Ik ben vóór een verbod op sociale media. Nee, niet voor kinderen. Voor vijftigplussers. Voor soortgenoten met een leesbril. Vanaf het moment dat je de lettergrootte van WhatsApp op ‘extra groot’ zet, lever je je telefoon in. Klaar.
Ik meen het. Sinds ik deze week aan de dood ontsnapte, nog meer dan daarvoor. Na een scherpe bocht reed er ineens een tegenligger op mijn weghelft. Ik rukte aan mijn stuur. De ander niet.
Mijn hartslag vloog over de 200, mijn handen trilden en in een milliseconde flitste er van alles door mijn hoofd. Of ik wel schadeformulieren had. Of ik mijn vliegticket al gepersonaliseerd had en moest die kliko nou wel of niet morgen aan de weg?
'Overbodig ben ik niet als vader, alleen veel minder onmisbaar dan ik altijd dacht'
Terwijl de spookrijder rakelings langs me heen schoot, zag ik waarom die op mijn helft zat. De bestuurster keek niet naar de weg. Niet naar mij. Ze keek op haar telefoon. Op de achterbank zag ik een meisje. Dat vond ik misschien nog wel erger dan de bijna-botsing. Dat haar dochter leert dat autorijden iets is wat je tussen het appen door doet.
En ondertussen blijven we maar roepen dat juist jongeren van hun telefoon af moeten.
Serieus?
Een vriendin vertelde trots dat ze TikTok op de telefoon van haar puber had begrensd. Maximaal een uur per dag. Ze ergerde zich aan haar dochter, die anders aan haar scherm zat vastgekleefd. “Oke”, zei ik. “Werkt het?” “Perfect.” Op dat moment trilde haar telefoon: Mam, nog een half uurtje? De vriendin zuchtte. “Dit doet ze elke keer.” “En?” “Dan verleng ik, anders stopt het niet”, zei ze. Daarna opende de vriendin haar Vinted-app. Daar kon je uren op struinen, zei ze.
'Die puffende docenten krijgen het allemaal op hun bord. En toch staan ze er, weer of geen weer'
Het is net een plaag: oudjes met een telefoon in hun hand alsof het een infuus is. In mijn buurt laat iedere ochtend een vrouw haar hond uit. Tenminste … dat denkt ze. In werkelijkheid laat de hond háár uit. Het beest kwispelt, snuffelt, blaft en wacht tevergeefs op een stok die niet gegooid wordt. Zijn baasje? Die heeft geen idee. Tuurt gebiologeerd naar haar schermpje. Waarschijnlijk naar een filmpje van … een hond.
We wijzen maar wat graag naar Gen Z.
Maar zeg nou zelf? Wie legt zijn telefoon pal naast zijn bord tijdens het eten? Wie opent Buienradar terwijl hij al zeiknat door de regen fietst? Precies. Wij. Mijn schermtijd was deze week 3,5 uur per dag. Ik heb genoeg excuses: mijn krant zit op mijn telefoon. Mijn agenda, mijn werk, mijn bankpassen en mijn radio. Maar eerlijk: ik scroll ook van padelfilmpje naar padelfilmpje naar padelfilmpje. Mijn hele leven past in een stom apparaatje dat ik gemiddeld vijftig keer per dag ontgrendel. Niet omdat er iets gebeurd is. Maar om te kijken óf er misschien iets gebeurd is.
'Bijna had ik gezegd dat het hier geen hotel is. En eerlijk? Ik zou niet anders willen'
Ja, ik ben een gebruiker. Maar nog geen kettingscroller. Mijn handen beven niet als ze langer dan vijf minuten geen Iphone omklemmen. Ik hoef me nog niet aan te melden bij de club voor anonieme Insta-junkies. Maar 3,5 uur, dat moet anders. Mijn eerste stap is het ding in de kluis van de sportschool leggen als ik fitness. Niet na elke oefening de LINDA.- app openen om te zien of Antine uit Winter vol liefde een nieuwe relatie heeft.
Dochter tipte me. Bij haar studentenvereniging leveren alle leden de telefoon in aan het begin van de avond. Ik dacht eerst dat het bij haar ontgroening hoorde, maar nee. De studenten praten met elkaar. Spelen spelletjes. En als er een keer gedoe is, lossen ze dat op. Zonder eerst een poll op Instagram te posten.
Geen socialmediaverbod onder de zestien dus, maar een socialmediadieet voor iedereen die grijs wordt of kaal is. Of, na die bijna botsing, voor iedereen boven de dertig. Weg met die mobiel. Speel met je partner. Lach met je buurvrouw, ravot met je hond. Kijk weer om je heen. Het schijnt een prachtige wereld te zijn.
En als je het écht niet volhoudt … dan vraag je gewoon aan je kind of die je schermtijd wil verlengen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Geen krijsende peuters bij het ontbijt of bommetjes in het zwembad, adults only klonk als muziek in m'n oren'
