Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Op papier hebben Linda (37) en haar vrouw Vicky (35) het voor elkaar. Een fijne relatie, goede banen en een vrijstaand koophuis. Maar direct na hun verhuizing, vier jaar geleden, gaan ze allebei twijfelen. Is dit wel echt wat ze willen? Het antwoord blijkt nee. Dus emigreren ze april volgend jaar naar Slovenië, waar ze een oude varkensboerderij in the middle of nowhere hebben gekocht.
Linda (37) heeft alles voor elkaar, maar toch besluit ze naar Slovenië te emigreren: 'We hoeven vijf jaar niet te werken'
Direct verliefd
“Vicky en ik kennen elkaar nu elf jaar. We hebben elkaar ontmoet op een tattoo convention in Brussel, waarvoor we allebei waren uitgenodigd door dezelfde vriend. Op weg daar naartoe zaten we samen op de achterbank van zijn auto en sloeg de vonk meteen over. Sindsdien zijn we onafscheidelijk. Zij woonde toen nog wel in Tongeren en ik in Sittard, een uur met de auto van elkaar verwijderd. Het eerste halfjaar hebben we heen en weer gependeld – als je verliefd bent, heb je dat voor elkaar over – en daarna, in juni 2016, is zij bij mij ingetrokken.
Lizette (39) emigreert voor de tweede keer naar Australië: 'We willen in een caravan of trailer gaan wonen'
Ik had haar op onze eerste date gevraagd: ‘Wat zou je nou echt willen in het leven?’ Zij zei toen meteen: ‘Alsnog studeren en een goede baan vinden.’ Op mijn vraag wat haar dan tegenhield, antwoordde zij: ‘Geld.’ Nu we samen een huishouden deelden, kon dat alsnog. Dus is zij meteen na de zomer aan een opleiding verpleegkunde begonnen en heeft daarna nog een specialisatie voor de intensive care gedaan. Sindsdien werken we allebei in het ziekenhuis: ik als laborant op de afdeling pathologie, zij als verpleegkundige op de ic.
Is dit alles
“Allebei zijn we opgegroeid met het idee dat je in het leven steeds moet proberen een stapje vooruit te komen. Op het moment dat Vicky klaar was met haar opleiding, zijn we daarom direct gaan sparen voor ons volgende doel: een beter en groter huis. Vier jaar geleden was het zover: in oktober 2022 kregen we de sleutel. We hadden er lang naar uitgekeken en waren superblij. Die eerste avond dansten we samen door de grote, lege kamers. Een week later was alles geverfd en ingericht, keken we elkaar aan en dachten: shit, is dit het nu? Ineens vroegen we ons af of we dit pad voor onszelf of voor anderen aan het bewandelen waren.
Een halfjaar later zat Vicky in de tuin te ontbijten. Ze keek om zich heen en besefte: ik woon hier heerlijk, heb een mooie baan, een leuk huis, de opleiding die ik wilde, een goede auto en een fijne partner. En nu moet ik dit tot mijn 67e zo volhouden. Die gedachte beklemde haar enorm. “We hebben daar vervolgens veel over gepraat. Dat is altijd onze grote kracht geweest, dat we het overal over kunnen hebben samen, waardoor we elkaar nooit kwijtraken. We hoeven heus niet altijd dezelfde mening te hebben, als we maar in gesprek blijven. En eerlijk gezegd snapte ik wel wat Vicky bedoelde. Ik voelde hetzelfde.”
Dromen van een camper
“We gingen altijd al veel met de tent weg, de natuur in. Vaak elk weekend van mei tot en met september. Dat hoefde helemaal niet ver te zijn, als we maar ergens lekker konden wandelen en ’s avonds voor de tent een biertje konden drinken samen. Wel keken we altijd jaloers naar mensen die met een camper op pad waren. Dan was ik al een halfuur bezig met het zweet op mijn rug haringen in de grond te slaan, terwijl zij binnen een minuut geïnstalleerd waren. Maar ja, een camper is een prijzige aanschaf. Dus schoven we dat plan steeds op de lange baan.
Tot we bij toeval een jongen tegenkwamen die zijn zelfgebouwde camper verkocht. Een heel sober ding, maar wij hebben niet veel luxe nodig. We werden ter plekke verliefd en hebben die camper toen van hem overgekocht. Daarna zijn we steeds meer en verder gaan reizen. Vooral naar onze favoriete landen: Slovenië, Kroatië, Italië en Zwitserland. In Slovenië hadden we meteen een gevoel van thuiskomen, dus besloten we een reis van vier weken door het hele land te maken.”
