Zon, zee, strand … en rampspoed. Voor je een cocktail achter de kiezen hebt, zit je al met een kotsende kleuter of een man die gillend een zee-egel uit zijn voet plukt. Weg droomvakantie, hallo nachtmerrie.
In de rubriek Vakantieleed vertellen vrouwen over de vakantie die ze liever vergeten, maar die nog altijd op hun netvlies gebrand staat.
Wie
Myrthe* (38)
Plaats van bestemming
Italië
Hik(je) op de weg
Tentstokken vergeten
“Na mijn scheiding ging ik voor het eerst alleen met mijn dochters (11 en 13) op een verre vakantie. Een jaar eerder hadden we een tent gekocht en waren we al een keer in de buurt gaan kamperen. Dat beviel goed, dus besloten we het deze keer in Italië te proberen. Veel mensen zeiden: ‘Joh, dat is toch veel te ver rijden alleen, met je dochters?’ Maar ik dacht: we gaan het gewoon proberen.
De reis duurde wat langer dan verwacht, onder andere vanwege het verkeer en omdat de kinderen vaker wilden stoppen dan gedacht. Ik belde de camping op omdat we om half elf zouden arriveren terwijl we eigenlijk maar tot tien uur ’s avonds het terrein op mochten. Ze stelden me gerust: we konden gewoon onze tent opzetten, en dan de volgende dag officieel inchecken.
We kwamen aan in het donker, maar ik bleef positief: er was verlichting op de camping, en ik had de tent al vaker opgezet. Zo moeilijk was dat niet. De auto mocht niet mee het terrein op, dus moesten we onze spullen met een steekkar naar onze plek brengen. We pakten alleen de noodzakelijke spullen voor de tent en de luchtbedden, en lieten de rest liggen: dat kwam morgen wel.”
'Vorige week vond ik mijn droomhuis in Italië, maar na de eerste roes kwam de twijfel: durf ik dit wel aan?'
“Terwijl we de spullen voor de tent uitpakten, zag ik al snel dat er iets ontbrak. Op het moment dat ik: ‘waar zijn de tentstokken?’ zei, viel ook nog eens de stroom uit. Ineens was het pikdonker. Ik ging terug naar de auto om zaklampen te halen en ook de overburen schenen ons bij. Ik heb op de kampeerplek nog even naar de tentstokken gezocht, maar ze waren nergens te bekennen.
Vervolgens keerde ik de hele auto ondersteboven, maar al snel besefte ik dat ik ze toch echt was vergeten. Eerst wilde ik een hotel zoeken, maar de goedkoopste optie bleek 500 euro per nacht. Dat gingen we niet doen.
Mijn oudste dochter wilde in de auto slapen en de jongste werd zo ziek van vermoeidheid dat ze moest overgeven. Toen ik vervolgens de auto naar de parkeerplaats wilde verplaatsen, zijn we de kotsbak met inhoud op het dak vergeten. De inhoud heeft zich toen verspreid over de entree van de camping.”
Cato (34) kon haar vakantiehuis niet vinden en de verhuurder nam niet op: 'We moesten in de auto slapen'
“Uiteindelijk heb ik de tent met onze andere spullen enigszins overeind weten te houden, zoals met stoelen en het strandtentje dat we ook nog bij ons hadden. Omdat er geen stroom was, moest ik de luchtbedden met mijn mond opblazen. Mijn dochters konden in de tent liggen, en waren zo moe dat ze al snel in slaap vielen. Zelf sliep ik buiten en heb ik vooral liggen malen over hoe ik dit toch weer ging oplossen. De volgende dag zat ik onder de muggenbulten.
Ik was lid van een Facebookgroep over kamperen met kinderen. Ik had daar de vorige avond in gevraagd hoe anderen dit zouden oplossen. Iedereen zei: ‘Haal nieuwe stokken bij de Decathlon of koop gewoon ‘even’ een nieuwe tent.’ Dat laatste ging ik niet doen, want er was geen ruimte in de auto om twee tenten mee naar Nederland te nemen. Dat zou dus betekenen dat ik een gloednieuwe tent moest achterlaten. Vervolgens ben ik nog wel vier winkels afgegaan, maar de tentstokken die ik nodig had, waren nergens te bekennen.
Toen wist ik: ik moet creatief zijn. Bij de bouwmarkt heb ik eerst lange, houten stokken gekocht die ik met tape aan elkaar plakte. Dat werkte niet, want zodra ik ze neerzette, braken ze alweer. Vervolgens haalde ik PVC-buizen, ook die bleven niet zitten. Tot ik besloot deze te vullen met de houten stokken, en dat bleek de gouden greep. Gelukkig stond onze tent tussen de bomen, dus heb ik de tent daar met touwen aan vastgemaakt. Ook heb ik er een kastje van twee meter hoog ingezet, dat het doek omhoog hield.”
Het vakantiehuis van Meike bestond niet: 'Alles wat er lag, was een leeg, droog grasveld'
“Met nog wat hulp van de Italiaanse buren stond de tent uiteindelijk ‘stevig’ genoeg zodat we er twee weken lang in konden vertoeven. Ook omdat we geluk hadden met het weer en we dus de hele vakantie buiten konden leven: binnen kon je alleen maar slapen, verder niets. Als er een storm of harde wind was geweest, had die tent het niet overleefd, dat weet ik zeker. Aan het einde van de dag was het een hangende tent, waarvan je nét de rits dicht kon maken.
Uiteindelijk hebben we een heerlijke vakantie gehad, de kinderen hebben nooit geklaagd. Ik ben blij dat ik heb doorgezet. Het was onze eerste verre vakantie alleen, die ging ik niet zomaar opgeven. Dat is ook niet het voorbeeld dat ik mijn dochters mee wil geven: voor elk probleem is wel een oplossing te vinden.
Inmiddels is dit alweer twee jaar geleden, en we kamperen nog steeds. Voordat we weggaan, kan iedereen het niet laten om te zeggen: ‘Vergeet de stokken niet!” Nou, dat zal niet zo snel meer gebeuren. Wel ben ik het jaar erop de haringen vergeten. Ach ja, zo zie je maar: ieder jaar leren we weer wat bij.”
Was jij ook de tentstokken vergeten, of kwam je door autopech vast te zitten? Wij zijn benieuwd naar jouw verhaal. Zo werd Linda voor duizend euro per nacht overspoeld door ongedierte en werd Claudia’s familievakantie met bevriende singles en hun kinderen al snel een groot zuipfestijn: “Een van hen sliep maar één nacht in de villa, de rest bracht hij bij een vrouw door.”
Heb jij ook zo’n vervelende reis achter de rug? Wat het ook was dat jouw vakantie verpestte, we horen graag je verhaal. Stuur onder vermelding van ‘Vakantieleed’ een samenvatting plus je naam en je leeftijd naar lezer@linda.nl en wie weet sta je binnenkort op LINDA.nl. Dit kan eventueel ook anoniem.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
*De naam Myrthe is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Rianne (35) liep een hersenschudding op in de glijbaan: 'Halverwege vloog ik uit de bocht'
