Malanca (53) verliet haar man, verhuisde en zegde haar baan op: 'Niets in mijn leven is meer donker'

Later als ik groot ben

“Ik ben opgegroeid op de Veluwe en was altijd in het bos of op de hei. Ik was een kind dat dode muizen ontleedde en vervolgens met het vachtje knuffelde. Natuurlijk had ik ook speelgoed, maar ik was toch vooral met dieren en planten bezig. Het was dan ook mijn grote droom om naar ‘het echte bos’ te gaan; zo zag ik het tropisch regenwoud.

Maar ja, hoe moest ik daar komen? Bij ons thuis was er niet veel geld. Wij gingen sowieso al nooit op vakantie, laat staan met het vliegtuig. Mijn vader had weliswaar een goede baan als militair, maar hij dronk ook veel. Daar ging een groot deel van zijn salaris naartoe. Mijn moeder kon heel goed kleding maken en als wij ’s avonds in bed lagen, werkte zij aan opdrachten voor maatpakken. Maar toen mijn ouders gingen scheiden, kwam ze in de bijstand terecht.”

Kate (46) leeft in armoede: 'Als mijn dochter (6) vraagt of we arm zijn, vind ik dat erg'Lees ook

Kinderdroom

“Ik besloot later bioloog te worden om alsnog in het regenwoud terecht te komen. En dat is gelukt: ik ben biologie gaan studeren en in mijn laatste jaar voor een aantal maanden naar de Amazone vertrokken voor onderzoek. Het trok me alleen niet om ook als bioloog te gaan werken, ik wilde toch liever kunstenaar worden.

Dat was mijn andere kinderdroom: ik was dol op tekenen en knutselen en maakte hele nieuwe werelden. Dus deed ik toelating voor de kunstacademie in Utrecht en werd aangenomen. Op zich had ik het daar best naar mijn zin maar ik ontdekte al snel dat Utrecht eigenlijk te klein voor me was. Een van de gasten van het café waar ik een bijbaantje had, opperde dat ik naar het buitenland zou verhuizen. ‘Ierland is tof’, zei hij. ‘Waarom ga je niet naar Dublin?’”

Rolschaatsen in huis

“Hoewel de kunstacademie daar eigenlijk geen plek voor me had, ben ik toch gegaan. Het lukte me om alsnog om te worden toegelaten. Waar ik in Utrecht 3D-design deed, ben ik daar overgestapt naar autonome kunst. Ik deed destijds veel performance art en daar was in Dublin ontzettend veel ruimte voor. Ik ben uiteindelijk alleen niet afgestudeerd, want ik was gestopt met de theoretische vakken en dat was een voorwaarde om je diploma te krijgen.

Toen ik aan het begin van 2000 terugkwam in Utrecht, kon ik daar niet meer aarden. Dus heb ik de kaart van Nederland gepakt, ‘m zo gevouwen dat alleen de Randstad zichtbaar was.  Vervolgens heb ik met mijn ogen dicht lukraak een plek op de kaart aangewezen. Dat werd Rotterdam. Ik kwam terecht in een oude school, een antikraakpand waarin ik de bovenste verdieping bewoonde. Het gebouw had enkel glas en als ’s winters de olietank leeg was, stonden de ijsbloemen op de binnenkant van de ramen. Ik weet nog dat ik een vriendin aan me eens vroeg: ‘Maar wat vind je daar nou zo te gek aan? Je hebt niet eens een douche’ ‘Nee’, antwoordde ik, ‘maar ik kan wel rolschaatsen in mijn woonkamer.’”

Reality check

“Daarnaast vond ik een geweldig atelier in een kraakpland in de Hofbogen. Daar zitten nu onder andere een hippe nachtclub en yogatent, maar destijds leefden wij onze droom onder de stenen, kelderachtige bogen. En toen kwam ik, vlak voor mijn dertigste, de vader van mijn eerste twee kinderen tegen. Op het moment dat mijn eerste zoon er eenmaal was, kreeg ik een reality check. Als ik geen geld meer had, at ik een paar dagen brood of kale pasta. Maar met een kind kan dat niet. Ik besloot dat het tijd was om wat serieuzer te worden. Zo kwam ik, voor het eerst in mijn volwassen leven, in een ‘grote-mensen-huis’ terecht.