Hier horen we thuis
“En in Goričko, een natuurpark helemaal in het noordoosten van het land, gebeurde het. Het is een ontzettend dunbevolkt gebied en samen met het zuiden is Goričko het meest beboste deel van het land. Er zijn veel boeren, veel vee en het voelt net alsof je terug in de tijd gaat. We merkten al snel dat we daar konden aarden en ontzettend veel rust in ons hoofd hadden. We kregen steeds sterker het gevoel: wij horen hier te zijn. Uiteindelijk hebben we twee jaar geleden definitief de knoop doorgehakt en besloten daadwerkelijk te gaan emigreren.
Mei vorig jaar waren we op bezoek bij vrienden daar; dankzij alle vakanties in Goričko hebben we inmiddels wat mensen ontmoet, vooral Nederlanders die al eerder zijn geëmigreerd of met een Sloveen zijn getrouwd. Deze vriend wist nog wel een mooie boerderij in de buurt te koop staan. Dat pand bleek echter verkocht, maar de man die over het erf scharrelde verwees ons wel door naar een ander huis in de buurt. Een oude varkensboerderij. Op het raam stond met viltstift ‘te koop’ en daaronder een telefoonnummer.”
100 euro in een envelop
“Een maand later zijn we teruggekomen om kennis te maken met de eigenaresse en de boerderij van binnen te bekijken. Daarna hebben we afspraken gemaakt over de prijs en zei zij: ‘Geef me maar 100 euro in een envelop, dan hou ik het huis voor jullie vast.’ Dat risico durfden we wel te nemen, in het ergste geval zouden we 100 euro kwijt zijn. Maar ze heeft zich aan die afspraak gehouden, ook al duurde het daarna nog zeker een halfjaar voor alle bureaucratie rondom de verkoop was geregeld. In december 2025 was het zover en werden wij eigenaar van de varkensboerderij.
Die zijn we nu, terwijl we nog in Nederland wonen en werken, aan het renoveren. Eigenlijk alleen de buitenmuren blijven staan: er moet een nieuw dak op, nieuwe vloeren, nieuwe verwarming, nieuwe elektra. Momenteel worden de fundering en ondervloer gestort. Daarna gaan ze verder met de boel weer opbouwen. Alle ruwbouw laten we door professionals doen, dat is fysiek te zwaar werk en daar zijn we ook niet handig genoeg voor. Maar het plan is wel dat we het daarna overnemen en projecten als de keuken en badkamer plaatsen, tegelen, stucen en vloeren leggen straks voor onze rekening komen. En we zijn een Instagramaccount begonnen, @lente_express, waar we de hele verbouwing delen.”
Na jaren in Beijing emigreerde Yvonne (42) naar een dorp in Portugal: 'Binnenkort komen de kippen'
Back to basic
“Op 1 april 2027 verhuizen we definitief daarheen. Het gaat nog wel een tijdje duren voor we echt in de boerderij kunnen trekken: het nieuwe dak staat bijvoorbeeld pas voor volgende zomer gepland. We wonen dus nog zeker anderhalf jaar in een caravan in de schuur, die lieve vrienden van ons laatst naar Slovenië hebben gebracht. Maar dat geeft niet, we zijn geen luxepaarden. Straks wordt het buiten douchen, op een gaspitje koken, ontbijten in de natuur, de hele dag klussen en dan ’s avonds de caravan weer in.
We hebben een buffer opgebouwd om vijf jaar niet te hoeven werken. Dat geeft ons de ruimte te genieten van de verbouwing en te wennen in ons nieuwe land. We willen onszelf sowieso vier seizoenen geven voor we op deze stap gaan reflecteren. Vicky is al aan het kijken of ze daar een masterstudie kan gaan doen. Ik zou graag een bijdrage gaan leveren in de omgeving.
Uiteindelijk willen we er veel meer zelfvoorzienend gaan leven. Een moestuin, ons eigen eten verbouwen en onderdeel worden van de lokale gemeenschap. We zouden bijvoorbeeld heel graag meehelpen op het land bij mensen uit het dorp — niet voor geld, maar vanuit samenwerking. Een wat simpeler leven, maar voor ons waarschijnlijk veel rijker.”
Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Toen haar contract wéér niet werd verlengd, was Margret (58) er klaar mee en opende een eigen hondentrimsalon
