Zon, zee, strand … en rampspoed. Voor je een cocktail achter de kiezen hebt, zit je al met een kotsende kleuter of een man die gillend een zee-egel uit zijn voet plukt. Weg droomvakantie, hallo nachtmerrie.
In de rubriek Vakantieleed vertellen vrouwen over de vakantie die ze liever vergeten, maar die nog altijd op hun netvlies gebrand staat.
Wie
Rianne* (35)
Plaats van bestemming
Curaçao
Hik(je) op de weg
Met een hersenschudding van de glijbaan
“Begin dit jaar ging ik met mijn gezin naar Curaçao om aan de Hollandse winter te ontsnappen. Zon, zee, strand: je kent het wel. Mijn man en ik zijn er wel vaker geweest, voor mijn dochter was het de eerste keer. Ze vond het geweldig: lekker spelen in het zand en veel zwemmen, want ze is een echte waterrat.
In het begin was alles top: we hadden een auto gehuurd en gingen iedere dag naar een ander strandje. Op ons resort zat een waterpark met heel veel glijbanen. Mijn dochter wilde ze uiteraard allemaal af, en dus zijn mijn man en ik ook overal afgeweest. Omdat ze pas 2,5 jaar is, kan ze natuurlijk niet alleen.
Op de tiende dag was het weer zover: deze keer gingen we van de blauwe glijbaan, zo’n tunnel. Mijn man en mijn dochter gingen er eerst vanaf en bleven onderaan op me wachten. Bij mij ging het echter al snel helemaal mis. Halverwege de glijbaan vloog ik uit de bocht en werd ik met mijn hoofd tegen de zijkant aangeslingerd. Vervolgens knalde ik ook nog eens tegen de andere kant aan. Later bleek het links overal blauw: mijn kaak, schouder en heup.”
Mirte kreeg voedselvergiftiging in een wel héél smerig hostel: 'De lakens zaten vol vlekken en waren vochtig'
“Toen ik beneden uit de glijbaan kwam, zag mijn man meteen dat het niet goed was. Ik was ontzettend duizelig en zag sterretjes. We hebben toen ijs bij het restaurant gehaald, en ik ben in ons huisje op bed gaan liggen. Daar heb ik de blauwe plekken gekoeld en heb ik meteen opgezocht wat de tekenen waren van een hersenschudding. Op dat moment besefte ik namelijk al: oei, dit was een harde klap. Hoewel ik draaierig was en ook een beetje misselijk, hoefde ik toen nog niet over te geven. Wel ben ik die avond niet meer uit bed gekomen.
We waren al aan het einde van de vakantie, dus heb ik vanaf dat moment rust gehouden. Ik heb geen auto meer gereden en een cocktail zat er ook niet meer in. De draaierigheid hield wel aan, maar het werd niet erger. Ik dacht dus aan een lichte hersenschudding en probeerde nog het beste van de vakantie te maken. Ook met het idee: na een paar dagen rust wordt het vast wel beter.”
Het vakantiehuis van Meike bestond niet: 'Alles wat er lag, was een leeg, droog grasveld'
“Op zaterdag kwam ik thuis, maandag moest ik weer aan het werk. Ik werk op kantoor en breng dus veel tijd door achter een scherm. Af en toe kreeg ik een wegtrekker en werd ik weer draaierig. Toch heb ik de hele week gewerkt.
In het weekend ging het vervolgens helemaal mis. Ik stond thuis te tollen op mijn benen: het was alsof ik viel, maar ik kon mezelf nog net overeind houden. Ook moest ik nu ineens wel overgeven. Toen ik bij de huisarts zat, vertelde ze dat ik een flinke hersenschudding had en meteen plat moest.
Aan het begin was ik nog positief. Ik dacht dat ik het met ‘een beetje rustig aan doen’ wel zou redden. Dat was niet het geval, het werd alleen maar erger. Daglicht trok ik niet meer en ik bleef maar tollen en draaien. Schermen waren vanaf dat moment uit den boze: geen telefoon, geen tv en geen laptop. Het ergste vond ik dat ik ook niet meer tegen de geluiden van mijn dochter kon.
Lang kon ik alleen maar in een donkere kamer liggen, en de dagen uitzitten. Ik kon geen boek lezen, niets. Omdat ik zo ontzettend moe was, heb ik vooral veel geslapen. Ik kon niet werken en niet eens mijn dochter naar bed brengen. Ik heb toen wel gejankt van frustratie, ik voelde me zo geïsoleerd van iedereen.”
Janine en haar vriendin raakten op vakantie allebei hun telefoon en bankpas kwijt: 'Nooit meer samen op vakantie'
“Vier maanden later ben ik er nog steeds niet. Inmiddels ben ik weer aan het werk, maar nog steeds kan ik niet te lang achter een scherm zitten. Ik ben heel dankbaar voor mijn partner, die in deze periode echt een stap naar voren heeft gedaan. Ondertussen worstelde ik continu met schuldgevoelens. Ik had het idee dat ik alles en iedereen tekortdeed, omdat ik er niet honderd procent voor mijn gezin of mijn werk kon zijn zonder mijn herstel in de weg te zitten.
Nu moet ik het laatste stuk van mijn herstel nog uitzitten: hoe lang dat duurt, weet ik niet. Het kan ook nooit helemaal overgaan. Eén ding weet ik zeker: ik ga nooit meer van de glijbaan. Behalve als mijn dochter het vraagt, natuurlijk.”
Ging het bij jou ook mis op de glijbaan, of kwam je door autopech vast te zitten? Wij zijn benieuwd naar jouw verhaal. Zo werd Linda voor duizend euro per nacht overspoeld door ongedierte en werd Claudia’s familievakantie met bevriende singles en hun kinderen al snel een groot zuipfestijn: “Een van hen sliep maar één nacht in de villa, de rest bracht hij bij een vrouw door.”
Heb jij ook zo’n vervelende reis achter de rug? Wat het ook was dat jouw vakantie verpestte, we horen graag je verhaal. Stuur onder vermelding van ‘Vakantieleed’ een samenvatting plus je naam en je leeftijd naar lezer@linda.nl en wie weet sta je binnenkort op LINDA.nl. Dit kan eventueel ook anoniem.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
*De naam Rianne is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Naomi zat 6 uur opgesloten in een ijssalon vanwege een storm: 'Het water kwam tot mijn middel'