Een tijdlang heb ik het nog volgehouden als kunstenaar. Daarnaast werkte ik in het weekend in een restaurantje om mijn zorgverzekering en de huur te kunnen betalen. Maar uiteindelijk besloot ik toch om een vaste baan te gaan zoeken en kwam uit bij de GGZ, waar ik als een soort activiteitenbegeleider met de mannen en vrouwen van de Keileweg werkte. Ik kwam er na verloop van tijd achter dat het financieel nogal een rommeltje was op onze afdeling en vertelde dat aan onze directeur. Zij vroeg me daarop of ik geen managementopleiding wilde doen. Eerst heb ik haar keihard uitgelachen, maar toen ze de vraag na een halfjaar weer stelde, besloot ik er toch voor te gaan. “

Debby (52) verliet het bedrijfsleven waar ze bakken met geld verdiende: 'Uiteindelijk verlies je een stuk van jezelf'Lees ook

Mezelf kwijt

Inmiddels waren de vader van mijn twee zoons en ik uit elkaar gegaan en woonde ik samen met iemand anders. Samen kregen we nog een derde jongen. Maar het was geen gelukkige relatie en ergens onderweg ben ik mezelf kwijtgeraakt. Dat lag niet alleen aan mijn relatie, maar ook aan mijn baan. Van iemand die altijd kleurrijke kleding aan had en huppelend door het leven ging, veranderde ik in een muisje dat alleen nog maar zwart droeg. Ik verfde op den duur zelfs mijn haar zwart.

Tot ik er klaar mee was en tegen mijn gezin zei: ‘Ik wil naar Zeeland verhuizen.’ Daar was ik in mijn jeugd ooit geweest en ik was meteen verliefd geworden op de stilte en de ruimte die je daar nog vond. Als je daar je armen wijd deed en cirkeltjes draaide, raakte je niks aan. Ik heb mijn huis te koop gezet en ben vervolgens met mijn hele gezin naar een huurhuis in Zeeland vertrokken. Stiekem wist ik al dat ik ook wilde scheiden en dat is een jaar of tien geleden ook gebeurd. Dus toen kon ik alleen op zoek naar een nieuw koophuis.”

Niet meer donker

“Dat huis vond ik uiteindelijk online, in een straatje waar ik met de kinderen wel eens doorheen fietste en dan tegen ze zei: ‘Als je hier woont, ben je echt een prins of prinses, zo prachtig.’ Alleen met mijn jongens, in ons nieuwe huis in de polder, viel er echt iets van me af. Ik heb mijn zwarte kleding de deur uitgedaan en de kleur in mijn haar laten uitgroeien. En doordat ik vervolgens een dikke erfenis kreeg van mijn vader, kon ik ook de halve hectare grond achter mijn huis kopen. En net zoals ikzelf, begon dat stuk grasland – dat compleet vertrappeld was door de schapen die er eerst hadden gegraasd – weer te leven.

Zeven jaar geleden kwam ik mijn huidige lief tegen, die ook kunstenaar is. Hij woont hier inmiddels ook. Samen hebben we door de jaren heen zeker tachtig bomen geplant voor een voedselbos, een grote moestuin aangelegd en een ecologische poel van 18 meter doorsnede laten graven. Dat is zo heerlijk, ik stond vanochtend nog kersen van de bomen te snoepen. Verder wil ik het land zoveel mogelijk met rust laten, het is echt de bedoeling het natuurlijk evenwicht weer terug te brengen in plaats van alleen maar te nemen. Ook hebben we nu 15 kippen, een hond en 4 katten.”

Na jaren in Beijing emigreerde Yvonne (42) naar een dorp in Portugal: 'Binnenkort komen de kippen'Lees ook

Mezelf terug

“Mijn oudste zoon is 23 en woont op zichzelf in Eindhoven, de middelste van 19 heeft een eigen huisje in de oude varkensstal in de tuin. De jongste is 14 en dat is echt een enorme knutselaar, hij krijgt alles aan de praat. Laatst had-ie een oude quad op de kop getikt. Die knapt hij dan op, om er over het land mee te scheuren. Hoewel ze hier alle vrijheid hebben, vervloeken de kinderen me echt wel eens om de verhuizing. Dat snap ik heel goed, er is hier voor jongeren weinig te doen. Ze willen hier wel weg, maar dat hoort ook als je volwassen wordt. Dat heb ik zelf ook gedaan.

De managementbaan heb ik aanvankelijk gehouden. Tot ik op een ochtend mijn jongste naar school bracht en dacht: ik kan dit niet meer. Dus heb ik ontslag genomen en ben voor mijzelf begonnen. Ik begeleid nu mannen en vrouwen die het soort baan hebben als ik zelf heb gehad, soms nog een stapje hoger. Ze komen bij mij omdat ze behoefte hebben aan rust in hun hoofd en hun lijf. Omdat ik een opleiding kunstzinnige counseling heb gevolgd, met als specialisatie autobiografisch schrijven, pas ik die techniek veel toe: ik wandel als het ware met mensen terug hun leven in, naar de plekken uit hun kindertijd.En daarnaast ben ik altijd buiten bezig: in de moestuin, bomen aan het planten, of gewassen aan het oogsten. Niks in mijn leven is meer donker, ik heb zelfs een kleurrijke man. En ik heb mezelf weer terug.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Eline (49) kreeg een burn-out en wilde niet meer terug naar haar werkgever: 'Ontsla mij maar, zei ik'Lees ook