Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Als kind was ik een slechte slaper, ik tobde voor volk en vaderland en die trend zette zich voort tot ik begin dertig was. Man, wat heb ik veel nagedacht, en iedereen die nachtspookt weet dat je er geen moer mee opschiet. Toen kreeg ik paniekaanvallen die niet overgingen. Somberte er ook nog bij, de dokter gaf me antidepressiva en die slik ik nog steeds.
'Ik kan het even niet meer opbrengen. Luuks vragen, het avondeten, de werkdruk; ik schiet aan alle kanten tekort'
Sindsdien slaap ik wel goed, er zal wel iets doezeligs in zitten, de enige uitschieter omlaag was de keer dat ik een baby had. Luuk was de eerste zes maanden een zeer matige slaper, elk uur werd-ie wakker. Dus Jean sliep op zolder, Lukie bij mij en dat laatste is sindsdien nagenoeg onveranderd. Eerst omdat Jean doodging en ik het nodig had. Toen omdat ik anders nachtenlang bezig was met hem terug verhuizen naar zijn kamer terwijl ik al nul energie had. Er was een periode met nachtmerries en ook een fase dat ik elke avond zelf heel vroeg ging slapen. Lang verhaal kort: hij ligt meestal naast mij. Mensen vinden daar wat van, moet die jongen niet een keer in zijn eigen bed, maar vooralsnog vinden wij het gezellig en bovendien co-sleept de halve wereldbevolking.
Maar de laatste weken is de stemming omgeslagen. Want zoals het een moeder zonder ruggengraat betaamt, mogen de kittens ook elke avond bij ons slapen. Zij vinden dat fijn en wij nog veel meer, want ze spinnen zo gezellig en kruipen in je nek of liggen als een bontmuts over onze hoofden gedrapeerd. En omdat je nooit het ene boven het andere kind moet stellen, mag de hond óók op bed. Vroeger alleen bij hoge uitzondering, nu elke avond. Is dat vies? Het zal, maar de wasmachine draait overuren en er ligt ook nog een sprei op het dekbed. De rest van de bacteriën zijn goed voor de weerstand, heel handig in deze donkere maanden.
‘Ik vloek, tier en snauw de dagen door en ik slaap hooguit twee uur per nacht, nog zo’n fijn afkickverschijnsel'
Het is al met al een knusse bedoeling, maar ook onhoudbaar. Falco ligt overdwars, waardoor ik ofwel met mijn benen buitenboord hang of als een balletje moet liggen. Ik ben geen balletje, ik ben een rugslaper van 1.75 meter. Luuk is ook geen peuter meer, qua lichaamsomvang, en woelt continu om positie te kiezen tussen alle dieren. En hoe lief de twee jongelingen ook zijn, eentje wil midden in de nacht mijn oogbal van heel dichtbij ruiken, of mijn binnenoor, of spelen met mijn hand. Dat laatste betekent dat hij onder het dekbed zit, stikgevaar, dus dat houdt me dan wakker. Ik neem mijn verantwoordelijkheden serieus. De ander ligt het liefst op mijn luchtpijp. Hij spint al op het volume van een motorboot, maar én dat lawaai én te weinig adem is niet wat ik voor ogen heb bij nachtrust. Het is te vol. Ik heb rugpijn.
Iemand – of het hele zooitje – dient te vertrekken en ik heb gezegd dat ze onderling maar moeten regelen wie bij wie en waar gaat. Helaas hebben zij besloten dat ik weg moet. Denk ik, want als ik naar bed ga, liggen zij er al. Dus ik heb vannacht in Luuks bed geslapen. Alleen, dat wel, maar verdomd als het niet waar is: ook voor het eerst weer tobbend.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Op zeldzame vrije dagen hang ik niet in de lampen, maar pak ik een legpuzzel'
