Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Je hebt ziek en ‘ziek’. De eerste is ouderwetse griep, het gevoel dat je ergens gedurende de dag of al meteen ’s ochtends denkt: wanneer ben ik precies overreden en door wie en hoe kom ik in godsnaam deze dag door of bén ik al dood, want ik heb het heel koud maar ook bloedheet.
'Alleen liefde en aandacht bleek niet voldoende om zijn ziel te repareren, toen begon het serieuze werk'
Dan staat onomstotelijk vast dat je zíék bent. Kermen mag, lijden ook, niet dat je daar kracht voor hebt, het hoesten en de spierpijn vergen al genoeg energie.
Minder erg – maar ook weer niet – is ‘ziek’. Dat je dagenlang de progressie moet monitoren. Oké, ik hoest, maar niet op het niveau van gekneusde ribben. En ja, ik ervaar hoofdpijn, maar kijk nog niet scheel en is 37.6 nou verhoging of aanstellerij?
Luuks halve klas – veertien arme zielen om precies te zijn – ligt met type 1 in bed. Wij, mijn zoon en ik, rommelen de dagen door met de laatste variant. Gelukkig, moet ik zeggen, want er moet een hond uit en hoewel we geen honger hebben, moeten er toch boodschappen worden gedaan. Maar verder hangen we semi-lamlendig op de bank, terwijl ik mijn zoon maan aan zijn boekenbeurt te werken en zelf nog een stukje probeer te tikken.
We voelen ons te blèh voor iets anders, maar te mwah om in bed te liggen. Dat vind ik eigenlijk nog zieliger dan echt ziek zijn, want in dat laatste geval kun je tenminste denken: overmacht. Kak maar in de tuin, wacht lekker op die column, dan toch geen praatje voor de klas. Komt tijd, komt raad, op dit moment kunnen we alleen miserabel onder een te hete douche zitten en dan weer dertig uur slapen.
'Sneeuw heeft mijn man gedood, omdat hij niet zag dat eronder een diepe gletsjerspleet zat'
Ergens hoop ik dat de thermometer omhoogschiet, en tegelijkertijd ook niet. Luuk heeft het makkelijker, die fluistert gewoon elke keer als we even iets moeten doen op zijn allererbarmelijkst dat hij zich “écht niet lekker voelt”, een zinnetje dat hij qua drama en gezichtsuitdrukkingen heeft geperfectioneerd in de laatste jaren. De pest is dat hij het soms meent en soms ook niet, andersom is hij altijd enorm lief als ik hetzelfde zeg. “Gaat het, mama? Wil jíj even op de Playstation?”
Want dat is het allerergste van dit soort dagen. Het gehang voor, onder of boven een scherm, wij allebei, omdat ik geen fut heb voor iets anders en hij daar geen enkel probleem mee heeft. De uren slepen zich voort, we eten met iets te veel smaak pizza, de katten zijn boos omdat ze het alleen met brokjes moeten doen.
Vanochtend heb ik Luuk naar school gebracht, de meeste kinderen blijken weer beter. Nu is duimen dat de juf niet belt of hij straks met glimmende ogen de school uit sjokt. Bij mij geeft het lichaam inmiddels aan klaar te zijn voor het serieuze werk (ik schrijf dit stukje op een bonkende beat in mijn hoofd), dus mijn zoon zal ongetwijfeld morgen ook kokend in bed liggen.
Beterschap voor iedereen die ook ziek of ‘ziek’ is, mijn medelijden heb je sowieso.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.















