Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Omdat ik geen relatie heb, had ik het niet verwacht en toch is het gaande: een langdurig conflict, gewoon hier thuis, en zoals meestal veroorzaakt door gebrekkige communicatie. Aan dat laatste kunnen we geen van tweeën iets doen, want Falco is een hond en ik ben een mens.
'Echte vriendschap? Bij mij is het de gedeelde mening dat je jezelf niet te serieus moet nemen'
Zelfs de grijze roodstaartpapegaai (ik heb dit even gegoogeld), die tot wel honderd mensenwoorden kan leren, begrijpt er niks van als hij ‘Lorre, Lorre’ of ‘Neuken in de keuken’ zegt. Laat staan dat mijn Griekse hond – extra taalbarrière! – iets snapt van mijn pogingen door te dringen tot zijn binnenwereld.
“Maar wat ís er nou?” “Heb je pijn?” “Je hoeft mij niet te beschermen, ik bescherm jou al!” Hij woont nu drie jaar bij ons en eerlijk gezegd is het hard werken, want honden uit het buitenland komen meestal met een ‘rugzakje’. Dat klinkt vriendelijk, zielig zelfs, zo stond ik er ook lang in.
Toen bleek dat alleen liefde en aandacht niet voldoende was om zijn ziel te repareren, begon het serieuze werk. Een hondentherapeut à 900 euro per dag. Zelf trainen. Met koekjes, met negeren, met alles wat er werd aangeraden and then some. Kusjes, fluistersessies, aaien, kammen.
'Sneeuw heeft mijn man gedood, omdat hij niet zag dat eronder een diepe gletsjerspleet zat'
Het baat allemaal niet, zijn gedrag wordt alleen maar erger. Op straat vliegt-ie alles en z’n dooie moeder aan. Wie zich door onze straat beweegt, wordt getrakteerd op langdurig blaffen. In het bos moet ik hem om de haverklap aanlijnen, want hij bestormt alleen lopende mannen, joggers, fietsers en honden die hem niet aanstaan. Falco is een grote hond, het is wachten tot iemand omvalt van een hartverzakking. Ik put me uit in excuses, geef ‘m op zijn donder, heb een muilkorf gekocht, een blafband (met piepjes, zonder pijn).
Hij is alleen gelukkig als hij tegen me aan mag liggen, of als-ie samen met zijn beste vriendin Pip door datzelfde bos rent. Verder is het één brok stress, en omdat het me aan een hoop ontbreekt maar niet aan empathie, heb ik boven alles met hem te doen. Je zal maar als een open zenuw door het leven moeten gaan.
Maar de laatste weken komen er ook nog fysieke mankementen bij. Hij kauwt op zijn poten, heeft oorontstekingen, een huidinfectie, werd gecastreerd, er moesten twee kiezen uit. Daar wordt niemand vrolijker van, mens noch dier.
''Sorry mama', prevelt hij terwijl hij met proppen keukenrol en handzeep de verf in de tegels masseert'
Falco is chagrijnig. En continu aan het krabben, likken, flapperen, grommen, verzin het, hij moet érgens heen met zijn ongemak. Hij haat me als ik zalf aanbreng of hem in een anti-krabpakje hijs en probeert nu zelfs mij, zijn eigenste mammie, te bijten. Ik word kwaad omdat hij zonder dat pakje alles weer openkrabt, dus wéér naar de dierenarts, nog meer antibiotica, nog meer geld. Man, wat kunnen we razend naar elkaar loeren.
Tussendoor houden we oorverdovend veel van elkaar. Op Instagram staan allemaal filmpjes waar asieldieren uit een groep mensen een baasje mogen kiezen, ik weet zeker dat Falc in zo’n situatie ook bij mij zijn kop tegen mijn benen had geduwd.
Hij is mijn vierde hond, ik krijg altijd de stakkers, ze gaan jong dood aan rare dingen. Dat is mijn lot en dat is oké. Samen zuchten we ons naar betere tijden, wachtend op de uitvinding van een dierenvertaalapparaat. Dan kunnen we ‘sorry’ tegen elkaar zeggen, net als in een mensenrelatie, en dan komt alles weer goed. Maar tot dat moment? Mán.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Gaan we nog wel op vakantie?', vraagt Luuk voorzichtig als ik hardop vloekend de zoveelste mail eruit stamp
















