Toen haar contract wéér niet werd verlengd, was Margret (58) er klaar mee en opende een eigen hondentrimsalon

Bij de politie

“Ooit was het mijn droom om bij de politie te gaan. Ik ben eind jaren tachtig na de middelbare school zelfs aan de opleiding begonnen. Tot ik in een week tijd een schietpartij meemaakte en een jongen van drie jaar van het asfalt moest rapen nadat hij was aangereden door een dronken chauffeur. Dan ben je achttien jaar oud en kom je vervolgens alleen thuis. Die gebeurtenissen hadden ontzettend veel impact en er was destijds geen enkele begeleiding vanuit de politie. Dus toen ben ik met de opleiding gestopt.

Vervolgens heb ik verschillende baantjes gehad. Ik had inmiddels mijn vriend leren kennen en in 1990 zijn we getrouwd. We kregen drie kinderen: twee jongens en een meisje. De middelste had veel onbegrepen oorontstekingen en kwam om de haverklap in het ziekenhuis terecht. Ik wilde er zijn voor mijn kind en besloot een tijdje niet te werken. Omdat ik veel thuis was, vroegen andere ouders me steeds vaker om – tegen betaling – ook op hun kinderen te passen. Ik heb dat tien jaar met veel plezier gedaan, maar toen mijn jongste in groep vier zat, was ik er wel klaar mee. Ik wilde weer meer dan de hele dag kindergesprekken voeren.”

'De magie van het koken ontdekte ik als kind al': Damaris (58) stopte met haar communicatiebureau en begon een restaurantLees ook

Contract niet verlengd

“Bij ons in het dorp zat een vestiging van de DSB-bank. Ik solliciteerde en kwam op de afdeling hypotheekcontrole terecht; onderzoeken of mensen aan de inkomenseisen voldeden, antecedentenonderzoek doen. Echt een heel leuke baan, met fijne collega’s, maar na een jaar werd mijn contract vanwege economische omstandigheden niet verlengd. Achteraf wel logisch, want een paar maanden later ging de hele bank failliet. Ik had toen al een andere baan, bij een assurantiekantoor, maar daar gebeurde toen mijn jaarcontract afliep precies hetzelfde.

Via een uitzendbureau kwam ik vervolgens als receptioniste bij een alarmcentrale van een verzekeringsmaatschappij terecht. Een heerlijke baan. Ik was iets ouder dan de meeste werknemers en voelde me de moeder van het bedrijf. Iedereen kwam met van alles naar me toe en ik stond altijd klaar voor mijn werk. Ambitie om door te groeien had ik niet. Op een gegeven moment wilde iemand van HR een afspraak met me maken voor zo’n jaarlijks gesprek over mijn persoonlijke ontwikkelingsplan. ‘Dat ga ik niet doen’, zei ik. ‘Want ik ben tevreden zoals het nu gaat. Ik heb een prima baan en aan het einde van de dag trek ik de deur achter me dicht en ga lekker naar mijn gezin.’”

Heftige jaren

“Ondertussen maakten we als gezin behoorlijk heftige jaren door. In december 2009 kwam mijn man op zijn werk met een arm in een van de machines terecht en moest door de brandweer worden bevrijd. De chirurg die hem daarna zou opereren, drukte me op het hart vooraf afscheid van hem te nemen, omdat hij niet wist hoe mijn man uit de operatie zou komen. Dan sta je daar met drie jonge kinderen. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen. In mei van het jaar daarna werd mijn man vervolgens ook nog eens van zijn fiets gereden door een onoplettende automobilist. Het gevolg: 28 hechtingen en hij was zijn kortetermijngeheugen een tijd kwijt.

En toen kwam mijn zoon tijdens een voetbalwedstrijd in botsing met de keeper en een andere speler. Daarbij kreeg zijn lichaam zo’n klap, dat hij tijdelijk vanaf zijn nek verlamd raakte. Hij heeft anderhalve week in het ziekenhuis gelegen en daarna nog maanden in een revalidatiecentrum doorgebracht. Hartstikke heftig natuurlijk, zeker voor een jongen van net achttien. Met veel kunst- en vliegwerk heb ik in die periode alles in goede banen geleid. Ik heb me geen dag ziekgemeld en op werk heeft niemand ook maar iets gemerkt van wat er thuis allemaal speelde.”

Margo (43) besloot haar baan op te zeggen nadat haar dochter werd geboren met hartafwijkingLees ook

Hondentrimsalon

“Maar de vaste aanstelling die ze me hadden voorgehouden? Die kwam er toch niet. Op dat moment is er iets in me geknapt. Ik besloot een zomer lang te gaan nadenken over wat ik nou zelf echt wilde doen, in plaats van me elke keer maximaal in te zetten voor anderen en dan toch weer teleurgesteld te worden. Het antwoord bleek eigenlijk heel simpel: iets met honden. Ik eet, leef, slaap en praat niet zonder honden. De kinderen zeiden vroeger al dat ik eerst altijd de honden en dan pas hen riep.

Ik was in september in het huis van mijn beste vriendin, die op vakantie was en oppas nodig had voor haar honden, toen mijn oog op een advertentie voor een opleiding tot hondentrimmer viel. Mijn man zei meteen: ‘Dat moet je doen’ en na een belletje met een oude vriendin die een trimsalon had, was mijn stageplaats ook geregeld. Veertien maanden van kneiterhard werken later hing mijn diploma aan de muur. Ondertussen had ik met mijn man en kinderen de schuur verbouwd tot mijn eigen salon.”

Elke dag met plezier

“Nu, twaalf jaar later, ben ik nog steeds elke dag blij dat ik deze stap heb gezet. Ik werk vier dagen per week en heb inmiddels zelfs een klantenstop. Per dag behandel ik vier tot vijf honden en dat gaat van hele kleintjes tot exemplaren van zeventig kilo. Natuurlijk vind ik niet alle honden leuk. Dat ligt nooit aan de hond, maar aan hoe ze zijn opgevoed. En soms is er gewoon geen match. Ik ben drie keer flink gebeten in mijn carrière, de laatste keer zo heftig dat ik twee weken niet kon werken. Maar dat is het risico van het vak. Ik ga nog elke dag met plezier naar mijn werk.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Loes (52) herstelde van long covid: 'Ik lag een jaar lang met een bouwkoptelefoon op in een donkere kamer'Lees ook