Mijn verjaardag valt altijd na de zomer, en over een paar dagen is het weer zover. Voor mij is de zomer wat voor de meeste mensen de decembermaand is: een moment van reflectie. Waar loop ik tegenaan, wat wil ik anders, en vooral: wat is er misschien niet gelukt?
Ik word dit jaar 35. Waar de eerste jaren na het kantelpunt van de 30 stilletjes voorbijgaan, was deze zomer met dit nieuwe getal aan de horizon als een snoozende wekker die ik maar niet uit kon zetten. En dat maakte deze zomer de zomer van de grootst mogelijke existentiële crisis ooit. Ja, ik zat op terrasjes, ik heb gefeest, ik heb dates gehad en ik heb gerust. Maar er ging geen dag voorbij waarop ik me niet afvroeg wat nou eigenlijk de betekenis van mijn leven zou moeten zijn.
'Ik dacht altijd: een kind krijgen komt later wel. Later werd nu en het is nog steeds geen droom'
Ik heb vanaf mijn pubertijd maar één droom gehad: de droom iets te worden. Wat dat iets precies zou zijn was nog niet helemaal duidelijk, maar iets in de richting van acteren. Alles moest en zou wijken om die droom te laten lukken.
Ik werd al op mijn 19e een soapster, gooide het roer op mijn 28e drastisch om, ging mijn eigen stukken maken die gingen over mijn persoonlijke leven, mijn achtergrond en mijn depressies. Ik schreef een boek, maakte een serie, en ging zijdelings wat relaties aan. Want mijn eerste relatie was die met de kunst, die zou mij gelukkig maken. En nu was ik bijna 35 en had ik de meeste van mijn dromen gehaald, maar voelde ik me nog steeds niet een volwaardig mens. Want wat was dat eigenlijk?
In een hete, aan mezelf twijfelende zomernacht kwam ik scrollend op mijn telefoon een filmpje tegen waar mensen met bijna-doodervaringen vertellen dat er, los van het befaamde witte licht, ook een figuur voor ze verscheen die twee vragen stelde: wat heb je met je leven gedaan, en hoe heb je geleerd lief te hebben.
'Ik leer voor het eerst hoe het is om gelukkig te zijn met mezelf'
En dat was het moment waarop ik wist: ik moet mijn aannames opnieuw onder de loep nemen. Met mijn leven had ik meer dan genoeg gedaan. Maar hoe had ik geleerd lief te hebben? Kwam dat bij mij niet altijd op de tweede plaats? Was de liefde niet iets onbetrouwbaars dat ik liever uit de weg ging? En hoe zat het dan met kinderen? Zou dat mij niet gewoon overkomen, als alles op de rit was?
Ik ben bijna 35. Single. Zonder kinderen, zonder spaargeld, zonder specifieke grote werk gerelateerde dromen waar ik mezelf mee voor de gek kan houden om geluk bij mezelf mee af te dwingen. Ik ben straks 35 en mijn nieuwe missie is niet langer vooruit te vluchten, en dat heeft een aardverschuiving veroorzaakt in mijn hele wezen waar ik nog van moet bijkomen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Dilan Yurdakul (34): 'Soms denk ik: was ik gaandeweg maar per ongeluk zwanger geraakt'
