het dekbed naar beneden. Als ik het koud kreeg, trok ik het weer omhoog. Als zij daarna verhit raakte, verdween het geheel opnieuw richting de voeten. En zo ging dat de hele nacht door.
'Als onze kinderen thuis slapen wil ik dat ze zich melden, ik slaap pas als ik weet dat iedereen binnen is'
Om toch een stukje textiel over te houden, ontwikkelde ik een speciale techniek: de alligatorrol. Eerst schoof ik dichter naar haar toe, om vervolgens millimeter voor millimeter van haar weg te draaien. Net zolang tot ik me in voldoende dekbed had vast gerold. Een militaire operatie, zo in het donker, onder die lits-jumeaux. Het hielp even. Meestal werd ik een uur later wakker met één schouder onder de deken en de rest van mijn lijf in de kou.
Terwijl ik streed om een paar vierkante centimeter dekbed, bevocht zij haar hormonen. Die sliepen niet. Opvliegers. Onrust. Hartkloppingen. Duizelingen. Misselijkheid en nog veel meer. Ik heb makkelijk praten. Had het ’s nachts hooguit even koud. Zij probeerde ondertussen van alles om zich weer de oude te voelen. Of de jonge. Pleisters, spray, pillen. Dan toch weer die pleisters.
Ze vroeg me niet om een grotere keuken. Niet om een nieuwe auto. Niet om een wereldreis. Alleen een eigen dekbed. Meer niet. Om ’s nachts beter te slapen. Misschien moest ze dan nog wel tegen hormonen vechten, maar niet meer tegen een man die dwarsligt. Daar helpen geen pleisters of pillen tegen. Als dat voor haar werkt, is mijn grote bezwaar tegen twee losse dekbedden ineens heel nietig.
'Ze doen veel samen: eten, datenights, spelletjesavonden en ... drinken dus'
Sterker nog: na twee nachten slaapt ze al beter. En ik ook. Geen nachtelijk getouwtrek meer. Geen dekbed op de grond en geen alligatorrol. Die techniek kan met pensioen. En ja, ik schuif nog steeds naar haar toe, hoor. Alleen neem ik nu mijn eigen dekbedje mee.
Vanmorgen lag er ineens nóg iets op bed. Een enorme plaid. Dwars over die twee lullige dekbedjes. Ik keek ernaar. Zij keek naar mij. “Gezellig toch?” Ik glimlachte. “Ja, stukken beter.”
“Het is net ons tweepersoonsdekbed.” Ik keek nog een keer en dacht aan wat ik laatst in de deuropening had gezegd. Het begin van het einde? Nee. Blijkbaar kun je ook gewoon heel veel van iemand houden als je onder je eigen dekentje ligt. Zolang je maar dicht genoeg bij elkaar blijft. Dat wel.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik weet nog hoe ik het de kinderen vertelde, met een dichtgeknepen keel'
Jurgen Snaphaan (52) is filmpjesmaker en redacteur bij de publieke omroep. Getrouwd, vader van twee uitvliegende kinderen – de een richting Australië, de ander naar Enschede. Woont in ’t Gooi, speelt padel, en leert wat loslaten écht betekent.
Lees hier meer columns van Jurgen.
