Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
“Wat is jouw relatie met sneeuw?” Die vraag zag ik even niet aankomen. Oké, er waren bakken gevallen, heel Nederland lag onder een dempende deken van witte pracht en Luuk en ik hadden die ochtend nog een halve iglo in de tuin gebouwd, die meteen door de kittens werd geconfisqueerd en deskundig weer afgebroken, maar toch: dit was de vraag van een journalist.
''Het is wel heel jammer dat papa dood is', zegt mijn zoon, en dat is precies hoe het is’
Journalisten zijn doorgaans niet geïnteresseerd in mijn algemene relatie met sneeuw, die vorige week vooral werd bepaald door mijn onvermogen om op tijd de winterbanden onder mijn auto te laten gooien. Los daarvan is sneeuw natuurlijk práchtig. Het verstilt, verbindt, verhult even alle lelijkheid.
Maar die observaties interesseren journalisten niet. Voor hen betekent sneeuw Jeans ongeluk, het liefst horen ze de details die ik juist graag voor me houd. Want als ik erover nadenk – wat ik nooit doe, maar nu overviel het me – dan vind ik iets heel anders, iets wat niks te maken heeft met kittens en vrolijkheid. Sneeuw heeft mijn man gedood. Omdat hij niet zag dat eronder een diepe gletsjerspleet zat en hij er zomaar doorheen zakte, terwijl het zo begaanbaar leek. Het was ook sneeuw die met hem mee de diepte in viel, een dik pak, in ieder geval genoeg om hem 25 meter dieper te laten stikken. Geen schrammetje, niks gebroken, zijn lichaam beschermd door de massa die met hem mee kwam en daarna de adem benam tussen muren van ijs, in het hopeloze donker, helemaal alleen.
Dat is wat er is gebeurd.
Dat is waar ik nooit aan wil denken.
'Het kostte me acht jaar, maar vandaag begrijp ik eindelijk waarom ik steeds op Jeans sterfdag een foto van hem post'
Mijn eerste boek heette Doet sneeuw pijn, omdat een buurjongetje dat vlak na het ongeluk vroeg. “Nee,” had ik tegen hem gezegd en Luuk kan dat beamen, die liet zich vorige week in elke sneeuwhoop vallen, “net een matras!” Mijn nieuwe boek heet Ga terug naar start, over opnieuw beginnen en jezelf terugvinden. Er staat niks in over sneeuw, want die is de afgelopen jaren niet gevallen. Nu wel, en met die ene vraag heeft zoiets simpels als winterse neerslag zich weer in mijn hoofd gewurmd. Het zal betekenen dat ik niet meer onbevangen naar mijn zoon kan kijken als hij languit de tuin in duikt of proeft hoe sneeuw eigenlijk smaakt.
“Oeh koud!” roept hij en ik knik, en ik probeer me te concentreren op de kristallen op zijn wangen, zijn lach, de verwondering, alles beter dan dat gezicht in de diepte. Dít – hier, nu – is mijn relatie met sneeuw, houd ik mezelf voor. Dus dat antwoord geef ik ook.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
3 x de meest gelezen columns van Carolien Spaans: 'Het is wel heel jammer dat papa dood is zegt Luuk.'
















