Zon, zee, strand … en rampspoed. Voor je een cocktail achter de kiezen hebt, zit je al met een kotsende kleuter of een man die gillend een zee-egel uit zijn voet plukt. Weg droomvakantie, hallo nachtmerrie.
In de rubriek Vakantieleed vertellen vrouwen over de vakantie die ze liever vergeten, maar die nog altijd op hun netvlies gebrand staat.
Wie
Esther (54)
Plaats van bestemming
Turkije
Hik(je) op de weg
Over de kop in een waterglijbaan
“Een jaar of tien geleden gingen we, volledig tegen ons principe in, naar een all-inclusive resort in Turkije. Het zou de laatste vakantie zijn dat onze zoon (toen 16) mee zou gaan, dus lieten we de kinderen kiezen. Normaliter kamperen we, maar zij wilden graag naar een resort met alles erop en eraan. Een plek waar je alles kunt pakken wat je wil, met een disco en een waterpark.
Ik was nieuwsgierig, maar keek er ook tegenop. Ik wist dat dat massale van zo’n resort niets voor mij was: we deden het puur en alleen voor de kinderen. Toen we er eenmaal waren, hadden we niets te klagen en hebben we ook echt wel genoten. De eerste dagen hebben we van alle luxe gebruikgemaakt, en nog een mooie excursie gemaakt. Ik was voor het eerst in Turkije, dus ik wilde niet alleen op het park blijven, maar ook iets van het land zien. Dat is gelukt.”
Myrthe (38) gaat kamperen met haar dochters en vergeet de tentstokken: 'Het was pikdonker'
“Onze kinderen waren ondertussen niet uit het waterpark weg te slaan, en ze bleven maar zeggen dat wij dat ‘ook moesten ervaren’. Zelf ben ik helemaal niet van de glijbanen, ik vind ze allemaal te hoog. Op de vierde dag gingen mijn man en ik toch overstag. Op voorwaarde dat we samen zouden gaan, in zo’n duoband. Dat voelde veiliger, maar niets bleek minder waar.
Toen we bovenaan kwamen, hadden we de keuze uit vijf glijbanen. Normaliter zou op dat platform iemand moeten zijn om ons te begeleiden, maar er was niemand. Later bleek de medewerker even naar het toilet. Daar is het misgegaan: het resort heeft daar later ook excuses voor aangeboden.
We kozen de breedste waterglijbaan uit, omdat mij dat het minst benauwd leek. Het was de verkeerde keuze, omdat onze duoband daar niet voor bedoeld was. Wisten wij veel, er was tenslotte niemand om instructies te geven. Ik vond het griezelig, maar we gingen toch: we hadden het immers beloofd.”
“Zodra we onszelf hadden afgezet, voelde ik dat we veel te hard gingen. Op dat moment was alleen het al te laat, we konden niets meer doen. Juist vanwege die ruime tunnel schoten we in een noodvaart van links naar rechts. Bij de eerste scherpe bocht sloeg de band over de kop en kwam ik hard op mijn schouder terecht. Of ik het hoorde of voelde, weet ik niet meer, maar er knakte iets. Vreemd genoeg riep ik meteen uit: ‘Oh, mijn werk!’ Ik ben kapster, en realiseerde me kennelijk toen al dat ik er een tijd uit zou liggen.
Beneden zag ook mijn man dat het mis was. Ik had een grote bult aan de zijkant van mijn nek en verging van de pijn. Niemand sprak daar goed Engels, maar gelukkig waren onze kinderen de voorgaande dagen bevriend geraakt met Turks-Nederlandse kinderen. Hun Turkse moeder heeft ons ontzettend geholpen met de ambulance, het ziekenhuis en de communicatie met het hotel, en zij hebben op onze kinderen gelet terwijl wij in het ziekenhuis waren.
Mijn sleutelbeen bleek helemaal verbrijzeld, en die stukken zijn door mijn hele schoudergebied gaan zwerven. De bult in mijn hals was er een van. In het lokale ziekenhuis was alles heel provisorisch, maar ik kon me wel in Antalya laten opereren. Al snel besloot ik toch te wachten tot we terug in Nederland waren. Ze zetten mijn schouder vast in een soort korset, en we gingen terug naar het hotel, waar ik de laatste vier dagen op de kamer heb doorgebracht.”
Naomi zat 6 uur opgesloten in een ijssalon vanwege een storm: 'Het water kwam tot mijn middel'
“Mijn gezin heb ik gesommeerd zoveel mogelijk te genieten van de vakantie. Zelf ging ik alleen nog naar het restaurant om te eten, maar dat deed ik vooral voor hen. Omdat ik zoveel pijn had, kon ik eigenlijk nergens meer van genieten. Ondertussen viel er ook gewoon een hoop te regelen met de verzekering, huisarts en de chirurg thuis, dus was ik ook veel aan het bellen.
De terugreis was een hel: doordat mijn schouder moest ‘hangen’ kon ik nergens tegenaan leunen. Eenmaal thuis moest ik ook nog acht dagen op de operatie wachten, en vervolgens kon ik bijna een halfjaar niet werken. Inmiddels ben ik helemaal hersteld, al zit er wel een ijzeren strik in mijn lijf. De pijn is weg, maar ik kan nog steeds niet de hele nacht op die schouder liggen.
Mijn gezin is er niet banger op geworden, ik wel. Ik heb nooit meer een glijbaan of all-inclusive resort van dichtbij gezien, en vermijd ook kermisattracties en pretparken. Wij hebben niet zo lang na die vakantie een boot gekocht, en gaan nu elke zomer varend op vakantie. Heerlijk op de golven kabbelen, en af en toe in het water springen: dat past beter bij me.”
Sloeg je ook over de kop in een waterglijbaan, of kwam je door autopech vast te zitten? Wij zijn benieuwd naar jouw verhaal. Zo werd Linda voor duizend euro per nacht overspoeld door ongedierte en werd Claudia’s familievakantie met bevriende singles en hun kinderen al snel een groot zuipfestijn: “Een van hen sliep maar één nacht in de villa, de rest bracht hij bij een vrouw door.”
Heb jij ook zo’n vervelende reis achter de rug? Wat het ook was dat jouw vakantie verpestte, we horen graag je verhaal. Stuur onder vermelding van ‘Vakantieleed’ een samenvatting plus je naam en je leeftijd naar lezer@linda.nl en wie weet sta je binnenkort op LINDA.nl. Dit kan eventueel ook anoniem.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Malou kon nauwelijks water vinden op Cuba en viel 5 kilo af: 'Hadden altijd honger én altijd buikpijn'
