Mijn eerste relatie was met iemand die bij een bank werkte. Als ik dat aan mensen vertelde, zeiden ze dat het goed was dat ik een man had gevonden die, als ik het als kunstenaar moeilijk had, ‘voor mij kon zorgen’. Ik was 23 en werd onpasselijk van de opmerking.
Nooit heb ik gewild dat een man de rekening voor mij betaalde, voelde me bezwaard als er drankjes voor mij gekocht werden en accepteerde geen cadeaus. Ik kon voor mezelf zorgen.
Voor mezelf zorgen stond gelijk aan: de ander niet tot last zijn, altijd zonder schulden een vriendschap of relatie kunnen verbreken en laten zien dat ik alles zelf kon. Het had dus vrij weinig met echt feminisme te maken. Eerder was ik doorgeslagen in het onzichtbaar maken van mezelf, iets wat haaks tegenover feminisme staat.
'Terwijl de huisarts riep dat het spiraaltje geplaatst was, viel ik voor het eerst in mijn leven flauw'
De afgelopen week was ik een aantal dagen met mijn vader op reis en na een paar avonden raki en mezzes kwam het gesprek uit op ‘daten’. Enigszins beschaamd vertelde ik dat ik wel eens een Uber voor een date heb betaald, dat ik zelfs een dinerrekening betaalde als dat nodig bleek en dat ik onlangs een date had waar de drankjes braaf om en om werden gehaald en waar ik het eerste drankje haalde nadat we een halfuur lang niets dronken.
Mijn vader, nét geen boomer, maar wel iemand van de oude stempel, schudde zijn hoofd. “Jij hebt voor jezelf zorgen verward met een man een man laten zijn. Het is heel goed dat je dat kunt, maar als je een sterke man zoekt, dan moet je ook hem sterk kunnen laten zijn.”
'Ik dacht altijd: een kind krijgen komt later wel. Later werd nu en het is nog steeds geen droom'
Ik dacht na. Ja, ik wilde zelf altijd sterk zijn. De touwtjes in handen. De macht niet weggeven. Ik wilde niet dat een man alles voor mij betaalde, maar wel gedragen worden. Samen kwamen we tot de conclusie dat dat prima samen kon gaan, maar dat op een eerste date ik de volgende keer niet meteen de rekening moet willen betalen of een Uber moest willen bellen, al was het maar om het kaf van het koren te scheiden.
First Dates is het enige programma waar ik de televisie voor aanzet. En dan vooral voor het antwoord op de bekende vraag: “Wie betaalt de rekening?” Als er door de man wordt voorgesteld te splitten, of zelden, zelfs de rekening door de vrouw laat betalen, ben ik altijd licht verontwaardigd en verward tegelijk. Want was ik niet altijd degene die alles het liefst zelf wilde betalen?
'De volgende ochtend werd ik wakker met twee twintigers in mijn huis die een tosti wilden'
Single zijn betekent ook wat voor een relatie je wil als je op een dag niét meer single blijkt te zijn. En daarvoor moet je soms terugkijken op een verleden dat niet altijd strookt met wat je werkelijk wil en naar verlangt. Ik ben de komende tijd een feminist die niet de eerste rekening betaalt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Dilan Yurdakul: 'Ik ben bijna 35. Single. Zonder kinderen, zonder spaargeld en zonder specifieke dromen'
